I SA/Gd 1579/17

Dnia 20 czerwca 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Elżbieta Rischka po rozpoznaniu w dniu 20 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K.P. przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 września 2017 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi.

K. P. – dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 19 września 2017 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 r. Postanowieniem z dnia 24 stycznia 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając w oparciu o art. 220 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") odrzucił skargę w niniejszej sprawie, albowiem pomimo wezwania, Skarżący w zakreślonym terminie nie uiścił wpisu sądowego od skargi. Sąd stwierdził, że wobec niepodjęcia przesyłki sądowej w terminie, zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r. uznano korespondencję za doręczoną zastępczo w dniu 13 grudnia 2017 r. oraz ustalono, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego od skargi. W zakreślonym terminie Skarżący złożył zażalenie od postanowienia z dnia 24 stycznia 2018 r., w treści którego zawarł wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Skarżący wyjaśnił, że wezwanie o wpis nie zostało mu doręczone. Wyjaśnił, że zawsze odbiera kierowane do niego przesyłki, a nieuiszczenie wpisu byłoby nielogiczne w sytuacji, gdy inne opłaty uiszcza niezwłocznie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 86 i 87 p.p.s.a., uchybiony termin można przywrócić, jeżeli spełnione zostaną następujące przesłanki: strona wystąpi z wnioskiem o przywrócenie terminu, wniosek taki zostanie wniesiony w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu, równocześnie ze złożeniem wniosku strona dokona czynności, dla której określony był termin, we wniosku uprawdopodobnione zostaną okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu, powstanie ujemnych dla strony skutków w zakresie postępowania sądowego. Z przytoczonych powyżej przepisów wynika, że dla przywrócenia terminu konieczne jest, aby wskazane wyżej przesłanki zostały spełnione łącznie, w przeciwnym razie wniosek podlega oddaleniu bądź też – w przypadku wniosku spóźnionego lub z mocy ustawy niedopuszczalnego – odrzuceniu przez Sąd. W ocenie Sądu, przedstawione we wniosku o przywrócenie terminu okoliczności nie świadczą o braku winy w uchybieniu terminu, a zatem wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi nie zasługuje na uwzględnienie. Kryterium braku winy w rozumieniu art. 86 § 1 p.p.s.a, polega na dopełnieniu przez stronę (jej pełnomocnika) obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej (por. wyroki: WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2010 r. sygn. akt IV SA/Wa 295/10, LEX nr 670948 i NSA z dnia 14 lipca 2010 r. sygn. akt I FZ 226/10, LEX nr 658416). Oceniając wystąpienie tej przesłanki sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Przywrócenie uchybionego terminu ma charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie wtedy, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu (zob. postanowienie NSA z dnia 28 marca 2012 r., II OZ 179/12, LEX nr 1138241). Zatem przywrócenie terminu może mieć miejsce wtedy, gdy uchybienie terminu nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminu zalicza się m.in.: stany nadzwyczajne, takie jak problemy komunikacyjne, klęski żywiołowe (powódź, pożar), czy nagłą chorobę strony lub jej pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą. Z brakiem winy mamy zatem do czynienia tylko w przypadku zaistnienia niezależnych od strony i niemożliwych do przezwyciężenia okoliczności, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Okolicznością taką nie jest w ocenie Sądu twierdzenie Skarżącego, że wezwanie nie zostało mu doręczone. Jak już podkreślono, warunkiem przywrócenia terminu jest uprawdopodobnienie braku winy w jego uchybieniu, przy czym winę pojmuje się w sposób obiektywny – wymagając od strony staranności. Od strony postępowania należy bowiem oczekiwać i wymagać szczególnej staranności w zakresie prowadzenia swych spraw. W tym też kontekście należy oceniać przesłankę braku winy w uchybieniu terminu przez Skarżącego. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych. Sąd stanął na stanowisku, że twierdzenie Skarżącego, iż nie uiścił wpisu od skargi z uwagi na brak doręczenia wezwania, nie zasługuje na uwzględnienie. Tymczasem z akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu zarządzeniem z dnia 21 listopada 2017 r. zarządził wezwanie Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. Z oświadczenia pracownika sekretariatu Wydziału I (karta 12 akt sądowych) wynika, że zarządzenie zostało wykonane w dniu 24 listopada 2017 r. W aktach sprawy znajduje się koperta (karta 13 akt sądowych) zawierająca niepodjętą korespondencję. Wskazać należy, że korespondencja skierowana została na adres Skarżącego wskazany w skardze, a z prawidłowej adnotacji doręczyciela wynika, że przesyłka pocztowa była dwukrotnie awizowana: pierwszy raz w dniu 29 listopada 2017 r., powtórnie w dniu 7 grudnia 2017 r. Wobec niepodjęcia przesyłki sądowej w terminie, Sąd zarządzeniem z dnia 29 grudnia 2017 r. uznał korespondencję za doręczoną w dniu 13 grudnia 2017 r. (zarządzenie k. 13 akt sądowych). Analiza akt sądowych, w szczególności adnotacji wymaganych przepisami prawa znajdujących się na przesyłce zwróconej do Sądu wskazuje, że w sposób prawidłowy zastępczo doręczono wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego od skargi. W złożonym wniosku o przywrócenie terminu Skarżący ograniczył się jedynie do wskazania, że stosownego wezwania ani zawiadomienia (awiza) nie otrzymał. Natomiast z nadesłanych do Sądu wyjaśnień nie sposób wywieść, że w istocie korespondencja sądowa nie była awizowana w mieszkaniu Skarżącego w sytuacji gdy twierdzeniu temu przeczą prawidłowe adnotacje zawarte na przesyłce pocztowej. Wskazać w tym miejscu należy, że dokument urzędowy, jakim jest zwrotne potwierdzenie odbioru, jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot, stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (v. postanowienie NSA z 27 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1226/12, CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Korzysta on z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim stwierdzone. Przedmiotowe domniemanie może być obalone, jednakże podejmując próbę dokonania tego należy mieć na względzie, iż dokumenty urzędowe są najbardziej wiarygodnymi środkami dowodowymi. Co za tym idzie, dowody przeciwne muszą być zdecydowanie przekonywające. Należy podkreślić, że okoliczność niepozostawienia przez doręczyciela awiza nie została w żaden sposób uprawdopodobniona. Jakkolwiek uprawdopodobnienie nie jest równoznaczne z udowodnieniem to jednak wymaga, co najmniej przedstawienia okoliczności, które uwiarygodniłyby wystąpienie określonego zdarzenia. Nie jest do tego natomiast wystarczające poprzestanie na ogólnikowym stwierdzeniu o zaistnieniu, bądź niezaistnieniu jakiegoś faktu. Z niepodjętej korespondencji sądowej, dołączonej do akt niniejszej sprawy bezsprzecznie wynika, że przesyłka była dwukrotnie awizowana przez pocztę, a doręczyciel poinformował stronę o pozostawieniu przesyłki w placówce pocztowej ze wskazaniem jej adresu poprzez pozostawienie awiza w oddawczej skrzynce pocztowej. Zatem twierdzenie o braku otrzymania zawiadomienia (awiza) uznać należy za nieuprawnione. Zdaniem Sądu, brak winy w uchybieniu terminowi do dokonania czynności procesowych nie został uprawdopodobniony. W zestawieniu z dokumentem urzędowym, jakim jest prawidłowo wypełnione zwrotne potwierdzenie odbioru przesyłki, gołosłowne twierdzenie strony, nie może zostać uznane za wystarczające, a tym samym odnieść zamierzonego przez stronę skutku. Mając na względzie, że Skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu, Sąd na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. orzekł, jak w postanowieniu.