I SA/Gd 1416/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku E. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w opłacie za gospodarowanie odpadami komunalnymi postanawia: przyznać skarżącej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 19 października 2017 r. (data stempla pocztowego), skarżąca E. C. zwróciła się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od opłat sądowych, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącej o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych sprawy, które potwierdzają dane zawarte we wniosku, referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżąca prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonkiem oraz córką – uczennicą technikum. Mąż skarżącej jest osobą niepełnosprawną, pozostaje pod stałą opieką lekarską, przyjmuje na stałe leki oraz wymaga pomocy innych osób. Skarżąca jest właścicielką nieruchomości o powierzchni 0,42 ha zabudowanej budynkiem mieszkalnym o powierzchni użytkowej 30 m2, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych, innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, natomiast jej małżonek nie posiada majątku. Skarżąca nie pracuje, jedynym źródłem utrzymania trzyosobowej rodziny jest emerytura jej męża, która wynosi 1.996,98 zł netto miesięcznie. Na stałe bieżące koszty utrzymania, do których skarżąca zaliczyła opłaty za energię elektryczną, gaz, wodę, wywóz śmieci, internet i telefon, zakup opału, podatek, składkę na ubezpieczenie, zakup leków oraz koszty dojazdu córki do szkoły, małżonkowie przeznaczają kwotę około 800 zł miesięcznie. W tak ustalonym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżąca nie ma realnych możliwości poniesienia w niniejszej sprawie kosztów sądowych i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.