I SA/Gd 1602/16

Dnia 7 marca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 31 sierpnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przedłużenia terminu zwrotu podatku p o s t a n a w i a: odrzucić skargę

Naczelnik Urzędu Skarbowego postanowieniem z dnia 31 sierpnia 2016 r. przedłużył "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) termin zwrotu kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika. Pismem z dnia 13 września 2016 r. Spółka, po wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na ww. postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga jest przedwczesna, zatem podlega odrzuceniu. Na wstępie należy wskazać, że zaskarżone postanowienie Naczelnik Urzędu Skarbowego wydane zostało w toku kontroli podatkowej. Wątpliwości dotyczące trybu, w jakim organ podatkowy wydaje postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu podatku VAT oraz środków zaskarżenia tego postanowienia przysługujących podatnikowi, rozstrzygnięte zostały uchwałą Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 października 2016 r. sygn. akt I FPS 2/16 (dostępnej na stronie internetowej www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Naczelny Sąd Administracyjny we wskazanej wyżej uchwale wskazał, że przedłużenie terminu zwrotu różnicy podatku, o którym mowa w art. 87 ust. 2 zdanie drugie ustawy o VAT, w przypadku, gdy weryfikacja rozliczenia podatnika dokonywana jest w ramach kontroli podatkowej (lub postępowania podatkowego, lub postępowania kontrolnego) następuje w formie zaskarżalnego zażaleniem postanowienia naczelnika urzędu skarbowego, przewidzianego w art. 274b w związku z art. 277 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.), na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm.)"- dalej w skrócie zwanej p.p.s.a. W przywołanej uchwale, Naczelny Sąd Administracyjny zauważył również, że w imię tzw. zasady nieszkodzenia błędnym pouczeniem (...), należy zaakceptować dopuszczalność traktowania złożonych w odpowiednim terminie wezwań do usunięcia naruszenia prawa (w trybie art. 52 § 3 p.p.s.a.), jako terminowo złożonych już zażaleń, które powinny podlegać przekazaniu organowi drugiej instancji (dyrektorowi izby skarbowej) do rozpatrzenia. Mając na uwadze stanowisko zajęte w uchwale składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego w sprawie I FPS 2/16, zauważyć należy, że w rozpoznawanej sprawie skarżąca Spółka, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu do usunięcia naruszenia prawa, wniosła skargę do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Odnotować także trzeba, że pouczenie zamieszczone w postanowieniu Naczelnika Urzędu Skarbowego wskazujące na to, że na postanowienie z dnia 31 sierpnia 2016 r. nie przysługuje zażalenie spowodowało, że skarżąca nie wyczerpała właściwego toku instancji przed organami podatkowymi. Jak wynika bowiem z powyższej uchwały, na postanowienie o przedłużeniu terminu zwrotu przysługuje zażalenie i dopiero postanowienie wydane przez organ drugiej instancji może stanowić przedmiot skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W związku z tym, brak rozpoznania zażalenia przez organ drugiej instancji skutkuje tym, że wniesioną przez skarżącą skargę należy uznać za przedwczesną, a zatem podlega ona odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (§ 2). Nierozpoznanie przez właściwy organ drugiej instancji zażalenia wniesionego przez skarżącą Spółkę, oznacza, że środki zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie "nie zostały jeszcze wyczerpane". Sąd wskazuje przy tym, że wniesione przez Spółkę wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z 31 sierpnia 2016 r. należy potraktować jako zażalenie, do którego rozpoznania właściwy jest organ podatkowy drugiej instancji. Wydane zaś przez organ odwoławczy ostateczne postanowienie w sprawie przedłużenia terminu zwrotu różnicy podatku, Spółka będzie miała możliwość zaskarżyć do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.