I SA/Gd 1007/16

Dnia 5 czerwca 2017 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Alicja Stępień po rozpoznaniu w dniu 5 czerwca 2017 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 16 stycznia 2017 r. o odrzuceniu zażalenia w sprawie ze skargi na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 8 czerwca 2016 r., nr [...] w przedmiocie zarzutów dotyczących prowadzonego postępowania egzekucyjnego postanawia: przywrócić termin do wniesienia zażalenia

Postanowieniem z dnia 16 stycznia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie "A" Sp. z o.o. z siedzibą w G. (dalej w skrócie zwana Spółką) na postanowienie tego Sądu z dnia 10 października 2016 r. o odrzuceniu skargi. Przesyłka zawierająca odpis postanowienia została przesłana na adres skarżącej. W dniu 31 stycznia 2017 r. podjęto próbę doręczenia przesyłki, a wobec braku możliwości doręczenia, przesyłkę pozostawiono w placówce pocztowej, zawiadamiając o tym adresata poprzez umieszczenie zawiadomienia w oddawczej skrzynce pocztowej. Powtórne zawiadomienie o nadejściu przesyłki umieszczono w skrzynce oddawczej adresata w dniu 8 lutego 2017 r. Przesyłka zawierająca postanowienie została wydana skarżącej w placówce pocztowej w dniu 15 lutego 2017 r. Zażalenie na postanowienie z dnia 16 stycznia 2017 r. zostało nadane przesyłką poleconą w dniu 22 lutego 2017 r. Postanowieniem z dnia 28 kwietnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił zażalenie na postanowienie z dnia 16 stycznia 2017 r. stwierdzając, że jakkolwiek istniały nieprawidłowości w doręczeniu przesyłki zawierającej postanowienie z dnia 16 stycznia 2017 r. to jednak wobec kategorycznego brzmienia art. 178 w zw. z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 tekst jedn.) – dalej w skrócie zwanej p.p.s.a., Sąd zobligowany był do odrzucenia zażalenia, jako złożonego po upływie przepisanego prawem terminu. Na przedmiotowe postanowienie Spółka wniosła pismo nazwane zażaleniem, w którego treści wskazała, że jej zdaniem dochowała terminu do wniesienia skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 w/w ustawy stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Warto w tym miejscu zaznaczyć, że w orzecznictwie wskazuje się, że o charakterze pisma decyduje nie nazwa pisma, ale jego treść (tak: postanowienie NSA z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I OZ 791/10, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając na uwadze treść wniesionego pisma, odczytywanego w kontekście uzasadnienia postanowienia z dnia 28 kwietnia 2017 r. należało odczytać je jako wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 stycznia 2017 r. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie zaistniały przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Jak wynika z akt sprawy, przesyłkę zawierającą postanowienie z dnia 16 stycznia 2017 r., wobec nieskutecznego doręczenia w miejscu siedziby Spółki, złożono w dniu 31 stycznia 2017 r. w placówce pocztowej. Zawiadomienie o możliwości odbioru tej przesyłki pozostawiono skarżącej w skrzynce do doręczenia korespondencji. Powtórnie uczyniono to w dniu 8 lutego 2017 r. (vide pismo "B" – k. 83). Tym samym, czternastodniowy termin, liczony od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej (art. 73 § 4 p.p.s.a.) upływał w dniu 14 lutego 2017 r. Przesyłka zawierająca postanowienie Sądu została Spółce wydana w dniu 15 lutego 2017 r., a zażalenie na to postanowienie nadano w urzędzie pocztowym w dniu 22 lutego 2017 r. (vide koperta k. 76). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony jest pogląd, zgodnie z którym wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, poprzez pozostawienie jej w placówce pocztowej przez okres przekraczający 14 dni licząc od daty pierwszego awizowania oraz wydanie przesyłki adresatowi pomimo upływu tego 14 dniowego terminu, nie może powodować negatywnych skutków dla strony i uzasadnia uwzględnienie wniosku o przywrócenie terminu. Strona skarżąca nie może bowiem ponosić negatywnych konsekwencji nieprawidłowego działania operatora pocztowego doręczającego przesyłki i nie można jej z tej przyczyny pozbawiać prawa do wniesienia przysługującego jej środka zaskarżenia (por. wyroki NSA z dnia 20 grudnia 2012 r., sygn. I FSK 132/12, z dnia 27 września 2013 r., sygn. akt I FSK 1407/12, postanowienie NSA z dnia 12 stycznia 2017 r., I FZ 410/16). W ocenie Sądu bezzasadne wydłużenie przez operatora pocztowego terminu do odbioru przesyłki, skutkujące w konsekwencji nieprawidłowym obliczeniem przez Spółkę terminu do wniesienia zażalenia, nie może powodować negatywnych skutków dla strony. Należy mieć na uwadze, że obowiązek obliczenia terminu, w którym może być wydana przesyłka należy do operatora pocztowego. Zgodnie bowiem z § 37 ust. 1 Rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 29 kwietnia 2013 r. w sprawie warunków wykonywania usług powszechnych przez operatora wyznaczonego (Dz.U. z 2013 r., poz. 545) – dalej zwanego Rozporządzeniem, przesyłki pocztowe operator wyznaczony wydaje adresatowi w placówce oddawczej w terminie 14 dni, zwanym dalej "terminem odbioru". Bieg terminu odbioru rozpoczyna się od dnia następnego po dniu doręczenia zawiadomienia, o którym mowa w § 33, § 34 ust. 1, § 35 ust. 1 oraz § 36 ust. 1, a dla przesyłek pocztowych, o których mowa w § 14 ust. 2 - od godziny następnej po doręczeniu zawiadomienia, o którym mowa w § 34 ust. 1 (§ 37 ust. 3 Rozporządzenia). Przesyłka pocztowa nieodebrana w terminie odbioru jest zwracana nadawcy (§ 37 ust. 5 Rozporządzenia). Nie jest zatem obowiązkiem adresata przesyłki czynienie ustaleń odnośnie do daty pozostawienia w jego oddawczej skrzynce pocztowej pierwszego awiza i obliczanie od tej daty 14-dniowego terminu, o którym mowa wyżej (nie można wykluczyć sytuacji, że do adresata nie dotrze w ogóle pierwsze awizo). Dlatego nie wywiązanie się przez operatora pocztowego z obowiązków określonych przepisami prawa, nie może rodzić negatywnych skutków po stronie adresata przesyłki. Odbiorca przesyłki ma prawo działać w zaufaniu do operatora publicznego i przyjąć, że przesyłka została doręczona mu w zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa (zob. Wyrok NSA z 3 lutego 2016 r., II FSK 3496/13). Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku uznając, że skarżąca Spółka uchybiła terminowi do wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu z dnia 16 stycznia 2017 r. bez swej winy, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a. postanowił o przywróceniu terminu.