I SA/Gd 1151/17

Starszy Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 28 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M. W. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem dołączonym do skargi, złożonym na formularzu PPF w dniu 21 sierpnia 2017 r., skarżący M. W. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Skarżący ma 85 lat, jest inwalidą pierwszej grupy, został uznany za całkowicie niezdolnego do pracy i samodzielnej egzystencji – korzysta z całodobowej opieki hospicyjnej znajomych. Skarżący nie posiada żadnego majątku. Źródłem jego utrzymania jest renta inwalidzka, która po uwzględnieniu potrąceń egzekucyjnych, wynosi 2.061,04 zł netto miesięcznie, którą w całości przeznacza na zaspokojenie swoich podstawowych i koniecznych potrzeb życiowych – 1.500 zł wydatkuje na wyżywienie, koszty zamieszkania i opieki, zaś 555 zł na zakup niezbędnych leków, środków opatrunkowych i higieny oraz transport medyczny. Powyższe referendarz sądowy ustalił na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach oraz dołączonych do wniosku dokumentów (odpisu tytułu wykonawczego, postanowienia z dnia 26 lipca 2017 r. o podjęciu zawieszonego postępowania egzekucyjnego, decyzji z dnia 1 marca 2017 r. o waloryzacji renty, dokumentacji medycznej). W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.