I SA/Gd 1296/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zdzienicka – Wiśniewska, Sędziowie Sędzia NSA Alicja Stępień (spr.), Sędzia WSA Marek Kraus, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 maja 2023 r. sprawy ze skargi W. P. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 14 września 2022 r. nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.

Organ egzekucyjny (będący jednocześnie wierzycielem) - Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. - wszczął postępowanie egzekucyjne do majątku W. P. na podstawie tytułu wykonawczego z 30 lipca 2021 roku nr 2208-723.603983.2021, obejmującego zaległość z tytułu podatku dochodowego w wysokości 19% pobieranego od dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej za 2020 rok. W oparciu o ww. tytuł wykonawczy Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. zawiadomieniem nr 2208-SEE2.711.39899240.2021.1.SK z 15 września 2021 roku dokonał zajęcia świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej w Zakładzie Ubezpieczeń Społecznych w Oddziale w Gdańsku. Odpis zawiadomienia o zajęciu wraz z odpisem tytułu wykonawczego doręczono skarżącemu 4 października 2021 roku. Pismem z 6 października 2021 roku (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 12 października 2021 roku) W. P. złożył skargę na zajęcie świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. W uzasadnieniu pisma skarżący zaprzecza, aby był winny wierzycielowi kwoty wskazane w przedmiotowym zawiadomieniu stwierdzając jednocześnie, że zajęcie jest przedwczesne i nieuzasadnione. Wobec powyższego W. P. wniósł o jego uchylenie. Końcowo wskazał, że świadczenie emerytalne i rentowe to jedyne źródło utrzymania, dlatego też pozbawienie go tych świadczeń degraduje go społecznie i spycha do poziomu ubóstwa. Organ egzekucyjny postanowieniem nr 2208-SEE.711.1.149.2021.2.SK z 10 listopada 2021 roku stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi i odmówił wszczęcia postępowania w sprawie. Postanowienie doręczono skarżącemu 30 listopada 2021 roku. Nie zgadzając się z w/w rozstrzygnięciem organu egzekucyjnego, pismem z 5 grudnia 2021 roku W. P. wniósł zażalenie. W jego treści skarżący podtrzymał swoje żądania zawarte w piśmie z 6 października 2021 roku. Po rozpatrzeniu zażalenia W. P., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr 2201-IEE.711.79.2022.2.MT z 20 stycznia 2022 roku uchylił zaskarżone postanowienie nr 2208-SEE.711.1.149.2021.2.SK z 10 listopada 2021 roku i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji Organ egzekucyjny, po zastosowaniu się do dyspozycji Dyrektora Izby Administracji Skarbowej pismem nr 2208-SEE.711.il.84.2022.1 z 1 lutego 2022 roku zawiadomił W. P. o możliwości zgłoszenia wniosku w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Wniosek taki skarżący złożył pismem z 10 marca 2022 roku (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 18 marca 2022 roku), załączając do niego kartę informacyjną leczenia szpitalnego. Po rozpoznaniu wniosku skarżącego Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. postanowieniem nr 2208-SEE.711.1.26.2022.2.SK z 13 kwietnia 2022 roku odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi na czynność egzekucyjną. Nie zgadzając się z tym rozstrzygnięciem prawnym W. P. wniósł zażalenie, po rozpatrzeniu którego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej postanowieniem nr 2201-IEE.711.91.125.2022.MT z 10 czerwca 2022 roku utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W toku dalszych czynności egzekucyjnych, organ egzekucyjny postanowieniem nr 2208-SEE.711.1.26.2022.4.SK z 14 lipca 2022 roku (odebranym przez skarżącego 1 sierpnia 2022 roku) stwierdził uchybienie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną. Ponownie nie zgadzając się z rozstrzygnięciem prawnym organu egzekucyjnego, pismem z 3 sierpnia 2022 roku (nadanym w placówce pocztowej operatora wyznaczonego 5 sierpnia 2022 roku) W. P. złożył do organu - w ustawowym terminie -zażalenie. W jego treści skarżący podtrzymał swoją argumentację zawartą w skardze twierdząc, że nie uchybił żadnym terminom ustawowym, a nawet gdy uchybił to wniósł o przywrócenie terminu do złożenia skargi. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku postanowieniem z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w G. nr 2208-SEE.711.1.26.2022.4.SK z 14 lipca 2022 roku, podkreślając, że skarga powinna być nadana najpóźniej 11 października 2021 r.. Wniesienie skargi po tym terminie skutkowało podjęciem zaskarżonego rozstrzygnięcia. Pismem z 24 października 2022 roku W. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW. Skarżący w motywach skargi do WSA podtrzymał argumenty wskazując, że ze względu na swój stan zdrowia uniemożliwiający mu podejmowanie czynności w okresie chorobowym i około chorobowym prawidłowo wniósł skargę na czynność egzekucyjną, która winna być - zdaniem skarżącego - rozpatrzona merytorycznie. Wniósł o uchylenie w całości ww. postanowienia z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku - odnosząc się do zarzutów skargi - podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w zaskarżonym postanowieniu z 14 września 2022 roku nr 2201-IEE.711.91.205.2022.DW i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. W niniejszej sprawie na podstawie art. 54 § 5 u.p.e.a. w związku art. 17 § 1 u.p.e.a. termin do wniesienia skargi wynosił 7 dni od dnia doręczenia odpisu zawiadomienia nr 2208-SEE.711.39899240.2021.1.SK z 15 września 2021 roku. Pouczenie o prawie i terminie do złożenia skargi znajdowało się w treści zawiadomienia o zajęciu świadczeń z zaopatrzenia emerytalnego i ubezpieczenia społecznego oraz renty socjalnej. Tymczasem, jak wynika z akt sprawy skarga została wysłana, za pośrednictwem operatora wyznaczonego 12 października 2021 roku. Datę wniesienia środka zaskarżenia potwierdza stempel pocztowy znajdujący się na kopercie zawierającej skargę. W związku z powyższym składając skargę po upływie 7 - dniowego terminu skarżący uchybił zawitemu terminowi przewidzianemu dla tej czynności. Sposób obliczania terminu określonego w dniach reguluje art. 57 § 1 K.p.a. (mającym stosownie do dyspozycji art. 18 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji odpowiednie zastosowanie w postępowaniu egzekucyjnym), który stanowi bowiem, że jeżeli początkiem terminu określonego w dniach jest pewne zdarzenie, przy obliczaniu tego terminu nie uwzględnia się dnia, w którym zdarzenie nastąpiło. Upływ ostatniego z wyznaczonej liczby dni uważa się za koniec terminu. Zgodnie z art. 57 § 5 pkt 2 ustawy K.p.a, termin uważa się za zachowany, jeżeli przed jego upływem pismo zostało nadane w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 roku - Prawo pocztowe. Z uwagi zatem na wniesienie skargi po upływie 7- dniowego terminu, organ egzekucyjny zobligowany był stwierdzić uchybienie terminu do jej wniesienia. Oznacza to, że zaskarżone postanowienie jest prawidłowe i nie narusza prawa. Odnosząc się do okoliczności zdrowotnych, które strona podnosi w skardze, dotyczą one odrębnego procedowania w sprawie o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na czynność egzekucyjną i nie mają znaczenia dla niniejszej sprawy zakończonej zaskarżonym postanowieniem. Mając to na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.