I SA/Gd 1141/14

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku radcy prawnego K. J. o przyznanie wynagrodzenia za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy w sprawie ze skargi E. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: przyznać wnioskodawcy od Skarbu Państwa wynagrodzenie wraz z należnym podatkiem od towarów i usług w łącznej kwocie 221,40 zł (dwieście dwadzieścia jeden złotych czterdzieści groszy) za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej.

Wyrokiem z dnia 3 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę E.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 7 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Postanowieniem z dnia 14 stycznia 2015 r. referendarz sądowy przyznał skarżącej prawo pomocy przez ustanowienie radcy prawnego. Rada Okręgowej Izby Radców Prawnych w G. pełnomocnikiem z urzędu dla skarżącej w niniejszej sprawie wyznaczyła radcę prawnego K. J., o czym powiadomiono Sąd pismem datowanym na dzień 28 stycznia 2015 r. W dniu 13 lutego 2015 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ww. pełnomocnik wysłał opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od powołanego wyżej wyroku. Jednocześnie pełnomocnik wniósł o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu za sporządzenie ww. opinii wskazując, iż koszty te nie zostały zapłacone w całości lub w części. W następstwie zarządzenia referendarza sądowego z dnia 19 lutego 2015 r. pełnomocnik wykazał w sposób należyty, że ww. opinia o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej została skarżącej przekazana. W tym stanie należało uznać, co następuje. W świetle art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Stosownie do treści § 14 ust. 2 pkt 2 lit. b) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 490) stawki minimalne wynoszą w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej – 50% stawki minimalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. W myśl § 2 ust. 3 cyt. rozporządzenia, w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach. Ponieważ w niniejszej sprawie stawka minimalna określona w § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c) powołanego rozporządzenia wynosi 240 zł, wynagrodzenie należne pełnomocnikowi wyznaczonemu po wydaniu wyroku przez sąd pierwszej instancji za sporządzenie powyższej opinii przysługuje w wysokości 180 zł (75 % x 240 zł), co po podwyższeniu o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług (23 %) daje finalnie kwotę 221,40 zł. Z tych względów, referendarz sądowy działając na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz cytowanych powyżej przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.