I SA/Gd 1538/16

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 3 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku K. N. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od stycznia do grudnia 2013 roku postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF, którego braki uzupełniono w dniu 12 lipca 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca K. N. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (odpisów: PIT-37 oraz PIT-36 za 2016 r., dodatkowych oświadczeń z dnia 21 sierpnia 2017 r. oraz zawiadomienia z banku z dnia 14 sierpnia 2017 r.) wynika, że osiąga ona dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 1.000 zł netto, pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z bezrobotnym i nieosiągającym żadnych dochodów małżonkiem, z którym mają na utrzymaniu dwoje małoletnich dzieci, na jedno z nich otrzymują świadczenie wychowawcze w kwocie 500 zł. Małżonkowie nie posiadają oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiadają zaś zobowiązania względem banku w kwocie 108.391,21 CHF (stan na dzień 14 sierpnia 2017 r.), których nie spłacają. Majątek małżonków stanowią: mieszkanie o powierzchni 81,30 m2 i wartości 360.000 zł oraz nieruchomość rolna (grunty orne) o powierzchni 1,036 ha i wartości 150.000 zł – obie wymienione nieruchomości są obciążone hipotekami (w tym hipoteką przymusową w kwocie 1.030.458,40 zł), których wysokość przekracza ich wartość. Małżonkowie zamieszkują u rodziców wnioskodawczyni, nie ponosząc kosztów utrzymania związanych z eksploatacją nieruchomości (jak czynsz i opłaty za media), nadto członkowie rodziny wspierają ich finansowo, przekazując świadczenia rzędu kilkuset złotych miesięcznie. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, uznano, że wnioskodawczyni wykazała, że nie ma aktualnie realnych możliwości finansowych poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku koniecznego utrzymania. Za taką oceną przemawia nieposiadanie przez wnioskodawczynię oraz jej małżonka zasobów finansowych, jak również wysokość dochodu małżonków, przeznaczonego na potrzeby ich czteroosobowej rodziny, w stosunku do wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności należnego na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi kasacyjnej w kwocie 4.090 zł. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.