I SA/Gd 156/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 25 czerwca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok postanawia: odrzucić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia skargi.

Decyzją z dnia 14 grudnia 2017 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej, po rozpatrzeniu odwołania pani B.P. od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego z dnia 20 września 2017 r. określającej z tytułu podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie 223.437 zł oraz odsetki za zwlokę od nieuregulowanych w terminie zaliczek na podatek dochodowy, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego doręczona została pełnomocnikowi skarżącej w dniu 21 grudnia 2017 r. W dniu 17 stycznia 2018 r. skarżąca reprezentowana przez pełnomocnika będącego doradcą podatkowym wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższą decyzję. Postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r. Sąd odrzucił skargę wniesioną przez skarżącą na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), zwanej dalej p.p.s.a., z powodu nieuzupełnienia braku formalnego skargi. Ponadto, postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. Sąd odrzucił wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. W piśmie z dnia 29 maja 2018 r. skarżąca obok zażalenia na postanowienie Sądu "z dnia 4 kwietnia 2018 r. (...) w przedmiocie odrzucenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia skargi", wniosła o przywrócenie terminu do złożenia skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 14 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o przywrócenie terminu należało odrzucić jako niedopuszczalny, albowiem skarga wniesiona została bez uchybienia terminu wynikającego z art. 53 § 1 P.p.s.a. Zgodnie z powyższym przepisem skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję doręczona została pełnomocnikowi strony w dniu 21 grudnia 2017 r. Termin do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku upływał z dniem 22 stycznia 2018 r. (dzień 20 stycznia 2018 r. przypadał w sobotę). Wnosząc zatem skargę w dniu 17 stycznia 2018 r. skarżąca uczyniła to z zachowaniem ustawowego terminu. Zgodnie z art. 86 § 1 P.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Z kolei zgodnie z art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Wniosek jest niedopuszczalny, gdy brakuje ustawowych warunków jego dopuszczalności, m.in. wówczas, gdy tak jak w niniejszej sprawie nie doszło do uchybienia terminu do dokonania danej czynności procesowej. Sąd zwraca uwagę, że w niniejszej sprawie pełnomocnik pismem procesowym z dnia 19 kwietnia 2018 r. wniósł już o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, wniosek ten jednak potraktowany został zgodnie z jego uzasadnieniem i adekwatnie do sytuacji procesowej jako wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi. Odrzucając ten wniosek postanowieniem z dnia 14 maja 2018 r. (z uwagi na wniesienie go z uchybieniem terminu) Sąd wskazał, że skarga została wniesiona w terminie. Biorąc powyższe pod uwagę, jak również fakt, że autorem obecnie rozpatrywanego wniosku z dnia 29 maja 2018 r. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi jest profesjonalny pełnomocnik będący doradcą podatkowym, Sąd uznał, że żądanie strony zostało sformułowane jednoznacznie i nie ma potrzeby zwracania się o jego przeformułowanie, nawet jeżeli wydaje się ono nieadekwatne do sytuacji procesowej. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 88 P.p.s.a., postanowił jak w sentencji.