I SA/Bd 882/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz Sędziowie: Sędzia WSA Agnieszka Olesińska Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 lutego 2022 r. sprawy ze skargi G. B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia [...] października 2021 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: zawiesić postępowanie sądowe

Interpretacją indywidualną z dnia [...] r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdził, że stanowisko Gminy przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: 1) braku podlegania opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług czynności polegających na usuwaniu z gospodarstw rolnych mieszkańców Gminy folii rolniczych i innych odpadów pochodzących z działalności rolniczej – jest nieprawidłowe; 2) ustalenia, czy dotacja otrzymana przez Gminę na realizację Projektu będzie stanowiła element podstawy opodatkowania z tytułu świadczonych przez Gminę usług dla rolników – jest nieprawidłowe; 3) braku prawa do odliczenia podatku naliczonego z faktur otrzymywanych od Wykonawcy dokumentujących wydatki związane z realizacją czynności polegających na usuwaniu z gospodarstw rolnych mieszkańców Gminy folii rolniczych i innych odpadów pochodzących z działalności rolniczej – jest nieprawidłowe. Wnosząc skargę na ww. interpretację Gmina wystąpiła o jej uchylenie i zasądzenie na swoją rzecz kosztów postępowania, według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny, rozstrzygając podobną sprawę, postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2021 r., sygn. akt I FSK 1490/20 skierował do Trybunału Sprawiedliwości następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: Czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), a w szczególności art. 2 ust.1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust.1 tej dyrektywy powinno się interpretować w ten sposób, że należy uznać za podatnika VAT gminę (organ władzy publicznej) w zakresie realizacji programu usuwania azbestu z nieruchomości znajdujących się na terenie tej gminy, stanowiących własność mieszkańców, którzy nie ponoszą z tego tytułu żadnych wydatków? Czy też taka działalność stanowi aktywność gminy jako organu władzy publicznej, podejmowaną w celu realizacji jej zadań, służących ochronie zdrowia i życia mieszkańców oraz ochronie środowiska, w związku z którą gmina nie jest uważana za podatnika VAT? NSA jednocześnie zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia przedstawionego wyżej pytania prejudycjalnego. Ponadto, Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 26 listopada 2020 r., sygn. akt I FSK 1454/18, przedstawił do rozstrzygnięcia składowi siedmiu sędziów wyłaniające się na tle rozpoznawanej przez niego sprawy zagadnienie, budzące wątpliwości, a mianowicie: czy otrzymane przez Gminę dofinansowanie ze środków europejskich (Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego) na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii (kolektorów słonecznych) wchodzi w skład podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. ustawy o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2017, poz. 1221 ze.zm.), z tytułu świadczonej przez gminę usługi montażu kolektorów słonecznych na rzecz mieszkańców? NSA, w składzie siedmiu sędziów, postanowieniem z 24 maja 2021 r., sygn. akt I FPS 4/20 zawiesił postępowanie w opisanej wyżej sprawie, do czasu rozstrzygnięcia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przedstawionych przez NSA, postanowieniem z 16 kwietnia 2021 r., pytań prejudycjalnych, zadanych w sprawie oznaczonej sygn. akt I FSK 1645/20. Pierwsze z pytań prejudycjalnych, o których wyżej mowa, brzmi: czy przepisy dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1, ze zm.), a w szczególności art. 2 ust.1, art. 9 ust. 1 i art. 13 ust. 1 tej dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że gmina (organ władzy publicznej) działa w charakterze podatnika VAT realizując projekt, którego celem jest zwiększenie udziału odnawialnych źródeł energii, poprzez zobowiązanie się na mocy zawartej z właścicielami nieruchomości umowy cywilnoprawnej do wykonania i montażu systemów odnawialnych źródeł energii na ich nieruchomościach, oraz - po upływie określonego czasu - do przekazania własności tych systemów na rzecz właścicieli nieruchomości? W przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie pierwsze, NSA zapytał także pytanie czy do podstawy opodatkowania w rozumieniu art. 73 tej dyrektywy należy wliczyć otrzymane przez gminę (organ władzy publicznej) dofinansowanie ze środków europejskich na realizację projektów dotyczących odnawialnych źródeł energii? Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W rozpatrywanej przez Sąd sprawie spór pomiędzy Skarżącą Gminą a organem toczy się wokół kwestii prawidłowości określenia podstawy opodatkowania, o której mowa w art. 29a ust. 1 ustawy o VAT, dla usług – zadania polegającego na usuwaniu z gospodarstw rolnych mieszkańców Gminy folii rolniczych i innych odpadów pochodzących z działalności rolniczej, w sytuacji gdy obok wpłat mieszkańców koszty realizacji tej inwestycji pokrywane są także poprzez dofinansowanie pochodzące ze środków europejskich. Tymczasem opisana wyżej problematyka jest przedmiotem zarówno pytań prejudycjalnych, skierowanych do TSUE, jak również wniosku o rozstrzygnięcie zagadnienia prawnego, budzącego poważne wątpliwości, skierowanego przez NSA do składu siedmiu sędziów tegoż Sądu. Podobnie wpływ na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy ma także kwestia uznania gminy za podatnika, w zakresie jej aktywności, mogącej mieć charakter działalności publicznej. Tak więc rozstrzygnięcie niniejszej sprawy uzależnione jest od mających zapaść rozstrzygnięć, przede wszystkim przed TSUE, w zakresie zadanych mu pytań prejudycjalnych, a następnie NSA, który zawiesił prowadzone przez siebie postępowanie w sprawie przedstawionego mu zagadnienia, do czasu wypowiedzenia się przez TSUE w przedmiocie skierowanych do niego pytań prejudycjalnych. Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: p.p.s.a.) sąd może zawiesić postępowanie z urzędu jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Na gruncie niniejszej sprawy mamy do czynienia z sytuacją opisaną w przytoczonej wyżej regulacji, gdyż zagadnienie będące przedmiotem pytań prejudycjalnych do TSUE oraz wniosku przedstawionego składowi siedmiu sędziów NSA, stanowi oś sporu pomiędzy skarżącą Gminą a Dyrektorem Krajowej Informacji Skarbowej. Z tego więc względu zawieszenie postępowania, do czasu rozstrzygnięcia tych zagadnień, jest nie tylko celowe, ale w tych warunkach także konieczne. Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zawiesił postępowanie w sądowe.