I SA/Bd 843/16

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy Mariusz Pawełczak po rozpoznaniu w dniu 23 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. K. o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] października 2016 r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na rok 2015 postanowił: odrzucić wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy

W skardze do Sądu skarżący zawarł wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W wykonaniu zarządzenia referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2016r. skarżącemu ([...]) został przesłany urzędowym formularz PPF w celu jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 11 stycznia 2017r. Termin do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu upłynął, zatem z dniem 18 stycznia 2017r. W dniu 09 stycznia 2017r. (data stempla pocztowego) skarżący przedłożył wypełniony formularz PPF. Jednocześnie pismem z dnia 9 stycznia 2017r. skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy. Mając na uwadze powyższe zważono, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z przepisem art. 258 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2016r., poz. 718 – dalej "p.p.s.a.") czynności w zakresie przyznania prawa pomocy wykonuje referendarz sądowy. Katalog czynności podejmowanych w tym postępowaniu jest przykładowy i określa go przepis § 2 powyższego artykułu. Referendarz sądowy ma także możliwość wydawania innych niż wymienione w art. 258 § 2 p.p.s.a. zarządzeń i postanowień. Zdaniem orzekającego rozpoznanie wniosku o przywrócenie terminu do uzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy należy do kategorii czynności, o jakich mowa w art. 258 § 1 p.p.s.a. bowiem stanowi czynność w zakresie postępowania o przyznanie prawa pomocy (zob. komentarz Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi redaktorzy prof. zw. dr hab. Roman Hauser, prof. zw. dr hab. Marek Wierzbowski C.H. Beck Warszawa 2015r. str. 1045). W takiej sytuacji należy odpowiednio zastosować art. 259 § 1 ustawy p.p.s.a. i uznać, że strona ma możliwość złożenia sprzeciwu również wobec tych czynności. Odnosząc się do wniosku skarżącego o przywrócenie terminu do do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy wskazać należy, że zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 86 § 2 p.p.s.a. przywrócenie terminu nie jest jednak dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego. Z kolei w myśl art. 88 p.p.s.a. spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Przenosząc powyższe regulacje prawne na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy jest niedopuszczalny, albowiem skarżący nie uchybił terminowi, o którego przywrócenie wnosi. Skoro skarżący odebrał wezwanie wzywające do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w dniu 11 stycznia 2017r., to termin do wykonania wezwania upłynął z dniem 18 stycznia 2017r. Tymczasem skarżący już w dniu 9 stycznia 2017r. nadał wniosek na urzędowym formularzu PPF za pośrednictwem operatora pocztowego do Sądu. Wniosek jest niedopuszczalny gdy wystąpi brak ustawowych warunków jego dopuszczalności, co ma miejsce m. in. jeżeli czynność strony była dokonana w terminie (Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz B. Dauter, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Wydanie IV, Warszawa 2016). Z tych powodów oraz na podstawie art. 88 w zw. z art. 258 § 1 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.