I SA/Gd 1659/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Romała (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Sylwia Górny, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 17 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 15 lipca 2019 r. sygn. [...] w przedmiocie opłaty za magazynowanie odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz strony skarżącej kwotę 4.071 (cztery tysiące siedemdziesiąt jeden) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: Decyzją z dnia 25 marca 2019 r. Marszałek Województwa [...] (dalej: "Marszałek", "organ pierwszej instancji") określił "A" Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w G. (dalej: "strona", "skarżąca", "Spółka") opłatę za magazynowanie odpadów na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w G. w kwocie 15.445 zł. W uzasadnieniu organ pierwszej instancji podał, że [...] Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "[...]WIOŚ") poinformował go o przeprowadzeniu kontroli na działce nr [...] przy ul. [...] w G. Kontrola wykazała, że na tej działce Spółka, nie posiadając wymaganego przez art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2018 r. poz. 992 ze zm.) - dalej: "ustawa o odpadach", zezwolenia na zbieranie oraz zezwolenia na przetwarzanie odpadów, w okresie co najmniej od początku czerwca 2017 r., co najmniej do dnia przeprowadzenia oględzin (10 sierpnia 2017 r.), prowadziła działalność polegającą na zbieraniu odpadów budowlanych i przetwarzania ich z wykorzystywaniem kruszarki. Marszałek zaznaczył, że Prezydent Miasta [...] nie wydał zezwolenia na gospodarowanie odpadami, w tym zezwolenia na zbieranie lub przetwarzanie odpadów, na przedmiotowym terenie. Z uwagi na fakt, że strona, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie przedłożyła wykazu zawierającego informacje o składowanych odpadach oraz informacje o wysokości należnych opłat, organ pierwszej instancji wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wymierzenia należnej opłaty za magazynowanie odpadów. Postępowanie to zakończyło się wydaniem decyzji z dnia 25 marca 2019 r., w której Marszałek do naliczenia przedmiotowej opłaty uwzględnił dane wynikające z kart przekazania odpadów załączonych do pism Spółki z dnia 2 stycznia i 14 grudnia 2018 r. Przyjęta przez organ pierwszej instancji ilość pełnych dób magazynowania została określona w oparciu o założenie, że magazynowanie odpadów bez decyzji miało miejsce od 1 czerwca 2017 r. (zgodnie z oświadczeniem prokurenta Spółki M. K.) do dnia wskazanego w karcie przekazania odpadów lub do 15. dnia danego miesiąca 2017 r. w przypadku braku dat dziennych na kartach przekazania odpadów. Sposób wyliczenia opłaty w ujęciu tabelarycznym przedstawiono w załączniku stanowiącym integralną część decyzji. W wyniku wniesionego od powyższej decyzji odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej: "Kolegium", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 15 lipca 2019 r. utrzymało ją w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i przytoczył treść mających zastosowanie w sprawie przepisów ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2018 r. poz. 799 ze zm.) - dalej: "P.o.ś", oraz ustawy o odpadach. Odnosząc te przepisy do stanu faktycznego sprawy Kolegium wskazało, że bezspornym ustaleniem - nie negowanym także przez stronę - mającym oparcie w zebranych w sprawie dowodach, jest fakt magazynowania odpadów w 2017 r. na działce nr [...] w G. przy ul. [...]. Za bezsporne organ odwoławczy uznał również to, że Spółka robiła to bez wymaganego prawem zezwolenia oraz nie przedłożyła w terminie ustawowym - do 31 marca 2018 r. - informacji o korzystaniu ze środowiska, jak też nie wniosła należnej z tego tytułu opłaty. Oznacza to, że organ pierwszej instancji zasadnie wszczął z urzędu postępowanie w niniejszej sprawie na podstawie art. 282 w zw. z art. 288 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. Kolegium zwróciło uwagę, że wszczęcie postępowania w sprawie w istocie miało miejsce za pierwszym pismem organu - z dnia 23 października 2017 r. - przesłanym na adres siedziby Spółki wpisany do KRS nr [...] i doręczonym zastępczo. Co więcej, jak to wynika wprost z art. 288 ust. 1 pkt 1 P.o.