I SA/Bk 390/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jacek Pruszyński (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 10 października 2018 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. G. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie uznania za bezzasadne zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia.

W. G. wniósł do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2018 r. wydane w przedmiocie uznania za bezzasadne zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu nieopłaconego abonamentu RTV. W skardze został zawarty wniosek o wstrzymanie wykonania w całości prowadzonej egzekucji. Skarżący wskazał na możliwość wyrządzenia znacznej szkody i spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, wskazując że nie powinien opłacać abonamentu z powodu ustawowego zwolnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że sądy administracyjne nie mają kompetencji do "wstrzymywania prowadzonej egzekucji". Jak wynika z art. 23 § 6 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (j.t. Dz.U. z 2018 r., poz. 1314, dalej: "u.p.e.a."), czynności egzekucyjne lub postępowanie egzekucyjne może zostać wstrzymane z urzędu, w szczególnie uzasadnionych przypadkach i na czas określony, przez organy sprawujące nadzór nad organem je prowadzącym. Jak stanowi zaś § 1 ww. przepisu nadzór nad egzekucją administracyjną sprawują organy wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania tej egzekucji. Organem wyższego stopnia w stosunku do dyrektorów izb administracji skarbowej jest natomiast Szef Krajowej Administracji Skarbowej (vide: art. 14 ust. 2 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (j.t. Dz.U. 2018, poz. 508), któremu przysługują kompetencje opisane w art. 23 § 6 u.p.e.a. Z uwagi jednak na brzmienie złożonego wniosku oraz fakt, że skarżący osobiście reprezentuje swoje interesy w przedmiotowej sprawie, Sąd potraktował wywiedzione przez niego żądanie jako wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Zgodnie bowiem z treścią art. 61 § 3 zd. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W realiach tej sprawy przesłanki te nie zachodzą ze względu na charakter będącego przedmiotem zaskarżenia do Sądu rozstrzygnięcia, tj. postanowienia przedmiocie uznania za bezzasadne zgłoszone zarzuty w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie tytułu wykonawczego obejmującego zaległości z tytułu nieopłaconego abonamentu RTV. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem doktryny jak również orzecznictwem sądów administracyjnych, wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności może dotyczyć tylko takich z nich, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. W rzeczywistości problem wykonania aktów administracyjnych dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki. Problem ten nie dotyczy natomiast aktów odmownych, które nie wymagają żadnych działań ze strony uprawnionych podmiotów dla spowodowania określonego w nim stanu faktycznego lub prawnego (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 5, Warszawa 2012, str. 490-491 i przywołane tam orzecznictwo: np. postanowienie NSA z 19 lutego 2009 r. II FSK 136/09; zob. też postanowienie NSA z 4 sierpnia 2010 r. II FZ 360/10, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W związku z powyższym nie każdy akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania i w związku z tym nie każdy wymaga wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt wywołuje skutki materialnoprawne, nadające się do egzekucji. Skutków takich nie wywołuje natomiast zaskarżone w sprawie postanowienie. Stąd nie ma możliwości wstrzymania jego wykonania. W tym stanie rzeczy Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a.