I SA/Bk 573/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, Sędziowie sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), sędzia WSA Jacek Pruszyński, po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o dokonanie wykładni wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 21 listopada 2018 r. w sprawie ze skargi K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja oraz od września do grudnia 2013 roku p o s t a n a w i a: odmówić dokonania wykładni wyroku.

Wyrokiem z dnia 21 listopada 2018 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku oddalił skargę K. Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] lipca 2018 r., wydaną w przedmiocie podatku od towarów i usług za okresy od marca do maja oraz od września do grudnia 2013 r. W piśmie z dnia 25 stycznia 2019 r. pełnomocnik Skarżącego wniósł o wyjaśnienie wątpliwości co do treści tego wyroku. W ocenie pełnomocnika treść uzasadnienia wyroku jest niejednoznaczna i dotknięta zawiłością utrudniającą zrozumienie sens rozstrzygnięcia. Przywołując fragment uzasadnienia pełnomocnik zauważył, że z jednej strony Sąd wskazał, że podatnik nie ma narzędzi pozwalających na weryfikację autentyczności pieczęci na dokumentach TAX FREE, z drugiej zaś strony stwierdził, że podatnik powinien był podjąć próbę uzyskania informacji od odpowiednich organów. Zdaniem autora wniosku występuje zatem niespójność, która utrudnia ustalenie sensu rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia budzi wątpliwości w powołanym zakresie również z tego względu, że pomimo takiego stanowiska Sąd nie wskazał, w jakim trybie i na jakiej podstawie podatnik mógłby skierować zapytanie dotyczące autentyczności pieczęci na dokumentach TAX FREE i do jakich organów takie zapytanie powinno zostać skierowane. Budzi także wątpliwości pełnomocnika, w jaki sposób strona ma rozumieć wytyczną w zakresie uzyskania informacji o autentyczności pieczęci, skoro autentyczność ta nie była kwestionowana (nie stwierdzono, aby pieczęcie zostały sfałszowane lub nie odpowiadały wymogom i wzorom wynikającym z przepisów). Zdaniem pełnomocnika treść wyroku budzi również wątpliwości w zakresie stanowiska WSA odnośnie tego, że strona mając na uwadze okoliczności związane z realizacją transakcji powinna przedsięwziąć kroki by rozwiać wątpliwości w zakresie nierzetelności transakcji. Sąd nie wskazał, jakie kroki Skarżący powinien podjąć w celu weryfikacji rzetelności transakcji, w jakim trybie i na jakiej podstawie mógłby uzyskać informacje, czy przedstawione mu przez podróżnych dokumenty "Zwrot VAT dla podróżnych" są nierzetelne i do kogo (jakich organów, instytucji) Skarżący mógłby skierować kroki weryfikacyjne. Wskazane wątpliwości uniemożliwiają stronie zrozumienie motywów rozstrzygnięcia (nie pozwalają jednoznacznie ustalić przesłanek jakim kierował się Sąd). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 158 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Sąd, który wydał wyrok, rozstrzyga postanowieniem wątpliwości co do jego treści. Postanowienie w tym przedmiocie sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz doktrynie prawa nie ulega wątpliwości, że instytucja rozstrzygania wątpliwości co do treści wyroku (dokonania wykładni wyroku) dotyczy sytuacji, gdy jego treść jest sformułowana w sposób niejasny, mogący budzić wątpliwości co do samego rozstrzygnięcia, zakresu powagi rzeczy osądzonej, a także sposobu jego wykonania. Wykładnia wyroku nie może prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia sprawy lub uzupełnienia orzeczenia. Wątpliwości co do treści uzasadnienia orzeczenia mogą być wyjaśnione w trybie art. 158 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jedynie wówczas, gdy jest to niezbędne do dokonania prawidłowej interpretacji sentencji orzeczenia. Uwzględnienie wniosku o wykładnię nie może mieć na celu udzielenia odpowiedzi na kreowane przez stronę pytania i nie może zmierzać do polemiki ze stanowiskiem sądu orzekającego w sprawie, jak też do zmian merytorycznych polegających na reinterpretacji uzasadnienia czy jego poszerzenia o inne elementy istotne zdaniem wnioskodawcy (zob. bliżej postanowienia NSA: z dnia 4 lutego 2005 r. sygn. OZ 1312/04; z dnia 19 marca 2014 r. sygn. II OW 67/13; z dnia 1 lipca 2014 r. sygn. I FSK 1530/12 oraz B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 158, WKP 2018). Wyrokiem, co do którego treści strona zgłasza wątpliwości (w istocie zaś co do jego uzasadnienia) skarżona decyzja została uznana za zgodną z prawem. Uzasadnienie wyroku zawiera omówienie i wyjaśnienie wszystkich istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii faktycznych i prawnych. Sąd wyraził jednoznaczne stanowisko o braku usprawiedliwionych podstaw zarzutów sformułowanych w skardze. Choć w złożonym wniosku wskazane zostały fragmenty uzasadnienia wyroku, które w ocenie strony budzą wątpliwości i są jej zdaniem niejasne, to stanowią one w istocie polemikę z argumentacją zawartą w rozstrzygnięciu i zmierzają do reinterpretacji uzasadnienia, uzupełnienia jego motywów. Dodać trzeba przy tym, że celem instytucji wykładni nie jest wyjaśnianie wątpliwości wybranych fragmentów uzasadnienia, lecz rozstrzygnięcia jako całości. Środkiem prawnym przewidzianym do podważania ustaleń faktycznych przyjętych przez sąd pierwszej instancji za podstawę rozstrzygnięcia, jak też do zarzucania braków i wadliwości uzasadnienia wyroku, jest zaś skarga kasacyjna. W sprawie niniejszej taki środek odwoławczy strona złożyła, w którym zresztą pełnomocnik polemizuje ze stwierdzeniami zawartymi w uzasadnieniu wyroku i przedstawia twierdzenia o niespójności oraz wewnętrznej sprzeczności motywów rozstrzygnięcia, stanowiącymi również podstawą odrębnie złożonego – i aktualnie rozpatrywanego – wniosku o wykładnię wyroku. Wobec powyższego żądanie wyjaśnienia wątpliwości co do treści wyroku nie mogło zostać uwzględnione. Dlatego też Sąd orzekł jak w sentencji na podstawie art. 158 przywołanej na wstępie ustawy procesowej.