I SA/Gd 126/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M.A. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2021 r., nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok postanawia: 1. umorzyć postępowanie; 2. zasądzić od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 2135,24 zł (dwa tysiące sto trzydzieści pięć złotych dwadzieścia cztery grosze) tytułem zwrotu kosztów postępowania.

M.A. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej z dnia [...] 2021r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2011 rok, zaskarżając ją w części, w jakiej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uznał środki pieniężne w kwocie 24.860 zł otrzymane z tytułu rekompensaty za szkody poczynione w wynajmowanych lokalach za niezwiązane z przychodami z tytułu najmu lokali, a tym samym opodatkowane na zasadach ogólnych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wniósł o umorzenie postępowania sądowego wskazując, że działając w trybie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), uwzględnił skargę w całości i decyzją z dnia [...] 2022 r. uchylił własną decyzję z dnia [...] 2021 r. i określił wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 rok w kwocie 58.920 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsk zważył, co następuje: Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), dalej "p.p.s.a." sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Z bezprzedmiotowością postępowania sądowoadministracyjnego "z innych przyczyn" w rozumieniu powyższego przepisu mamy do czynienia, kiedy w toku tego postępowania, a przed wydaniem wyroku przestanie istnieć przedmiot zaskarżenia. Taka sytuacja istnieje w szczególności wówczas, gdy zaskarżony akt zostanie pozbawiony bytu prawnego w nadzwyczajnym wewnątrzadministracyjnym postępowaniu kontrolnym (np. w wyniku stwierdzenia jej nieważności) lub w rezultacie skorzystania przez organ, którego akt lub czynność zostały zaskarżone, z uprawnień autokontrolnych przewidzianych w art. 54 § 3 p.p.s.a. (zob. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk., M. Romańska: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Warszawa 2005 r., s. 495). Jak wynika z akt sprawy, z taką sytuacją mamy do czynienia w tej sprawie. Zaskarżoną do Sądu decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej uchylił decyzję Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego z dnia [...] 2017 r. określającą stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2011 r. w kwocie 88.813 zł oraz orzekł co do istoty sprawy, określając wysokość tego zobowiązania w kwocie 66.876 zł. W decyzji tej organ odwoławczy uznał m.in., że otrzymane przez skarżącą w 2011 r. środki pieniężne w kwocie 24.860 zł nie mogą zostać zakwalifikowane do źródła przychodów określonego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz.U. z 2020r., poz. 1426 ze zm.). Wniesiona przez stronę skarga dotyczyła wyłącznie tej części rozstrzygnięcia. Jak wynika z akt sprawy, w wydanej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. decyzji organ uwzględnił skargę w całości – decyzją z dnia [...] 2022 r. organ uchylił własną decyzję z dnia [...] 2021r. i orzekając co do istoty sprawy określił zobowiązanie podatkowe w podatku dochodowym od osób fizycznych za rok 2011 w kwocie 58.920 zł. W decyzji tej Dyrektor Izby Administracji Skarbowej podzielił zarzuty skargi co do kwalifikacji otrzymanych przez stronę rekompensat jako świadczeń z tytułu umów najmu w rozumieniu art. 6 ust. 1a ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne, które podlegają opodatkowaniu ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Stwierdził zatem, że brak jest podstaw do opodatkowania tych przychodów na zasadach ogólnych. Różnica pomiędzy zobowiązaniem określonym w decyzji z dnia [...] 2021 r. (66.876 zł) a zobowiązaniem określonym w decyzji z dnia [...] 2022 r. (58.920 zł) wynosi 7.956 zł i odpowiada wartości przedmiotu sporu w tej sprawie określonemu w skardze. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, że postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia zarzutów skargi przez Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w trybie art. 54 § 3 p.p.s.a. W związku z powyższym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 powołanej wyżej ustawy, umorzył postępowanie. Stosownie do art. 201 § 1 p.p.s.a. w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 p.p.s.a., skarżącemu przysługuje od organu zwrot kosztów postępowania, przy czym przez koszty podlegające zwrotowi należy rozumieć koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw (art. 200 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 205 § 2 p.p.s.a., do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Działając na podstawie powyższych przepisów Sąd zasądził na rzecz strony skarżącej kwotę 2135,24 zł, na którą składa się uiszczony wpis od skargi w kwocie 318,24 zł, opłata od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika strony skarżącej (adwokata) z tytułu zastępstwa procesowego w kwocie 1800 zł, ustalone na podstawie § 2 pkt 4 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r., poz. 1800).