I SA/Bk 890/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 15 stycznia 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. SA w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławcze w B. z dnia (...) października 2020 r. Nr (...) w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. (gm. Białystok) p o s t a n a w i a w sentencji wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 8 stycznia 2021 r. sprostować oczywistą omyłkę pisarską w ten sposób, że w miejsce błędnie wpisanej kwoty kosztów postępowania sądowego: "16.924,00 zł (słownie: szesnaście tysięcy dziewięćset dwadzieścia cztery złote)" wpisać prawidłowo: "13.324,00 zł (słownie: trzynaście tysięcy trzysta dwadzieścia cztery złote)". ,

Wyrokiem z dnia 8 stycznia 2021 r. WSA w Białymstoku uchylił zaskarżoną decyzję w przedmiocie uchylenia decyzji organu I instancji i określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2010 r. (gm. Białystok) oraz orzekł o kosztach postępowania sądowego. W sentencji wyroku wskazano, że zasądzona kwota kosztów postępowania sądowego wynosi 16.924 zł. Koszty sądowe w niniejszej sprawie wynoszą jednak 13.324 zł i składają się na nie: wpis sądowy w kwocie 2.507 zł, wynagrodzenie pełnomocnika skarżącej w kwocie 10.800 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł, w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a") w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. a w zw. z § 2 pkt 7 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.). Stosownie do treści art. 156 § 1 p.p.s.a., sąd może sprostować z urzędu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki zawarte w wyroku. Z uwagi na przytoczone okoliczności nie ulega wątpliwości, że powyższe stanowi oczywistą omyłkę podlegającą sprostowaniu. Dlatego też sprostowano sentencję na podstawie art. 156 § 1 i § 2 p.p.s.a.