I SA/Gd 1579/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. P. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za III i IV kwartał 2011 roku postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie doradcy podatkowego.

Wnioskiem z dnia 21 lutego 2018 r., złożonym na formularzu PPF, skarżący K. P. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości oraz ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 w związku z art. 245 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie pełnomocnika z urzędu następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Nadmienić przy tym należy, że ustanowienie dla strony pełnomocnika z urzędu wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia złożonego przez skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, pism procesowych, dokumentów przedłożonych na zarządzenie referendarza sądowego z dnia 14 marca 2018 r. (kopii: decyzji ZUS z dnia 1 marca 2018 r. o waloryzacji emerytury małżonki, deklaracji VAT-7K za kwartały od I do IV 2017 r. oraz faktur wystawionych na skarżącego w okresie od 10 listopada 2017 r. do 19 lutego 2018 r. za zakup leków; dodatkowych oświadczeń), a także formularza PPF złożonego przez skarżącego w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1699/17, wynika, iż skarżący poza nieściągalną wierzytelnością w kwocie 650.000 zł nie posiada żadnego innego, w tym nieruchomości i oszczędności, obecnie nie osiąga żadnych dochodów – zaprzestał wykonywania działalności gospodarczej (w roku 2017 składał deklaracje VAT-7K wykazując wartości zerowe), ubiegał się o przyznanie renty, gdyż ze względu na stan zdrowia nie ma możliwości podjęcia pracy (skarżący jest po zawale serca, przeszedł operację stawu biodrowego oraz czeka na planowaną operację drugiego biodra i kręgosłupa), jednak renta nie została mu przyznana, otrzymuje pomoc od rodziny i syna. Skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką, pozostając na jej całkowitym utrzymaniu. Małżonka skarżącego osiąga dochody z emerytury, która wynosi 1.397,79 zł netto miesięcznie. Z kwoty tej małżonkowie przeznaczają 500 zł na opłaty za energię elektryczną, wodę oraz koszty utrzymania mieszkania. Dodatkowo na zakup koniecznych leków dla skarżącego wydatkują średnio 254 zł miesięcznie, zaś dla małżonki – 100 zł. Dokonując oceny możliwości finansowych skarżącego referendarz sądowy wziął pod uwagę, że pomimo trudnej sytuacji skarżący w miarę swoich możliwości partycypował w kosztach niniejszego postępowania uiszczając kwotę 100 zł tytułem wpisu od zażalenia na postanowienie tut. sądu z dnia 24 stycznia 2018 r., którym odrzucono skargę. Nadto, w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 1699/17 uiścił należny wpis od skargi w kwocie 100 zł. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący nie ma realnych możliwości poniesienia pozostałych kosztów sądowych w niniejszej sprawie choćby w części oraz kosztów zastępstwa procesowego z wyboru i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.