I SA/Bk 891/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu M. J. od zarządzenia referendarza sądowego WSA w Białymstoku z dnia 17 lutego 2017 r. o pozostawieniu wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi M. J. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie.

W piśmie z dnia 26 stycznia 2017 r. M. J. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika z urzędu do sporządzenia skargi kasacyjnej. W dniu 30 stycznia 2017 r. stosownie do treści § 2 ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U z 2015 r. poz. 1257) wezwano stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego wniosku, poprzez złożenie go na urzędowym formularzu PPF (wraz z pismem przesłano formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy w celu wypełnienia), w terminie 7 dni od dnia otrzymania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W zakreślonym terminie strona skarżąca złożyła wniosek o przyznanie prawa pomocy we wskazanym powyżej zakresie, jednakże nie na aktualnym, przesłanym wraz z wezwaniem formularzu PPF lecz na nieobowiązującym już formularzu PPF, określonym rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku zarządzeniem z dnia 17 lutego 2017 r., powołując się na art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika do sporządzenia skargi kasacyjnej bez rozpoznania. Sprzeciw od powyższego zarządzenia, w ustawowym terminie złożyła pełnomocnik Skarżącego, podtrzymując złożony wniosek. Zaznaczyła, że jeżeli wzór druku PPF jest już nieaktualny, przesyła w załączeniu kolejny wniosek, złożony na właściwym formularzu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Sprzeciw nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 260 § 1 p.p.s.a. w brzmieniu nadanym przez art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2015 r. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Rozpoznając sprawę sąd wypowiada się, zatem o zasadności zaskarżonego sprzeciwem zarządzenia i dokonuje merytorycznego rozpoznania sprzeciwu, a nie jak dotychczas rozpoznaje sprawę na nowo. Zgodnie z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru, stanowiącym – załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz.U. z 2015 r., poz. 1257). Niezachowanie tego wymogu stanowi brak formalny wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. (zob. uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 kwietnia 2008 r., sygn. akt I OPS 1/08, ONSAiWSA 2008, nr 5, poz. 74). Skoro tak, to na podstawie art. 49 § 1 p.p.s.a. należy wezwać do uzupełnienia tego braku w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W konsekwencji uchybienie temu terminowi musi pociągnąć za sobą realizację wskazanego rygoru, czyli pozostawienie wniosku bez rozpoznania, o czym stanowi art. 257 p.p.s.a. W myśl bowiem tego przepisu wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Taka sytuacja wystąpiła w rozpatrywanej sprawie, co wynika wprost z treści uzasadnienia zaskarżonego zarządzenia jak treści sprzeciwu. Wydający je referendarz sądowy słusznie wskazał, że mimo upływu wyznaczonego siedmiodniowego terminu Skarżący nie złożyły wniosku o przyznanie prawa pomocy na wymaganym nowym, aktualnie obowiązującym urzędowym formularzu. Podkreślić przy tym wypada, że prawidłowy formularz załączono do tego wezwania, lecz strona skarżąca z niego nie skorzystała. Ustosunkowując się do wniosku o przyznanie prawa pomocy, złożonego przez pełnomocnika Skarżącego a stanowiącego załącznik do sprzeciwu, wskazać należy, że nie może on sanować braku polegającego na wykonaniu uprzedniego zarządzenia referendarza do złożenia w terminie 7 dni wniosku na aktualnym formularzu. Dlatego też nie mógł on wpłynąć na ocenę legalności czy zasadności zaskarżonego zarządzenia. Tym niemniej, wniosek ten będzie potraktowany jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy i nadany zostanie mu bieg w "normalnym" trybie postępowania. Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności Sąd stwierdził, że referendarz sądowy prawidłowo uznał, że wniosek o prawo pomocy jako niezłożony na urzędowym formularzu należy pozostawić bez rozpoznania, wobec czego zaskarżone sprzeciwem zarządzenie referendarza sądowego utrzymano w mocy. Z tych względów, na mocy art. 260 § 1 i § 3 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.