I SA/Bk 231/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący asesor sądowy WSA Marcin Kojło (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 6 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi M. B. na akt Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych środków na wypłatę świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy p o s t a n a w i a: przywrócić termin do wniesienia skargi.

Pismem z dnia 28 maja 2022 r. M. B. zaskarżyła do sądu pismo Dyrektora Wojewódzkiego Urzędu Pracy w B. nr [...] z dnia [...] lipca 2021 r. oraz wydane po jej odwołaniu pismo z dnia [...] sierpnia 2021 r. nr [...], w których odmówiono pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie świadczeń na podstawie art. 15gga ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych, albo aktów wykonawczych wydanych na podstawie art. 15ggb ust. 1 tej ustawy, na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników. Skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wskazując, że nie została poinformowana przez Dyrektora WUP, o tym, że może się odwołać od decyzji do WSA w Białymstoku. O możliwości takiej skarżąca dowiedziała się 24 maja 2022 r. z internetu, kiedy to odnalazła wyroki NSA o sygn. I GSK 549/21 i I GSK 917/21. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności sąd stwierdza, że zaskarżona odmowa przyznania świadczenia na rzecz ochrony miejsc pracy (pisma organu z 7 lipca 2021 r. i 25 sierpnia 2021 r.) podlega sądowej kontroli jako inny niż decyzja lub postanowienie akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej w skrócie: "p.p.s.a."). W tym zakresie sąd podziela poglądy kształtującego się w tym aspekcie orzecznictwa, wyrażone m.in. w postanowieniach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 29 czerwca 2021 r. sygn. akt I GSK 549/21, z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I GSK 776/21, z dnia 7 września 2021 r., sygn. akt I GSK 917/21, z dnia 17 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 1414/21, z dnia 19 listopada 2021 r. sygn. akt I GSK 1415/21). Argumentacja zawarta w tych judykatach znajduje zastosowania na gruncie niniejszej sprawy. Przechodząc do rozpoznania wniosku o przywrócenie terminu należy zauważyć, że zgodnie z art. 86 § 1 oraz art. 87 § 1, 2, 3 i 4 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Oprócz złożenia wniosku w tej kwestii, warunkiem przywrócenia uchybionego terminu do dokonania określonej czynności jest również łączne spełnienie następujących przesłanek. Mianowicie pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Nadto strona ma obowiązek uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. W analizowanym przypadku zostały spełnione wszystkie okoliczności warunkując pozytywne rozpatrzenie wniosku. Wniosek został złożony za pośrednictwem organu, dołączona została doń skarga, wniosek został złożony w terminie (sąd przyjmuje, że skarżąca dowiedziała się o ustaniu przyczyny uchybienia terminu w dniu 24 maja 2021 r., a wniosek złożono 28 maja 2021 r.). Nie ulega też wątpliwości, że termin na złożenie skargi do sądu już minął, bowiem akt organu z dnia [...] sierpnia 2021 r. został doręczony skarżącej 8 września 2021 r. Skarga został zaś złożona 28 maja 2022 r. Zdaniem sądu skarżąca uprawdopodobniła brak swojej winy w uchybieniu tego terminu. W żadnym z pism informujących o negatywnym rozpatrzeniu wniosku skarżąca nie była pouczona o możliwości kwestionowania stanowiska organu w skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Brak odpowiedniego pouczenia w zakresie możliwości, terminu i sposobu wniesienia środka zaskarżenia powoduje, że skarżąca nie może ponosić z tego tytułu negatywnych skutków prawnych. Jednocześnie podkreślenia wymaga, że uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu w ścisłym tego słowa znaczeniu i nie daje pewności, lecz tylko wiarygodność (prawdopodobieństwo) twierdzenia o jakimś fakcie. Sąd uznaje za wiarygodne wyjaśnienie skarżącej, że o możliwości zaskarżania tego typu rozstrzygnięć dowiedziała się z internetu, po odnalezieniu orzeczeń NSA dopuszczających taką możliwość. W świetle charakteru sprawy (droga sądowoadministracyjna w tego typu sprawach budziła kontrowersje) oraz uwzględniając brak pouczenia skarżącej (działającej przed organem administracji publicznej bez pomocy profesjonalnego pełnomocnika) o możliwości wniesienia skargi do WSA, sąd uznał, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło bez winy skarżącej. Istniały zatem obiektywne i niezależne od skarżącej przeszkody w prawidłowym i terminowym wniesieniu skargi. Z tych powodów sąd wniosek skarżącej uwzględnił orzekając jak w sentencji na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a.