I SA/Bk 63/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym w dniu 7 lutego 2018 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi K. G. na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2017 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego na 2015 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ,

K. G., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na decyzję Dyrektora P. Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Ł. z dnia [...] października 2017 r., wydaną w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu realizacji programu rolnośrodowiskowego na 2015 r. W skardze zawarł tez wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Podniósł, że błędna decyzja organu narazi go na straty finansowe i brak płynności finansowej, tj. brak możliwości terminowego rozliczania swych zobowiązań finansowych związanych z prowadzeniem działalności rolniczej. Wskazał, że brak środków finansowych spowoduje wypowiedzenie umów dzierżawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. W myśl postanowień art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), zwanej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Zgodnie jednakże z § 3 tego uregulowania, po przekazaniu sprawy sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zamknięty. Sąd jest mianowicie uprawniony do uwzględnienia wniosku w przypadku, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki (art. 61 § 3). Wspomniane przesłanki są ocenne. Strona wnosząca winna zatem starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, iż wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. Nie jest wystarczające poprzestanie jedynie na złożeniu wniosku. Rzeczą Sądu jest zbadanie, czy argumenty przedstawione przez stronę przemawiają lub nie za wydaniem postanowienia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu. Przy takim badaniu wniosku i argumentów Sąd winien dodatkowo rozważyć z urzędu, czy nie zachodzą inne okoliczności uzasadniające wniosek. Oceniając w powyższym kontekście wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji stwierdzić należy, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Przede wszystkim należy wskazać, że pełnomocnik dość lakonicznie uzasadnił wniosek podnosząc, że błędna decyzja organu narazi skarżącego na straty finansowe i brak płynności finansowej, tj. brak możliwości terminowego rozliczania swych zobowiązań finansowych związanych z prowadzeniem działalności rolniczej. Z kolei brak środków finansowych spowoduje to, że skarżącemu zostaną wypowiedziane umowy dzierżawy na nieruchomości, które użytkuje. Na poparcie tych twierdzeń strona skarżąca nie przedstawiła jednak żadnych dowodów, dokumentów z których wynikałaby jego aktualna sytuacja majątkowa potwierdzająca twierdzenie, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje straty finansowe, brak płynności finansowej oraz wypowiedzenie umów dzierżawy. Tak natomiast sformułowany wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji, bez załączenia do niego jakichkolwiek dokumentów źródłowych potwierdzających rzeczywiste zaistnienie wskazanych w nich okoliczności uniemożliwił Sądowi jego ocenę pod kątem zaistnienia przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się bowiem, że do wykazania, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, nie jest nawet wystarczający wywód strony. Uzasadnienie takie powinno się bowiem odnosić do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest zasadne w stosunku do wnioskodawcy. Jego twierdzenia powinny być poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi jego sytuacji finansowej. Natomiast brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z 30 listopada 2004 r., sygn. akt GZ 120/04, postanowienie NSA z dnia 18 maja 2004 r., sygn. akt FZ 65/04, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Należy też zaznaczyć, że nie jest wystarczające upatrywanie zasadności takiego wniosku w zarzutach dotyczących zaskarżonej decyzji. Jak już wcześniej wskazano na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania aktu, Sąd nie bada zasadności samej skargi, lecz bada, czy wystąpiły przesłanki zawarte w art. 61 § 3 p.p.s.a., uzasadniające przyznanie przedmiotowej ochrony tymczasowej (zob. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 8 lutego 2013 r. sygn. akt I OZ 27/13, opub. http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). W innym przypadku, Sąd rozpoznając wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji i oceniając jednocześnie wagę postawionych w skardze zarzutów, dokonałby kontroli legalności decyzji administracyjnej, do czego na tym etapie postępowania sądowego nie jest uprawniony (por. np. postanowienie NSA w Warszawie z dnia 9 lipca 2004 r., sygn. akt FZ 163/04, niepublikowane; postanowienie NSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2005 r., II OZ 184/05, niepublikowane). W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., jak w sentencji postanowienia.