I SA/Bk 1062/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący sędzia SO del. do WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), po rozpoznaniu w dniu 8 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia S. W. na postanowienia WSA w Białymstoku z dnia 5 stycznia 2017 r. w sprawie ze skargi S. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] sierpnia 2016 r. nr [...] w przedmiocie uchylenia postanowienia w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego i orzeczenia o dalszym prowadzeniu postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: odrzucić zażalenie.

S. W. wniósł w tej sprawie o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. referendarz sądowy nie uwzględnił powyższego żądania skarżącego. Po rozpoznaniu sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku postanowieniem z dnia 5 stycznia 2017 r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie referendarza sądowego. Pismem z dnia 18 stycznia 2017 r. skarżący złożył zażalenie na powyższe postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Zażalenie jest niedopuszczalne. Zgodnie z art. 260 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. po. 718 ze zm.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. W sprawach, o których mowa w § 1, wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Treść wskazanych regulacji nie pozostawia wątpliwości, że od postanowień wojewódzkich sądów administracyjnych wydanych w wyniku rozpoznania sprzeciwu od orzeczenia referendarza sądowego nie przysługuje zażalenie. Postanowienie Sądu z dnia 5 stycznia 2017 r. jest zatem prawomocne. Mając na uwadze powyższe orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 ww. ustawy procesowej.