ś. - decyzja w nim wskazana wydawana jest przez organ na podstawie własnych ustaleń organu lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Oznacza to, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji Marszałek zasadnie oparł się na sporządzonym przez [...]WIOŚ protokole kontroli nr [...], jak i na własnych ustaleniach. Organ odwoławczy wskazał, że z informacji złożonych do tego protokołu przez M. K. (prokurenta samoistnego Spółki) wynika, iż działka nr [...] dzierżawiona jest od jej właściciela od 3 miesięcy, a umowa najmu zawarta jest do końca 2018 r. Na tym terenie prowadzone jest przez stronę zbieranie i przetwarzanie odpadów. Prokurent oświadczył również, że Spółka nie posiada zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów na tym terenie, jak też nie prowadzi ewidencji odpadów. Od dnia rozpoczęcia najmu (1 czerwca 2017 r.) do dnia 15 czerwca odpady te zostały zwiezione na zlecenie prokurenta (tj. zlecenie Spółki). Odnosząc się do treści protokołu przesłuchania w charakterze świadka M. K. organ odwoławczy zwrócił uwagę, że jest on przedstawicielem (prokurentem samoistnym) Spółki ujawnionym w KRS. Dlatego też zarówno jego oświadczenia składane w toku kontroli prowadzonej przez [...]WIOŚ, jak też w postępowaniu przed organem pierwszej instancji poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji, stanowią w istocie oświadczenia strony odwołującej się, a nie są dowodem z przesłuchania świadka w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.) - dalej: "k.p.a.". Zdaniem Kolegium, znajdujący się w aktach sprawy materiał dowodowy zebrany zarówno przez [...]WIOŚ, jak i przez Marszałka, potwierdza wszystkie przesłanki stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy wskazał, że Marszałek, dla celów ustalenia wysokości opłaty oparł się na treści kart przekazania odpadu przedłożonych przez Spółkę pismami z dnia 2 stycznia i 14 grudnia 2018 r. ustalając stronie opłatę w wysokości 15.445 zł, wyliczoną przy zastosowaniu współczynnika 0,05. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia przepisów postępowania Kolegium nie znalazło podstaw do ich uwzględnienia. W szczególności za zasadne uznano przyjęcie daty początkowej magazynowania odpadów bez zezwolenia (1 czerwca 2017 r.), co wynika wprost z oświadczenia prokurenta Spółki złożonego w dniu 10 sierpnia 2017 r. podczas kontroli [...]WIOŚ (pkt 5). W ocenie organu odwoławczego, zebrany w sprawie materiał dowodowy, karty przekazania odpadów przedłożone organowi przez samą Spółkę oraz jej oświadczenia (pisma z dnia 2 stycznia i 14 grudnia 2018 r.) potwierdzają fakt zwożenia na działkę nr [...] także odpadów z rozbiórek prowadzonych przez stronę. W skardze na decyzję organu odwoławczego Spółka, reprezentowana przez pełnomocnika - adwokata [...], wnosząc o uchylenie zarówno zaskarżonej, jak i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie od Kolegium na swoją rzecz zwrotu kosztów postępowania wg norm przepisanych, zarzuciła jej naruszenie następujących przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80, art. 81, art. 107 § 3 i art. 136 k.p.a. poprzez: a) wydanie przez Kolegium rozstrzygnięcia o utrzymaniu w mocy decyzji organu pierwszej instancji - pomimo nie zgromadzenia w toku postępowania administracyjnego, w sposób zgodny z zasadami tego postępowania, dowodów w niezbędnym do wydania rozstrzygnięcia zakresie oraz pominięcie i niewyjaśnienie wątpliwości natury faktycznej, wskazanych w zarzutach odwołania; b) przeprowadzenie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego w postaci dokumentu, tj. załącznika nr 3 do protokołu kontroli nr [...] z dnia 10 sierpnia 2017 r., polegającej na przyjęciu daty początkowej magazynowania odpadów na dzień 1 czerwca 