I SA/Bk 14/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 22 stycznia 2019 r. w Wydziale I na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi S. Sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2018 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik i listopad 2015 r. p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.

W skardze do Sądu na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] listopada 2018 r., wydaną w przedmiocie wymierzenia podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik i listopad 2015 r., pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł m.in. o wstrzymanie jej wykonania. Wskazał, że wykonanie decyzji naruszy płynność finansową Spółki, która będzie zmuszona zaciągnąć nowe zobowiązanie w postaci kredytu lub pożyczki. Ponadto natychmiastowe wykonanie decyzji skutkowałoby pozbawieniem Spółki środków na ewentualne przyszłe inwestycje lub zakup towarów. Z kolei w przypadku nieotrzymania wsparcia finansowego Spółka musiałaby szukać oszczędności w ramach kontraktów z aktualnymi dostawcami, co wiązałoby się z utratą zaufania oraz zysków z działalności handlowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.), Sąd może wstrzymać wykonanie aktu administracyjnego, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, a wykazanie ich wystąpienia jest rzeczą wnioskodawcy, który powinien starannie uzasadnić swój wniosek i wskazać konkretne okoliczności świadczące, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji jest uzasadnione i konieczne. W przedmiotowej sprawie podane przez pełnomocnika Spółki twierdzenia odnośnie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną, każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (postanowienie NSA z dnia 28 stycznia 2011 r. II GSK 49/11). Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, w którym stwierdził, że uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Zdaniem Sądu, Spółka nie uczyniła tego w sposób uzasadniający objęcie jej ochroną tymczasową, bowiem pełnomocnik Spółki nie przedstawił jakichkolwiek danych o stanie majątkowym Spółki. Brak zaś dokumentacji obrazującej rzeczywistą kondycję finansową Spółki uniemożliwia pozytywne rozpoznanie wniosku. Tym samym nie sposób ocenić, czy rzeczywiście zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji. Ponadto należy zauważyć, że w przypadku uchylenia decyzji organów Spółka niewątpliwie odzyska uiszczoną kwotę, zatem nawet jeśli Spółka będzie musiała uzyskać pomoc podmiotów trzecich, to sytuacja ta nie wyrządzi Spółce znacznej szkody ani też nie spowoduje nieodwracalnych skutków, o jakich mowa w art. 61 § 3 o.p. Mając na uwadze powyższe, Sąd uznał za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w oparciu o art. 61 § 3 cytowanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.