I SA/Bk 264/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku Wydziału I: Tomasz Oleksicki, po rozpoznaniu w dniu 31 maja 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi D. F. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] stycznia 2017 r. Nr [...] w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2013 rok p o s t a n a w i a - odmówić przyznania prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych.

D. F. wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych (k. 3 – 4; k. 27; k. 29) podając, iż pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym wraz ze współmałżonką B. F. oraz dziećmi D. F. ([...] lat) i M. F. ([...] lat). Źródło utrzymania rodziny stanowi: działalność gospodarcza prowadzona przez skarżącego – miesięczny dochód uzyskiwany z tego tytułu to 8.000 zł oraz wynagrodzenie ze stosunku pracy otrzymywane przez B. F. tj. 1.800 zł miesięcznie. Stałe wydatki miesięczne wynoszą łącznie 7.800 zł, w tym: alimenty płacone na córkę – 1.000 zł; kredyt mieszkaniowy – 2.000 zł; leasing samochodu – 1.800 zł; kredyt obrotowy w banku – 1.500 zł; koszty utrzymania domu – 1.500 zł oraz koszty prowadzonej działalności gospodarczej. Wykazane wydatki nie obejmują kosztów zakupu: żywności, lekarstw i środków czystości. W skład majątku skarżącego wchodzi: dom o powierzchni [...] m2 (wartość 400.000 zł); mieszkanie o powierzchni [...] m2 oraz samochody [...] [...] z 2007 r. (wartość 20.000zł) i [...] rok prod. 2012 (wartość 50.000 zł). Wnioskodawca ma zaciągnięty kredyt mieszkaniowy na kwotę 200.000 zł, nie posiada zgromadzonych oszczędności (k. 4; k. 28 – 30; k. 41). Zgodnie z treścią art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.) przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych następuje, gdy osoba ta wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Na wnioskodawcy spoczywa ciężar dowodu, a w szczególności obowiązek wykazania braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. W tym stanie rzeczy rozstrzygniecie sądu w tej kwestii będzie zależało od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (vide: J. Tarno, Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. LexisNexis, Warszawa 2006, s. 504; B. Dauter i inni, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz, Wyd. Zakamycze, Kraków 2005, s. 592). Na obecnym etapie postępowania koszty sądowe ograniczają się do uiszczenia wpisu od skargi w kwocie 671 zł (k. 1). W złożonym oświadczeniu D. F. wykazał, iż wysokość miesięcznego dochodu czteroosobowej rodziny to 9.800 zł netto (wynagrodzenie z tytułu umowy o pracę uzyskiwane przez B. F. oraz dochód z prowadzonej przez wnioskodawcę działalności gospodarczej). Stałe wydatki zostały oszacowane na kwotę 7.800 zł, przy czym nie obejmują one kosztów żywności, lekarstw i środków czystości. Majątek małż. F. stanowi: dom o powierzchni [...] m2; mieszkanie o powierzchni [...] m2 oraz samochody [...] [...] z 2007 r. i [...] rok prod. 2012. Wnioskodawca ma zaciągnięty kredyt mieszkaniowy na kwotę 200.000 zł. Mając na uwadze powyższe okoliczności należało stwierdzić, iż posiadanie przez D. F. i pozostającą we wspólnym gospodarstwie domowym współmałżonkę stałych źródeł dochodu (wynagrodzenie z tytułu zatrudnienia oraz działalność gospodarcza) oraz wykazany majątek (dom, mieszkanie, dwa samochody) w zestawieniu z wysokością kosztów sądowych wymaganych na obecnym etapie postepowania tj. wpis od skargi w kwocie 671 zł pozwalają na uznanie, iż skarżący jest w stanie pokryć koszty sądowe w sprawie niniejszej. Prawo pomocy to inaczej "prawo ubogich", a do takiej kategorii skarżących, nie można zaliczyć wnioskodawcy, którego rodzina ma stałe źródła utrzymania i majątek. Instytucja prawa pomocy ma bowiem charakter wyjątkowy, co oznacza, że może być stosowana tylko w przypadku osób charakteryzujących się trudną sytuacją materialną, do których zalicza się bezrobotnych lub osoby pozbawione środków do życia bądź, gdy środki te są bardzo ograniczone i zaspokajają tylko potrzeby egzystencjalnie niezbędne (vide: postanowienie NSA z 19 października 2005 r. sygn. akt I GZ 107/05, publ. www.cbois.nsa.gov.pl). Ponadto, jak wskazał NSA w postanowieniu z 10 maja 2005 r. sygn. akt II OZ 318/05, publ. www.cbois.nsa.gov.pl) "prawo pomocy przyznawane jest osobom, które pomimo starań i przy największym możliwym wysiłku nie mogą ponieść kosztów postępowania, ponieważ ich dochód jest wybitnie niski lub też nie osiągają żadnego dochodu". Dlatego też, mając na uwadze powyższe na podstawie art. 245 § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 2 i art. 258 § 2 pkt 7 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.-