I SA/Gd 1420/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 14 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku B. R. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące od czerwca do grudnia 2013 r. postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego.

Wnioskiem, złożonym na formularzu PPF w dniu 29 grudnia 2017 r. (data stempla pocztowego) skarżąca B. R. zwróciła się o przyznanie w niniejszej sprawie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie doradcy podatkowego. W myśl art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym osobie fizycznej następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Zgodnie z przepisem art. 245 § 2 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Stosownie do przepisu art. 246 § 3 p.p.s.a., adwokata, radcę prawnego, doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego można ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym. Nie dotyczy to adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. W świetle powołanych uregulowań przyznaje się prawo pomocy w zakresie całkowitym, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, oraz gdy nie pozostaje w stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym lub rzecznikiem patentowym, z wyjątkiem ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), oraz przedłożonych na wezwanie referendarza sądowego dokumentów źródłowych (dodatkowych oświadczeń z dnia 5 marca 2018 r., odpisów: postanowienia o wpisie do KRS Rejestru Dłużników Niewypłacalnych i zaświadczenia o dokonaniu wpisu z dnia 18 grudnia 2017 r., obwieszczenia o drugiej licytacji nieruchomości i doręczenia tego obwieszczenia z dnia 13 października 2017 r., potwierdzeń przelewów bankowych) wynika, że wnioskodawczyni aktualnie nie uzyskuje żadnego dochodu i nie osiągnęła go również w roku 2017, pozostaje na utrzymaniu rodziny, nie ponosi kosztów utrzymania zajmowanego mieszkania, nie posiada żadnych oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, została wpisana do Rejestru Dłużników Niewypłacalnych, jej majątek stanowią dwa domy o powierzchni 140 m2 i 160 m2 o wartości 650.000 zł i około 600.000 zł, z których prowadzona jest egzekucja komornicza. Wnioskodawczyni oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem, radcą prawnym, doradcą podatkowym ani z rzecznikiem patentowym. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności faktyczne, w szczególności brak dochodu i oszczędności oraz prowadzoną egzekucję, uznano, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie ma obecnie realnych możliwości finansowych poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania. W konsekwencji na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.