2017 r. w odniesieniu do wszystkich odpadów, wskazanych w kartach przekazania odpadu, przedłożonych Marszałkowi przez skarżącą, i wskazaniu, że data ta wprost wynika z oświadczenia M. K., zawartego w tym dokumencie - podczas gdy w dokumencie tym wyraźnie wskazano, że odpady, których dotyczyło ww. oświadczenie M. K., zostały zwiezione na teren działki nr [...] przy ul. [...] w G. w przedziale czasowym 15 dni (od 1 do 15 czerwca 2017 r.); 2. art. 75 § 1, art. 86 i art. 30 § 3 k.p.a. w zw. z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2019 r. poz. 505 ze zm.) - dalej: "k.s.h.", polegające na błędnym uznaniu, że M. K., jako prokurent samoistny skarżącej, jest jej przedstawicielem ustawowym, a składane przez niego w niniejszym postępowaniu oświadczenia, w tym w szczególności podczas przesłuchania w dniu 5 listopada 2018 r., nie stanowią dowodu z zeznań świadka - podczas gdy M. K., nie będąc członkiem zarządu Spółki (będącej spółką z ograniczoną odpowiedzialnością), nie był jej ustawowym przedstawicielem, w związku z czym mógł on być przesłuchiwany w postępowaniu administracyjnym jedynie w charakterze świadka, nie zaś strony. Uzasadniając pierwszy zarzut skargi podniesiono, że Marszałek całkowicie dowolnie przyjął, iż karty przekazania odpadów o numerach [...] i [...] potwierdzają jakoby przewiezienie na plac przy ul. [...] w G. odpadów pochodzących z rozbiórek prowadzonych przez Spółkę, podczas gdy karty te stanowią dowód jedynie na okoliczność przekazania przez stronę odpadów spółce z o.o. "B" w dniu 22 czerwca 2017 r. Z dokumentów tych w żaden sposób nie wynika, że odpady w nich wskazane zostały w ogóle kiedykolwiek przewiezione na ww. teren. Co więcej, jak wskazał M. K. w trakcie przesłuchania w dniu 5 listopada 2018 r., część odpadów, pochodzących z rozbiórek na terenie przy ul. [...] w G., została usunięta bezpośrednio z tego terenu (bez przewożenia ich na plac przy ul. [...]). Zaznaczono, że w piśmie z dnia 8 marca 2019 r. Spółka poinformowała organ, iż nie ma aktualnie możliwości wskazania miejsca wytworzenia, zbierania ani przetwarzania odpadów, wskazanych w ww. kartach przekazania. Przyjęcie zatem przez organ, że odpady wskazane w przedmiotowych dokumentach były magazynowane na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w G. w okresie od 1 do 22 czerwca 2017 r., było całkowicie dowolne i w żaden sposób nie znajduje oparcia w zebranym w sprawie materiale dowodowym. To naruszenie organu pierwszej instancji, opisane w odwołaniu, zostało przez Kolegium całkowicie pominięte. Organ odwoławczy nie odniósł się w merytoryczny sposób do tego zarzutu, ograniczając się jedynie do lakonicznego i dowolnego stwierdzenia, że karty przekazania odpadu przedłożone organowi przez samą Spółkę oraz jej oświadczenia (pisma z dnia 2 stycznia i 14 grudnia 2018 r.) potwierdzają fakt zwożenia na działkę nr [...] także odpadów z rozbiórek prowadzonych przez stronę. Strona skarżąca zarzuciła również całkowicie dowolne przyjęcie przez Kolegium, że ustalona przez Marszałka data początkowa magazynowania odpadów, wskazana w kartach przekazania odpadu przedłożonych organowi pierwszej instancji przez skarżącą, wprost wynika z oświadczenia M. K., zawartego w załączniku nr 3 do protokołu kontroli z dnia 10 sierpnia 2017 r. Z oświadczenia tego wynikało bowiem, że odpady zgromadzone na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w G. zostały tam zwiezione w okresie od 1 do 15 czerwca 2017 r. Odpady te były zatem zwożone na ww. teren w przedziale czasowym 15 dni. W ocenie strony, w sposób oczywisty z tego oświadczenia wynika zatem, że nie można uznać, iż wszystkie te odpady zostały przewiezione na teren przedmiotowej działki w zaledwie jeden dzień - jak to uczyniły organy obu instancji. Uzasadniając drugi zarzut skargi za całkowicie nieprawidłowe uznano stanowisko Kolegium, zgodnie z którym M. K., jako prokurent samoistny Spółki, jest jej przedstawicielem ustawowym, a składane przez niego w niniejszym