I SA/Gd 1219/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 18 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku R. J. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie dofinansowania uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym postanawia: 1. umorzyć postępowanie z wniosku o przyznanie prawa pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych, 2. przyznać skarżącemu prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 2 października 2017 r., skarżący R. J. zwrócił się przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie radcy prawnego. W pierwszej kolejności należy wskazać, że rozpoznanie wniosku skarżącego o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest odmowa przyznania skarżącemu na niepełnosprawną córkę dofinansowania ze środków z Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych uczestnictwa w turnusie rehabilitacyjnym. Przepis zawarty w art. 239 § 1 pkt 1 lit. c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., zwanej dalej p.p.s.a.), stanowi, że nie ma obowiązku uiszczenia kosztów sądowych strona skarżąca działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących chorób zawodowych, świadczeń leczniczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Powyższe oznacza, że skarżący jest w niniejszej sprawie ustawowo zwolniony od ponoszenia kosztów sądowych i nie ma obowiązku ich uiszczania na żadnym etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Zgodnie z art. 249a p.p.s.a., jeżeli strona cofnie wniosek lub rozpoznanie wniosku stało się zbędne, postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się. Z tego względu referendarz sądowy, na podstawie art. 249a w związku z art. 258 § 2 pkt 7 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Przechodząc do rozpoznania wniosku skarżącego o ustanowienie pełnomocnika wskazać należy, że okoliczność, iż korzysta on z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych ma istotne znaczenie z punktu widzenia przesłanek, w świetle których należy dokonać oceny zasadności wniesionego przez stronę żądania. Z tego względu zastosowanie w niniejszej sprawie będą miały przepisy o przyznaniu prawa pomocy w zakresie dotyczącym zastępstwa prawnego na zasadach prawa pomocy. O odpowiednim ich stosowaniu stanowi bowiem art. 262 p.p.s.a. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika, następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Ustanowienie dla strony profesjonalnego pełnomocnika wymaga dodatkowego złożenia przez wnioskodawcę osobistego oświadczenia o niezatrudnianianiu lub niepozostawaniu w innym stosunku prawnym z ww., przy czym nie dotyczy to pełnomocnika ustanowionego na podstawie przepisów o prawie pomocy (art. 246 § 3 p.p.s.a.). Z oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które orzekający w niniejszej sprawi uznał za wystarczające do oceny sytuacji finansowej skarżącego, wynika, że skarżący prowadzi gospodarstwo domowe wspólnie z małżonką oraz dorosłą niepełnosprawną córką. Małżonkowie są właścicielami nieruchomości rolnej (nieużytków) o powierzchni 2 ha oraz posiadają dom o powierzchni 100 m2 i wartości 50.000 zł, którego są współwłaścicielami wraz z bratem żony skarżącego. Innego majątku, w tym oszczędności nie posiadają. Rodzina utrzymuje się z emerytur (świadczenie zostało przyznane każdemu z małżonków) oraz renty inwalidzkiej pobieranej przez ich córkę. Łączny miesięczny dochód z ww. tytułów wynosi 3.621,82 zł (dowód: potwierdzenia wypłaty świadczeń we wrześniu br.) i w całości wydatkowany jest na zaspokojenie podstawowych, bieżących potrzeb rodziny, w tym opłat za media, zakup niezbędnych leków (każdy z małżonków cierpi na liczne schorzenia) oraz rehabilitację córki. W tym stanie sprawy, referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał, że nie ma możliwości poniesienia kosztów zastępstwa procesowego z wyboru, bez jednoczesnego uszczerbku w koniecznym utrzymaniu swoim i rodziny i na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w punkcie 2 sentencji postanowienia.