I SA/Bd 8/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Leszek Kleczkowski Sędziowie: sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 lutego 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 20 listopada 2023 r., nr 0401-IOA.4802.38.2023 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę

Dnia [...] stycznia 2022r. na drodze krajowej nr [...] w miejscowości B., funkcjonariusze służby celno-skarbowej poddali kontroli samochód ciężarowy marki [...] nr rej. [...] z naczepą marki [...] nr rej. [...], którym kierował J. M. realizując transport drogowy rzeczy w imieniu pracodawcy, tj. firmy [...] Sp. z o.o. Sp.k. z siedzibą przy ulicy [...], [...]. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych, udokumentowanych w protokole kontroli drogowej stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem, tj. naczepą ciężarową marki [...] nr rej. [...], nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. W dniu [...] września 2023r. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w T. wydał decyzję, którą nałożył na R. S. ("Strona", "Skarżący") osobę zarządzającą transportem w firmie [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego. Po rozpoznaniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z dnia [...] listopada 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy: 1) ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 919, ze zm., dalej "u.t.d."), 2) ustawy z 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 988, dalej: "p.r.d."), 3) rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51, dalej rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009). Organ stwierdził, że [...] stycznia 2022 r. firma [...] wykonywała przewóz drogowy rzeczy pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego. Pozyskane w trakcie kontroli dane, zamieszczone w Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców, potwierdziły fakt nieprzeprowadzenia w wyznaczonym terminie, tj. do dnia [...] grudnia 2021 r. okresowych badań technicznych naczepy marki [...] o nr rej. [...]. Tym samym organ uznał, że nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu organ wskazał, że Strona nie kwestionuje stanu faktycznego sprawy i podnosi wyłącznie zarzut dotyczący braku odpowiedzialności zarządzającego transportem wskazując, że przedmiotowy transport był wykonywany na zlecenie firmy [...] M. P. S.A., która jest właścicielem bądź najemcą naczep udostępnianych do wykonywania zleceń transportowych i wyjaśnia, że to właściciel pojazdu jest obowiązany przedstawić go do badania technicznego. Odwołujący wskazuje również, że nie dysponuje żadnym tytułem prawnym do naczepy, w związku z tym nie miał obowiązku przedstawić tej naczepy do badania technicznego, tym samym nie ponosi odpowiedzialności za niewykonanie obowiązku przez właściciela i nie powinien ponosić z tego powodu negatywnych konsekwencji. Odnosząc się do powyższego organ odwoławczy wyjaśnił, że w sprawie powodem do nałożenia kary pieniężnej na zarządzającego transportem w firmie [...] Sp. z o.o. Sp. k. jest fakt wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, a nie jak to przedstawia Strona , fakt nieprzedstawienia pojazdu do badania technicznego przez jego właściciela. W ocenie organu Skarżący jako zarządzający transportem w firmie, w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzając operacjami transportowymi i realizując zadania związane z bezpieczeństwem, poprzez prewencyjnie działania winien wprowadzić w przedsiębiorstwie rozwiązania mające na celu zapobieganie wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Do takich rozwiązań należy zaliczyć sprawowanie kontroli nad terminami przeglądów technicznych pojazdów wykorzystywanych do realizacji przewozów drogowych poprzez, np. opracowanie i wdrożenie w firmie procedury zgodnie, z którą kierowca przed wyruszeniem w trasę potwierdza kompletność dokumentów przewozowych, stan techniczny i wymagane wyposażenie pojazdu jego sprawność oraz ważność badań technicznych pojazdu. Wprowadzenie takich rozwiązań pozwoliły minimalizować ryzyko zaistnienia naruszenia przepisów prawa. Podmiot zajmujący się przewozem drogowym nie odpowiada bowiem na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa. Brak tym samym wystarczającej przesłanki do wyłączenia odpowiedzialność Strony w sprawie. Skoro zatem Skarżący, działając osobiście czy to przez nadzorowanego kierowcę, nie dołożył należytej staranności przy ustalaniu czy naczepa posiada aktualne okresowe badanie techniczne potwierdzające jej zdolność do ruchu drogowego, nie można mówić o braku jej odpowiedzialności za stwierdzone naruszenia, a przede wszystkim