I SA/Gd 1507/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska, Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia NSA Małgorzata Tomaszewska (spr.), Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi K.C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w G. z dnia 3 października 2017 r., sygn. akt [...] w przedmiocie opłaty targowej oddala skargę.

Zaskarżoną decyzją z dnia 13 października 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta z dnia 19 lipca 2017 r. w sprawie określenia panu K.C. zobowiązania podatkowego z tytułu opłaty targowej w wysokości 86 zł. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że pan K.C. w dniach 3 i 5 czerwca 2017 r. na parkingu przy ul. K. w K. prowadził działalność handlową sprzedając z otwartego samochodu i terenu wokół samochodu, o powierzchni 3 mkw, towar detaliczny. Fakt ten potwierdza sporządzone na okoliczność tego zdarzenia pisemne oświadczenie Dyrektora Zakładu ds. Infrastruktury Miejskiej i załączone do niego zdjęcia. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (tekst jedn. Dz.U. z 2017r., poz. 1785), zwanej dalej u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Zgodnie z art. 15 ust. 2 tej ustawy, targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż. Stosownie do § 2 ust. 1 pkt 2b, pkt 2c i pkt 4a Uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 26 listopada 2015r. nr [...]w sprawie wprowadzenia opłaty targowej, określenia zasad ustalania i poboru, terminu płatności i wysokości stawek tej opłaty oraz określenia inkasentów i wysokości wynagrodzenia za inkaso ([...]), dzienna stawka opłaty targowej za stanowiska o wymiarach 3 mkw wynosi 18 zł, a przy sprzedaży z pojazdu – 25 zł. To oznacza, że wysokość opłaty targowej za każdy dzień sprzedaży w wysokości 43 zł została ustalona przez organ pierwszej instancji prawidłowo. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pan K.C. zarzucił, że wskazana wyżej decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego jest niesłuszna i niesprawiedliwa. Skarżący zaprzeczył, aby we wskazanych dniach handlował na parkingu wskazując, że nie stać go na zakup towaru. Wskazał też, że na zdjęciach znajdujących się w aktach sprawy jest jakaś osoba, ale bez twarzy, nie wiadomo też kiedy te zdjęcia zostały zrobione, data została bowiem dopisana ręcznie. Nie wiadomo więc, kto jest na zdjęciu i kiedy zostało zrobione. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w odpowiedzi na skargę wniosło o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. z punktu widzenia zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r. poz. 1369), cyt. dalej jako p.p.s.a., wynika zaś, że zaskarżona decyzja ulega uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z akt sprawy nie wynika, aby zaskarżona decyzja dotknięta była wadami powodującymi konieczność jej wyeliminowania z obrotu prawnego. Przede wszystkim, wbrew zarzutom skargi, uznać należy, że materiał dowodowy potwierdza, że skarżący w dniach 3 i 5 czerwca2017 r. prowadził handel na parkingu przy Targowisku Miejskim przy ul. K. w K. Wprawdzie na zdjęciach twarz osoby handlującej jest zamazana, podobnie jak numery rejestracyjne pojazdu, a data wpisana jest odręcznie, niemniej jednak w powiązaniu z wyjaśnieniami Dyrektora Zakładu do Spraw Infrastruktury Miejskiej zawartymi w piśmie z dnia 9 czerwca 2017 r., do którego została załączona omawiana dokumentacja zdjęciowa, stanowią one miarodajną i wiarygodną podstawę poczynienia ustaleń faktycznych w tej sprawie. Brak jest podstaw do podważenia tej wiarygodności wyłącznie w oparciu o zaprzeczenie skarżącego, aby to on widniał na omawianych zdjęciach. Odczucie skarżącego, że jest on nękany przez pracowników urzędu miasta, a opłata targowa to "haracz", nie daje jeszcze podstaw do przyjęcia, że inkasenci sporządzający dokumentację zdjęciową i Dyrektor Zakładu do Spraw Infrastruktury Miejskiej w informacji z dnia 9 czerwca 2017 r. poświadczyli nieprawdę. Zgodnie z przepisem art. 15 ust. 1 u.p.o.l., opłatę targową pobiera się od osób fizycznych, osób prawnych oraz jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej, dokonujących sprzedaży na targowiskach, z zastrzeżeniem ust. 2b. Zgodnie z kolei z ust. 2b ustawy opłacie targowej nie podlega sprzedaż dokonywana w budynkach lub w ich częściach. Targowiskami, o których mowa w ust. 1, są wszelkie miejsca, w których jest prowadzona sprzedaż (art. 15 ust. 2 u.p.o.l.). Pobieranie opłaty targowej na podstawie wskazanej ustawy jest związane z prowadzeniem sprzedaży lub chociażby złożeniem oferty. Z cytowanego przepisu wynika, że nie ma większego znaczenia, w jakim miejscu prowadzona jest sprzedaż oraz czy sprzedaż ma charakter stały czy okazjonalny. Skoro o pobieraniu opłaty targowej decyduje sprzedaż towaru, uprawnione jest jej pobieranie również za prowadzenie sprzedaży poza miejscami do tego wyznaczonymi. Za utrwalony przyjdzie przy tym uznać pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego, że skoro, zgodnie z art. 15 ust. 2 u.p.o.l., targowiskami są wszelkie miejsca, w których prowadzona jest sprzedaż to chodzi zarówno o miejsca, w których lokalizację wyznacza gmina, jak i każde inne miejsce, mimo że formalnie nie jest ono przez gminę oznaczone jako targowisko. W takim rozumieniu targowiskiem jest również m.in. hala targowa, dom handlowy, plac, chodnik, pas przydrożny, czy jak w badanym przypadku – parking - a więc każde miejsce, w którym prowadzona jest sprzedaż. Obowiązek uiszczenia opłaty targowej powstaje z mocy prawa z chwilą faktycznego podjęcia czynności handlowych zmierzających do dokonania sprzedaży (niezależnie od skutku) w każdym miejscu danej gminy, przy czym realizacja tego ustawowego obowiązku następuje w razie zażądania jej uiszczenia przez inkasenta, i z tą też chwilą następuje określenie osoby zobowiązanej do zapłaty określonego już zobowiązania z tytułu opłaty targowej przewidzianej uchwałą rady gminy, uprawnionej do określenia zasad i poboru oraz wysokości stawek opłaty targowej, stosownie do art. 19 pkt 1 u.p.o.l. Powstanie zobowiązania z tytułu opłaty targowej wynika z samego faktu podjęcia działalności handlowej (sprzedaży) na terenie danej gminy. Wobec powyższego zarzuty skargi okazały się nieuzasadnione. Materiał dowodowy potwierdził, że skarżący w dniach 3 i 5 czerwca 2017 r. dokonywał czynności handlowych na terenie parkingu przy ul. K.w K., w związku z czym powstał po jego stronie obowiązek uiszczenia opłaty targowej. Jej wysokość została określona prawidłowo w oparciu o § 2 ust. 1 pkt 2b, pkt 2c i pkt 4a przywołanej wyżej Uchwały Rady Miejskiej [...] z dnia 26 listopada 2015 r. nr [...]. Stwierdzając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego ani przepisów postępowania podatkowego, Wojewódzki Sąd Administracyjny, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369), orzekł jak w sentencji.