I SA/Gd 107/17

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Monika Hennig po rozpoznaniu w dniu 13 kwietnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. Ś. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej [...] z dnia [...], nr [...] w przedmiocie orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu za zaległości podatkowe spółki postanawia: przyznać skarżącemu prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF w dniu 23 lutego 2017 r., skarżący J. Ś. zwrócił się o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w całości, w tym wpisu od skargi w kwocie 500 zł. Zgodnie z art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym, obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy wnioskodawca wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na podstawie oświadczenia skarżącego o jego stanie rodzinnym, majątku i dochodach, które skarżący złożył pod rygorem odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych oświadczeń, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.) oraz dołączonego do wniosku potwierdzenia wypłaty emerytury za styczeń 2017 r. referendarz sądowy ustalił, co następuje: skarżący nie posiada żadnego majątku, prowadzi sam gospodarstwo domowe, utrzymuje się z emerytury w wysokości 1.539,37 zł netto. Skarżący zamieszkuje w mieszkaniu, którego właścicielem jest jego syn. Tytułem opłat za mieszkanie i energię elektryczną miesięcznie uiszcza kwotę 500 zł. Ponadto, ze względu na stan zdrowia skarżący przeznacza kwotę 350-400 zł miesięcznie na zakup koniecznych leków. Tym samym do dyspozycji skarżącego pozostaje kwota około 640-690 zł, którą bez wątpienia w całości wydatkuje na zaspokojenie swoich pozostałych bieżących potrzeb, jak chociażby wyżywienia, zakupu środków czystości i higieny itp. W tym stanie sprawy referendarz sądowy uznał, że skarżący wykazał zasadność wniesionego żądania i podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.