I SA/Bk 424/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 listopada 2017 r. zażalenia na postanowienie z dnia 4 października 2017 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia w sprawie ze skargi I. S. i M. B. wspólników "M." s.c. w B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lutego 2016 r. Nr [...] w przedmiocie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi p o s t a n a w i a odrzucić zażalenie.

Postanowieniem z dnia 19 lipca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie "M." s.c. w B. na postanowienie tut. Sądu z dnia 31 maja 2017 r. odrzucające skargę kasacyjną, z uwagi na nie sporządzenie zażalenia przez profesjonalnego pełnomocnika oraz nie uzupełnienie braków formalnych zażalenia – uiszczenia wpisu oraz nadesłania odpisu zażalenia. Na powyższe postanowienie, Skarżący złożyli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie wskazując naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa. Zdaniem Skarżących, w świetle norm konstytucyjnych, powinni mieć możliwość skutecznego odwołania się od decyzji Sądu. Postanowieniem z dnia 4 października 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku odrzucił zażalenie "M." s.c. w B. na ww. postanowienie z dnia 19 lipca 2017 r., z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych zażalenia – podpisania zażalenia oraz uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia. Na powyższe postanowienie, Skarżący złożyli zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, nie wskazując naruszenia jakichkolwiek przepisów prawa. Zdaniem Skarżących, w świetle norm konstytucyjnych, powinni mieć możliwość skutecznego odwołania się od decyzji Sądu. Zarządzeniem z dnia 12 października 2017 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału wezwał pełnomocnika Skarżących do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez złożenie 1 odpisu zażalenia oraz uiszczenie wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia zażalenia. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone w dniu 17 października 2017 r., (k. 195 akt), jednakże w zakreślonym terminie powyższe braki nie zostały usunięte (k. 196 akt). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 194 § 1 pkt. 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm., dalej powoływana jako p.p.s.a.) na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przedmiocie odrzucenia zażalenia przysługuje zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. W myśl zaś art. 194 § 3 p.p.s.a. zażalenie powinno czynić zadość wymaganiom przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym oraz zawierać wskazanie zaskarżonego postanowienia i wniosek o jego zmianę lub uchylenie, jak również zwięzłe uzasadnienie zażalenia. Do pisma strony należy dołączyć jego odpisy i odpisy załączników dla doręczenia ich stronom, a ponadto, jeżeli w sądzie nie złożono załączników w oryginale, po jednym odpisie każdego załącznika do akt sądowych – art. 47 § 1 p.p.s.a. Przechodząc od tych ogólnych rozważań na grunt rozpatrywanej sprawy, podkreślić należy, iż w przedmiotowej sprawie strona skarżąca, mimo prawidłowego i precyzyjnego wezwania Sądu, nie nadesłała odpisu zażalenia celem doręczenia go stronie przeciwnej. Dlatego też, zarządzeniem z dnia 12 października 2017 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału wezwał pełnomocnika Skarżących do uzupełnienia braków formalnych zażalenia poprzez jego złożenie. Mimo prawidłowego doręczenia wezwania powyższy brak nie został usunięty, co uniemożliwiło nadanie zażaleniu prawidłowego biegu. Stosownie do art. 197 § 2 w zw. z art. 178 p.p.s.a., sąd odrzuca zażalenie, w wypadku gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie jego braków formalnych. Dodatkowo w sprawie nie został uiszczony wpis od zażalenia, co również stanowi samodzielną podstawę do odrzucenia zażalenia, stosownie do art. 220 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne, w kontekście art. 197 § 2 w zw. z art. 178 i art. 47 § 1 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji postanowienia.