I SA/Gd 1055/17

Referendarz Sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Aleksandra Rynduch-Szczawińska po rozpoznaniu w dniu 15 marca 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku S. G. o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy rozłożenia na raty zapłaty zaległości podatkowej postanawia: przyznać wnioskodawczyni prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych.

Wnioskiem złożonym na formularzu PPF, którego braki formalne zostały usunięte w dniu 3 marca 2018 r. (data stempla pocztowego), skarżąca S. G. zwróciła się w niniejszej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. W myśl art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm.) – zwanej dalej p.p.s.a. – przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym następuje, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Zgodnie z brzmieniem art. 245 § 3 p.p.s.a., prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Z oświadczenia wnioskodawczyni o jej stanie rodzinnym, majątku i dochodach, złożonego pod rygorem odpowiedzialności karnej za złożenie fałszywego oświadczenia, o której mowa w art. 233 § 1 w związku z § 6 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553 ze zm.), wynika, że pozostaje ona we wspólnym gospodarstwie domowym z małoletnim synem, uzyskuje dochód z wynagrodzenia za pracę w wysokości 2.100 zł brutto (tj. na poziomie płacy minimalnej), nie jest właścicielką nieruchomości, nie posiada jakichkolwiek oszczędności, papierów wartościowych i innych praw majątkowych, wierzytelności ani przedmiotów o wartości powyżej 5.000 zł, posiada zaś zaległości podatkowe (których rozłożenia na raty odmówiono zaskarżoną w niniejszej sprawie decyzją) w wysokości 273.911 zł (wraz z odsetkami za zwłokę). Jak wskazała wnioskodawczyni, wydatki związane z utrzymaniem dziecka pokrywa jego ojciec, zaś wnioskodawczyni korzysta z pomocy swojej matki. Wskazać należy, iż sytuacja finansowa wnioskodawczyni była już przedmiotem oceny w sprawach o sygn. akt I SA/Gd 1313/16 i I SA/Gd 1150/17, w których prawomocnymi postanowieniami z dnia 9 grudnia 2016 r. oraz 17 listopada 2017 r. przyznano jej prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. W ocenie referendarza sądowego zawarte we wniosku informacje pozwalają uznać, iż sytuacja finansowa wnioskodawczyni nie uległa poprawie od czasu rozpoznania jej poprzedniego wniosku i nie ma ona realnych możliwości finansowych poniesienia kosztów sądowych również w niniejszej sprawie. Świadczy o tym wysokość dochodu wnioskodawczyni, brak jakichkolwiek oszczędności oraz rozmiar posiadanych zaległości podatkowych. Z tych względów na podstawie przepisu art. 246 § 1 pkt 2 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.