postępowaniu oświadczenia, w tym w szczególności podczas przesłuchania w dniu 5 listopada 2018 r., nie stanowią dowodu z zeznań świadka, lecz w istocie oświadczenia Spółki. Skarżąca podniosła, że prokurent nie jest ustawowym przedstawicielem strony. Tymczasem, zgodnie z art. 30 § 3 k.p.a., strony niebędące osobami fizycznymi działają przez swych ustawowych lub statutowych przedstawicieli. Zgodnie zaś z art. 201 § 1 k.s.h. ustawowym przedstawicielem spółki z o.o. jest jej zarząd. Dodano, że uprawnienie prokurenta samoistnego do samodzielnego dokonywania czynności pozasądowych za przedsiębiorcę, wynikające z art. 1091 § 1 k.c., nie czyni prokurenta przedstawicielem ustawowym przedsiębiorcy. Z tego względu pozbawienie przez organ zeznań M. K. waloru dowodu z przesłuchania świadka uznano za nieprawidłowe. Kolegium w odpowiedzi na skargę, wnosząc o jej oddalenie, podtrzymało dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie rozważań należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) - dalej: "P.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) P.p.s.a.). Z przepisów art. 134 § 1 P.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Opłata za korzystanie ze środowiska, o której mowa w art. 272 pkt 1 P.o.ś., jest jednym z finansowo-prawnych środków ochrony środowiska, obok wymienionych w pkt 2-4 tego przepisu administracyjnej kary pieniężnej, zróżnicowanych stawek podatków i danin publicznych służących celom ochrony środowiska oraz opłaty emisyjnej. Opłata za korzystanie ze środowiska, jak wynika z treści art. 273 ust. 1 pkt 4 P.o.ś., ponoszona jest m.in. za składowanie odpadów, przy czym zgodnie z art. 293 ust. 2 tej ustawy, magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska. Zgodnie z art. 284 ust. 1 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska ustala we własnym zakresie wysokość należnej opłaty i wnosi ją na rachunek właściwego urzędu marszałkowskiego. Opłatę ustala się według stawek obowiązujących w okresie, w którym korzystanie ze środowiska miało miejsce (art. 285 ust. 1 P.o.ś.). W myśl art. 285 ust. 2 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska wnosi opłatę do dnia 31 marca następnego roku. We wskazanym terminie podmiot korzystający ze środowiska obowiązany jest również do przedłożenia marszałkowi województwa wykazu zawierającego informacje i dane o zakresie korzystania ze środowiska, wykorzystane do ustalenia wysokości opłat oraz o wysokości należnych opłat (dalej: "wykaz"). W sytuacji, gdy podmiot korzystający ze środowiska nie przedłoży wykazu, marszałek województwa, zgodnie z art. 288 ust. 1 pkt 1 P.o.ś., wymierza w drodze decyzji opłatę, na podstawie własnych ustaleń lub wyników kontroli wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska. Zgodnie z art. 276 ust. 1 P.o.ś. podmiot korzystający ze środowiska bez wymaganego pozwolenia lub innej decyzji ponosi opłatę podwyższoną za korzystanie ze środowiska. Przepis ten reguluje sytuację, w której zachodzi konieczność posiadania decyzji na korzystanie ze środowiska, ale korzystający ze środowiska takiej decyzji nie posiada. W myśl art. 41 ust. 1 ustawy o odpadach prowadzenie zbierania odpadów i prowadzenie przetwarzania odpadów wymaga uzyskania zezwolenia, które wydaje, w drodze decyzji, organ właściwy odpowiednio ze względu na miejsce zbierania lub przetwarzania odpadów (art. 41 ust. 2 ustawy o odpadach). Zezwolenie na zbieranie odpadów oraz zezwolenie na przetwarzanie odpadów, zgodnie z art. 42 ust. 1 i 2 ustawy o odpadach, wydaje się na wniosek posiadacza odpadów. Wobec powyższego strona przed rozpoczęciem prowadzenia procesu zbierania i przetwarzania odpadów miała obowiązek uregulować stan formalno-prawny w tym zakresie, tj. uzyskać zezwolenie na zbieranie i przetwarzanie odpadów na terenie działki nr [...] przy ul. [...] w G. (obręb [...], m. G.). W myśl art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach w zezwoleniach na zbieranie i przetwarzanie odpadów określa się wskazanie miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów. Zgodnie z art. 25 ust. 2 i 3 ustawy o odpadach magazynowanie odpadów jest prowadzone wyłącznie w ramach wytwarzania, zbierania lub przetwarzania odpadów i wyłącznie na terenie, do którego posiadacz odpadów ma tytuł prawny. Prowadzenie działalności polegającej na magazynowaniu odpadów (w ramach zbierania lub przetwarzania) bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania, tj. w analizowanym przypadku bez zezwolenia na zbieranie i zezwolenia na przetwarzanie odpadów, o których mowa w art. 41 ust. 2 ustawy o odpadach, rodzi obowiązek ponoszenia opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 293 ust. 2 P.o.ś. Zgodnie z przywołanym artykułem P.o.ś. magazynowanie odpadów bez wymaganej decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania traktuje się jako składowanie odpadów bez wymaganej decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, za co, zgodnie z art. 293 ust. 1 P.o.ś., podmiot korzystający ze środowiska ponosi opłaty podwyższone w wysokości 0,05 jednostkowej stawki opłaty za umieszczenie odpadów na składowisku za każdą dobę składowania. Strona skarżąca, pomimo ciążącego na niej obowiązku, nie przedłożyła wykazu zawierającego informacje o składowanych odpadach oraz informacje o wysokości należnych opłat. W przedmiotowej sprawie odpady zostały wytworzone, przez stronę oraz przez inne podmioty, na terenie przy ul. [...] w G., a następnie przemieszczone na plac przy ul. [...] w G. i tam przetwarzane, w tym kruszone przez stronę, co potwierdziła kontrola [...]WIOŚ. Takie działania wymagały zezwolenia na przetwarzanie odpadów, którego strona nie posiadała. Opłata podwyższona, której dotyczy przedmiotowe postępowanie, ponoszona jest za magazynowanie odpadów bez decyzji określającej sposób i miejsce magazynowania. Zatem z punktu widzenia konieczności naliczenia opłaty podwyższonej, o której mowa w art. 293 ust. 2 P.o.ś., wystarczające było prowadzenie przez stronę tylko zbierania lub tylko przetwarzania odpadów na placu przy ul. [...] w G. Zgodnie bowiem z art. 25 ust. 3 ustawy o odpadach magazynowanie odpadów nie jest procesem samoistnym, lecz procesem towarzyszącym procesom takim jak: wytwarzanie, zbieranie lub przetwarzanie odpadów, co przekłada się m.in. na obowiązek wskazania miejsca i sposobu magazynowania oraz rodzaju magazynowanych odpadów w zezwoleniach na zbieranie i przetwarzanie odpadów, co wynika z art. 43 ust. 1 pkt 4 lit. a i ust. 2 pkt 5 lit. a ustawy o odpadach. Strona skarżąca w piśmie z dnia 14 grudnia 2018 r. oświadczyła, że karty przekazania odpadów o numerach wskazanych w piśmie z dnia 3 grudnia 2018 r. dotyczą działki nr [...] przy ul. [...] w G. (obręb [...] m. G.), a ponadto, że wszystkie odpady, których dotyczyły zeznania świadka M. K., w czerwcu 2017 r. znajdowały się wyłącznie pod adresem ul. [...] w G. Okoliczności te przesądzają o zasadności obciążenia strony skarżącej opłatą za korzystanie ze środowiska według stawki ustalonej przez organ pierwszej instancji. Tym samym niezasadny jest zarzut naruszenia wskazanych w skardze przepisów postępowania w odniesieniu do rzekomej dowolności stanowiska organu pierwszej instancji, że wszystkie odpady opisane w znajdujących się w aktach sprawy kartach przekazania odpadów znajdowały się na placu przy ul. [...] w G. Pomimo tego uznać należało, że skarga wniesiona na decyzję Kolegium z dnia 15 lipca 2019 r. jest zasadna, a zawarte w niej zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. znajdują oparcie w okolicznościach niniejszej sprawy. Postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone starannie, z wykorzystaniem wszystkich możliwych środków dowodowych. Strona skarżąca w skardze podtrzymała swoje wcześniejsze wyjaśnienia (pismo z dnia 8 marca 2019 r.), że nie ma możliwości wskazania miejsca wytworzenia, zbierania ani przetwarzania odpadów wskazanych na kartach przekazania odpadów o numerach [...] i [...]