I SA/Bk 1030/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Anna Dziemianowicz (spr.), , , po rozpoznaniu w Wydziale I w dniu 11 października 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu A. Z. od postanowienia referendarza sądowego z dnia 22 września 2017 r. umarzającego postępowanie wywołane wnioskiem A. Z. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi w sprawie ze skargi J. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2017 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania zgłoszenia celnego oraz zwrotu cła p o s t a n a w i a: utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

A. Z. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą "A." z siedzibą w Ł. złożył wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od wpisu od skargi. Wniosek ten został złożony w sprawie ze skargi J. S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "P." z siedzibą w B. Postanowieniem z dnia 22 września 2017 r. referendarz sądowy – na podstawie art. 249a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 – dalej: "p.p.s.a.") umorzył postępowanie wywołane ww. wnioskiem uznając, że jego rozpoznanie jest zbędne, bowiem A. Z. nie korzysta w sprawie ze statusu strony ani uczestnika postępowania sądowoadministracyjnego. W sprzeciwie od tego rozstrzygnięcia A. Z.wniósł o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, bądź uchylenie postanowienia i przyznanie prawa pomocy, poprzez zwolnienie od wpisu sądowego. Wskazał, że w wyniku omyłki pisarskiej zamiast właściwej sygnatury I SA/Bk 1130/17 wskazał we wniosku nieprawidłową. Dodał, że w dalszej części wniosku podał inne niezbędne informacje: oznaczenie strony i decyzję z dnia [...] czerwca 2017 r., będącą przedmiotem sprawy. Dlatego też jego wniosek nie powinien zostać odrzucony. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 259 p.p.s.a., od postanowienia o umorzeniu postępowania w sprawie przyznania prawa pomocy, strona albo adwokat, radca prawny, doradca podatkowy lub rzecznik patentowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia postanowienia. Rozpatrując sprzeciw od takiego postanowienia sąd - zgodnie z treścią art. 260 § 1 p.p.s.a. - wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do zmiany zaskarżonego przez A. Z. postanowienia referendarza sądowego. W zaskarżonym postanowieniu trafnie zauważono, że prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania (art. 243 § 1 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 32 p.p.s.a., w postępowaniu w sprawie sądowoadministracyjnej stronami są skarżący oraz organ, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. W postępowaniu sądowoadministracyjnym, poza skarżącym i organem administracji, którego działania (bezczynności) dotyczy skarga, mogą brać udział także inne podmioty, które ustawa uznaje za uczestników postępowania na prawach stron (zob. art. 33 § 1 - 2 p.p.s.a.). Wobec powyższego nie ulega wątpliwości, że A. Z. nie ma w niniejszej sprawie przymiotu strony ani uczestnika postępowania. Sprawa, do akt której złożył wniosek, dotyczy innego podmiotu. Tym samym referendarz sądowy prawidłowo umorzył postępowanie wywołane wnioskiem A. Z. złożonym do akt niniejszej sprawy, albowiem z ww. powodów jego rozpoznanie stało się zbędne. Jednocześnie Sąd informuje, że w związku z zasygnalizowanym przez A. Z. oczywistym błędem w oznaczeniu sygnatury akt sprawy, do której składał wniosek o przyznanie prawa pomocy, oryginał tego wniosku został wyłączony z akt niniejszej sprawy i dołączony do akt sprawy I SA/Bk 1130/17, gdzie zostanie rozpoznany przez referendarza sądowego. Jako, że zaskarżone w niniejszym przypadku postanowienie odpowiada prawu, Sąd za zasadne uznał utrzymanie go w mocy, o czym orzeczono na podstawie art. 260 § 1, 2 i 3 w zw. z art. 249a p.p.s.a.