I SA/Gd 156/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi B.P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 grudnia 2017 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok postanawia: odrzucić wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi.

Skarżąca B.P. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia 14 grudnia 2017 r., w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2012 rok. Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 14 lutego 2018 r. wezwano pełnomocnika skarżącej do uzupełnienia braków formalnych skargi przez złożenie pełnomocnictwa procesowego do działania w imieniu skarżącej przed wojewódzkim sądem administracyjnym lub przed sądami administracyjnymi, w terminie 7 dni od doręczenia zarządzenia pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi Sąd postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2018 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 kwietnia 2018r., odrzucił skargę. Pismem nadanym na poczcie w dniu 19 kwietnia 2018 r. na adres Dyrektora Izby Administracji Skarbowej, pełnomocnik wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu wniosku wskazał, że stosowne pełnomocnictwo do działania w imieniu skarżącej dołączył do skargi, nie zostało ono jednak omyłkowo przez organ przekazane do Sądu. Pełnomocnik podkreślił, że wysyłając kompletną skargę do Dyrektora Izby Administracji Skarbowej nie popełnił żadnego błędu i nie może ponosić konsekwencji za bałagan panujący w Izbie Administracji Skarbowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek strony należy odrzucić. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że pełnomocnik skarżącej wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi, podczas gdy ten termin nie został uchybiony. Czynnością, która nie została dokonana w terminie, było natomiast nieuzupełnienie braku formalnego skargi, polegającego na braku pełnomocnictwa. Biorąc po uwagę fakt, że wniosek sformułowany został przez profesjonalnego pełnomocnika, powyższe powinno skutkować odrzuceniem wniosku jako niedopuszczalnego, dotyczącego bowiem przywrócenia terminu, który nie został uchybiony. Niemniej jednak Sąd uznał, że dającą się odczytać z uzasadnienia wniosku intencją pełnomocnika było wnioskowanie o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego skargi i tak też przedmiotowy wniosek został potraktowany. Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.; zwanej dalej P.p.s.a.), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny jego uchybienia. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 1, 2 i 4 P.p.s.a.). Stosownie do art. 88 P.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie. Z brzmienia art. 87 § 1 P.p.s.a. wynika, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Powyższa regulacja zastrzega zatem, że wniosek o przywrócenie terminu do czynności, która miała być dokonana w sądzie - należy wnieść do sądu. Wprawdzie art. 87 § 3 P.p.s.a. stanowi, że wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi, to jednak w przedmiotowej sprawie wniosek o przywrócenie terminu nie dotyczy wniesienia skargi, tylko obejmuje złożenie pełnomocnictwa procesowego, a więc czynności, której pełnomocnik miał dokonać w sądzie. W związku z powyższym regulacja art. 87 § 3 P.p.s.a. i wynikająca z niej zasada złożenia wniosku o przywrócenie terminu za pośrednictwem organu nie mają zastosowania w niniejszej sprawie. W konsekwencji w omawianym przypadku wniosek o przywrócenie terminu powinien być wniesiony do sądu, zgodnie z art. 87 § 1 P.p.s.a. Tym samym termin złożenia wniosku o przywrócenie terminu, który nadano w urzędzie pocztowym do organu - powinien być liczony od daty nadania (przekazania) pisma przez organ do tutejszego Sądu. Przypomnieć bowiem należy, że zgodnie z treścią art. 83 § 3 P.p.s.a. równoznaczne z wniesieniem pisma do sądu jest oddanie go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Odnosząc powyższe do realiów niniejszej sprawy, należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej nie zachował terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu przewidzianego w art. 87 § 1 P.p.s.a. Nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie o rozpoczęciu biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa stanowi doręczenie pełnomocnikowi skarżącej w dniu 17 kwietnia 2018 r. postanowienia WSA z dnia 4 kwietnia 2018 r. o odrzuceniu skargi. W rozpatrywanej sprawie oznacza to, że termin siedmiodniowy, o jakim mowa w art. 87 § 1 P.p.s.a., rozpoczął bieg w dniu 18 kwietnia 2018 r. i upłynął z dniem 24 kwietnia 2018 r. Tymczasem wniosek o przywrócenie terminu został wprawdzie wniesiony w dniu 19 kwietnia 2018 r., jednak nie do Sądu, lecz do organu. Organ natomiast przekazał omawiany wniosek do Sądu w dniu 27 kwietnia 2018 r., a więc po upływie ustawowego siedmiodniowego terminu. Z uwagi na powyższe spóźniony wniosek podlega odrzuceniu na podstawie art. 88 P.p.s.a. Końcowo Sąd stwierdza, że akta sprawy potwierdzają twierdzenia pełnomocnika co do tego, że organ przekazując Sądowi akta sprawy wraz ze skargą, omyłkowo nie dołączył złożonego pełnomocnictwa. W rezultacie spowodowało to niezasadne wezwanie pełnomocnika przez Sąd do uzupełnienia braku formalnego skargi i, wobec jego nieuzupełnienia, odrzucenie skargi. W tej sytuacji procesowej właściwą drogą do podważenia zasadności wydanego przez Sąd postanowienia o odrzuceniu skargi było złożenie zażalenia, a nie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia pełnomocnictwa. Istotą bowiem argumentacji strony jest to, że skarga nie była dotknięta brakiem formalnym, pełnomocnictwo bowiem zostało do nie załączone, a jedynie nie zostało przekazane Sadowi wraz ze skargą. Wobec jednak złożenia przez pełnomocnika wniosku o przywrócenie terminu zamiast zażalenia i to na dodatek spóźnionego, Sąd nie mógł w żaden sposób sanować skutków niezaskarżonego postanowienia o odrzuceniu skargi.