I SA/Gd 124/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. C. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...] Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2010 r. postanawia: przyznać wnioskodawcy prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem z dnia 2 marca 2017 r., złożonym na formularzu PPF, M. C. zwrócił się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawcy o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dokumentów przedłożonych przez wnioskodawcę przy ubieganiu się o zwolnienie od kosztów w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 957/16 wynika, że prowadzi on wspólne gospodarstwo domowe z małżonką, na ich utrzymaniu pozostają dwie małoletnie córki. W małżeństwie wnioskodawcy istnieje ustrój rozdzielności majątkowej. Wnioskodawca nie posiada oszczędności, wierzytelności, papierów wartościowych ani innych praw majątkowych, jak również przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś kilkusettysięczne zaległości podatkowe (w podatku dochodowym od osób fizycznych za lata 2009-2010 r. oraz w podatku od towarów i usług za 2010 r. określone decyzjami zaskarżonymi do tut. Sądu), będące przedmiotem prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Majątek wnioskodawcy stanowią mieszkanie o powierzchni 68 m2 oraz udział w lokalu mieszkalnym o powierzchni 42 m2. Małżonka wnioskodawcy również nie posiada żadnych zasobów finansowych, jej jedyny majątek stanowi udział w lokalu mieszkalnym o powierzchni 42 m2 (współwłasność z wnioskodawcą) – co wynika z jej oświadczenia z dnia 2 marca 2017 r. o stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, w związku z ubieganiem się o przyznanie prawa pomocy w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 125/17. Względem jej majątku prowadzona jest egzekucja zaległości podatkowych, określonych zawiadomieniami z dnia 19 lipca i 19 października 2016 r. na łączną kwotę 1.332.012,91 zł (wraz z odsetkami), w ramach której zajęto jej wynagrodzenie oraz wierzytelności pieniężne. Wnioskodawca uzyskuje dochód w wysokości 1.850 zł z umowy najmu mieszkania, którego jest właścicielem, zaś jego małżonka uzyskuje wynagrodzenie ze stosunku pracy w wysokości 390 zł netto, pobiera świadczenie wychowawcze na dziecko w kwocie 500 zł oraz uzyskuje dochód z najmu w wysokości 850 zł. Jak wskazał wnioskodawca w uzasadnieniu wniosku, celem możliwości spłaty ciążących na nich kredytów walutowych (których raty wynoszą łącznie około 4.000 zł miesięcznie) małżonkowie wynajęli mieszkania, zaś sami mieszkają w lokalu użyczonym im przez matkę wnioskodawcy, nie ponosząc kosztów zamieszkania. Wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy była już przedmiotem oceny w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 957/16 i I SA/Gd 1237/16, w których postanowieniami z dnia 15 grudnia 2016 r. przyznano mu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, iż sytuacja finansowa wnioskodawcy nie uległa poprawie i nie ma on realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych również w niniejszej sprawie. W szczególności wzięto pod uwagę brak jakichkolwiek oszczędności, rozmiar egzekwowanych zaległości podatkowych oraz wysokość uzyskiwanych dochodów w stosunku do wysokości ponoszonych obciążeń finansowych oraz wysokości kosztów sądowych w niniejszej sprawie, w szczególności należnego wpisu od skargi w kwocie 2.708 zł. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.