. Skoro strona skarżąca, działając bez wymaganego prawem zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, nie przedłożyła wykazu zawierającego dane o zakresie korzystania ze środowiska, to nie może oczekiwać, że organ ustali wielkość składowanych odpadów w oparciu o pierwotny, źródłowy materiał dowodowy, który nie będzie mógł zostać zakwestionowany w toku postępowania administracyjnego lub sądowego. W ocenie Sądu, wielkość odpadów objętych opłatą została ustalona prawidłowo w oparciu o ww. karty przekazania odpadów, zeznania świadka i oświadczenie strony skarżącej w piśmie z dnia 14 grudnia 2018 r. Natomiast przyjęcie, że przedmiotowe odpady były składowane na placu przy ul. [...] w G. od dnia 1 czerwca 2017 r. nie znajdowało oparcia w zebranym materiale dowodowym, a nawet było sprzeczne z pierwotnym stanowiskiem organu pierwszej instancji, zresztą niczym nie zweryfikowanym na dalszych etapach postepowania. Jedynym źródłem ustalenia daty, od której naliczono opłaty za korzystanie ze środowiska (1 czerwca 2017 r.), były zeznania M. K. Prokurent skarżącej spółki wskazał, że przedmiotowe odpady były zwożone na plac przy ul. [...] w G. pomiędzy dniem 1 czerwca 2017 r. a dniem 15 czerwca 2017 r. W wezwaniu skierowanym do strony skarżącej w dniu 3 grudnia 2018 r. organ pierwszej instancji wskazał: "ze zgromadzonych w postępowaniu informacji wynika, że odpady na plac przy ul. [...] były zwożone w dniach 1-15 czerwca 2017 r.". Pomimo tego, że pomiędzy datą tego pisma a dniem zakończeniem postepowania administracyjnego organ pierwszej instancji nie uzyskał żadnych nowych informacji o czasie, w którym zwożono przedmiotowe odpady na plac przy ul [...], w decyzji z dnia 25 marca 2019 r. przyjął jako początkowa datę do naliczania całości opłat dzień 1 czerwca 2017 r. Kolegium, pomimo stosownego zarzutu zawartego w odwołaniu z dnia 10 kwietnia 2019 r., wbrew zebranym w sprawie dowodom, powyższy błąd zaakceptowało. Organ odwoławczy niezgodnie z prawdą wskazał, że data 1 czerwca 2017 r. "wynika wprost z oświadczenia prokurenta spółki złożonego w dniu 10 sierpnia 2018 r." Wskazać również należy, że Kolegium do zarzutów odwołania odniosło się w dwóch zdaniach uzasadnienia zaskarżonej decyzji. W postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego i prawnego istniejącego w sprawie. Ponadto art. 107 k.p.a. określa podstawowe części składowe, jakie powinna decyzja zawierać. Do tych części ustawodawca zalicza m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie stanowi zatem integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Bez wątpienia w sytuacji, gdy nakłada się na stronę konkretny obowiązek, skutkujący konsekwencjami finansowymi, również księgowo-podatkowymi, to podejmując rozstrzygnięcie, organy powinny stanowisko szczegółowo uzasadnić, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 k.p.a., czego zabrakło w badanej sprawie. Orzeczenie powinno więc być rzetelne i oparte na kompletnym materiale dowodowym oraz zawierać jasną subsumcję; nie może ograniczać się do lakonicznych stwierdzeń, lecz powinno zawierać wszechstronne wyjaśnienie wątpliwości i uzasadnienie przekonujące, dostępne i zrozumiałe dla stron i innych organów czy sądów ewentualnie powiązanych z prowadzonym postępowaniem. Biorąc pod uwagę przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję. Ponownie rozpoznając sprawę rzeczą organu będzie naliczenie opłaty za korzystanie ze środowiska, przy uwzględnieniu okoliczności zwożenia przedmiotowych odpadów na plac przy ul. [...] w G. w dniach od 1 do 15 czerwca 2017 r. Wobec braku dowodów źródłowych niezbędne może się okazać przyjęcie założenia, że w każdym z dni roboczych zwożono taką samą ilość odpadów. Ponadto wyrok zawiera rozstrzygnięcie o kosztach postępowania, które Sąd, zgodnie z art. 200, art. 205 § 2 i art. 209 P.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a) w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.), zasądził na rzecz strony skarżącej od organu administracji.[pic]