nie można w niniejszej sprawie twierdzić, że Strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewóz nie mógł przewidzieć. Odnosząc się natomiast do niezastosowania w sprawie przepisów działu IVa k.p.a., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej ocenił, że organ I instancji w toku prowadzone postępowania przeanalizował przesłanki odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej określone w art. 189f § 1 k.p.a. i słusznie uznał, że nie zostały spełnione. Nie została również spełniona przesłanka do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej zawarta w 189f § 1 pkt 2 k.p.a. Z informacji zawartych w pismach Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B. wynika, że na Stronę nie została uprzednio nałożona administracyjna kara pieniężna przez ww. inspekcje z tytułu powyższego naruszenia. Ponadto, w toku postępowania Skarżący nie przedstawił żadnych faktów, które mogłyby potwierdzić zaistnienie okoliczności wskazanych w przepisie art. 189f § 1 k.p.a. skutkujących odstąpieniem od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. W skardze wniesiono o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania administracyjnego w całości, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji organu drugiej instancji w całości i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia. Zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, tj.: 1.1. art. 81 ust 1 p.r.d. przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że strona ponosi odpowiedzialność za brak aktualnego okresowego badania technicznego naczepy, w sytuacji gdy nie była właścicielem naczepy; 1.2. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. przez nałożenie na zarządzającego transportem kary za wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego w sytuacji, gdy okoliczności sprawy i dowody wskazują, że-zarządzający transportem nie miał wpływu na powstanie naruszeń, a naruszenia nastąpiły wskutek zdarzeń i okoliczności, których zarządzający transportem nie mógł przewidzieć; 2. przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj.: 2.1. art. 189a § 2 pkt 1 -3 k.p.a. a contrario, art. 189d k.p.a. oraz art. 189f k.p.a. przez niezastosowanie do kary pieniężnej przewidzianej w u.t.d. przepisów kodeksu postępowania administracyjnego dotyczącego administracyjnych kar pieniężnych (dział I\/a), który regulują zasady nakładania kar pieniężnych i powinny znaleźć zastosowanie do kar nakładanych przez organy na podstawie ustawy u.t.d., a które to przepisy pozwalają miarkować kary i od nich odstępować lub poprzestać na pouczeniu i które to przepisy zostały przez organy pominięte pomimo, że kary pieniężne w ustawie u.t.d. zostały uregulowane w sposób częściowy, nieuwzględniający jednak wszystkich kwestii wymienionych w pkt 1- 6 art. 189a § 2 k.p.a., przede wszystkim kwestii odstępowania od nałożenia kary, przez co koniecznym jest w przypadku przepisów u.t.d. odwołanie się do uregulowań działu I\/a k.p.a.; 2.2. art. 189f § 1 pkt 1 i 2 k.p.a. w zw. z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, art. 8 § 1 k.p.a. oraz art. 12 Prawa przedsiębiorców przez nieodstąpienie od nałożenia kary i poprzestania na pouczeniu w sytuacji, w której waga zarzucanego naruszenia jest znikoma, strona zaprzestała naruszania prawa, a kara w wysokości [...] zł za zarzucone naruszenie w okolicznościach w jakich do nich miało dojść i ich wagi jawi się jako nieproporcjonalna. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przeprowadzona przez Sąd kontrola zaskarżonych decyzji nie wykazała, aby wydano je z naruszeniem prawa materialnego lub przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w rozumieniu przepisów art. 145 ustawy z 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023r. poz. 1634, dalej: "p.p.s.a."). Uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji może bowiem nastąpić tylko w razie stwierdzenia przez Sąd naruszenia przez organ prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego albo innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponadto Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. Żadna z powyższych okoliczności w kontrolowanej sprawie nie zaistniała. Kara pieniężna określona kontrolowanymi decyzjami została nałożona na Skarżącego na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym, za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu polegające na wykonywaniu przewozu pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego, o którym mowa w art. 81 ust. 6 u.p.r.d. Badanie techniczne powinno być przeprowadzone do dnia [...] grudnia 2021r., podczas gdy kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...] stycznia 2022r. Okoliczność ta została dostatecznie udokumentowana, nie tylko treścią protokołu z kontroli, ale też wydrukiem danych z Centralnej Ewidencji Pojazdów. Ponadto faktu tego Skarżący nie kwestionował. Ustalenia te spełniają wymagania określone w art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. Mogły stanowić dla Sądu podstawę do wydania wyroku. Wykazano, że obiektywnie doszło do naruszenia przepisu, które wyczerpało znamiona przypisanego zarządzającemu transportem przekroczenia określonego I.p. 15.1 załącznika nr 4 do u.t.d. Stanowi on, że wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego wynosi 200 zł za każdy pojazd. Przepisy ustawy o transporcie drogowym, odnośnie do podmiotów podlegających jej regulacjom, określają m.in. zasady odpowiedzialności podmiotów wykonujących przewóz drogowy za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych m.in. w u.p.r.d. (zob. art. 1 ust. 2 pkt 2 i art. 4 pkt 22 lit. I u.t.d.). W art. 92a ust. 2 postanowiono, że odpowiedzialności takiej podlega zarządzający transportem, osoba , o której mowa w art. 7c, a także każda inna osoba wykonująca czynności związane z przewozem drogowym, która naruszyła obowiązki lub warunki przewozu drogowego. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego o których mowa w ust. 2 wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403 określa załącznik nr 4 do ustawy (art. 92a ust. 8 u.t.d.). Prawidłowo organ odwoławczy przytoczył w uzasadnieniu decyzji przepisy, które regulują wymagania związane z dopuszczeniem pojazdu do ruchu po drogach publicznych. Należy do nich badanie techniczne, które odnośnie do pojazdów takich, jak użyty do transportu w niniejszym przewozie (naczepa), przeprowadza się okresowo. Badania te są obowiązkowe (art. 81 ust. 1 u.p.r.d.) i należy je przeprowadzać w terminach wskazanych w przepisach (art. 81 ust. 6 u.p.r.d.). Ustosunkowując się do zarzutów zawartych w skardze, Sąd wskazuje, że jak zasadnie podkreślono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, powodem nałożenia kary pieniężnej na zarządzającego transportem w firmie [...], jest fakt wykonywania przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego, a nie jak to przedstawia Skarżący, niewypełnienie obowiązku wynikającego z art. 81 ust 1u.p.r.d., nałożonego na właściciela naczepy, tj. nieprzedstawienie pojazdu do badania technicznego przez jego właściciela. Zgodnie z ustawą Prawo o ruchu drogowym, każdy pojazd samochodowy oraz przyczepa, z wyjątkiem przyczepy lekkiej, podlega badaniom technicznym, które są obowiązkowym warunkiem uczestniczenia pojazdu i zespołu pojazdów w ruchu drogowym. Zarządzający transportem na mocy zawartej umowy, uprawniony jest do wykonywania zadań w imieniu przedsiębiorcy. Poprzez sprawdzanie umów i dokumentów przewozowych, przydzielanie ładunków lub usług kierowcom i pojazdom oraz sprawdzanie procedur związanych z bezpieczeństwem, zarządzający transportem w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi przedsiębiorstwa i organizuje pracę kierowców w taki sposób, aby kierowcy ci mogli przestrzegać przepisów u.o.t.d. Sąd w pełni akceptuje stanowisko organu, że to właśnie aktualne badanie techniczne pojazdu potwierdzające jego zdatność do ruchu drogowego, pozwala stwierdzić, czy dany pojazd jest przystosowany do ruchu drogowego, a jego stan umożliwia bezpieczną jazdę. Mając powyższe na względzie wskazać należy, że Skarżący jako zarządzający transportem w firmie, w sposób rzeczywisty i ciągły zarządzając operacjami transportowymi i realizując zadania związane z bezpieczeństwem, poprzez prewencyjnie działania winien wprowadzić w przedsiębiorstwie rozwiązania mające na celu zapobieganie wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego potwierdzającego zdatność do ruchu drogowego. Do takich rozwiązań, jak wskazał organ odwoławczy, należy zaliczyć sprawowanie kontroli nad terminami przeglądów technicznych pojazdów wykorzystywanych do realizacji przewozów drogowych poprzez, np. opracowanie i wdrożenie w firmie procedury zgodnie, z którą kierowca przed wyruszeniem w trasę potwierdza kompletność dokumentów przewozowych, stan techniczny i wymagane wyposażenie pojazdu jego sprawność oraz ważność badań technicznych pojazdu. Wprowadzenie takich rozwiązań pozwoliły minimalizować ryzyko zaistnienia naruszenia przepisów prawa. Wskazane powyżej obowiązki niewątpliwie są podstawowymi obowiązki zarządzającego transportem, dlatego też argumenty, że przedsiębiorstwo [...] nie jest właścicielem wynajętej do transportu naczepy nieposiadającej ważnego aktualnego badania technicznego, nie zasługują na uwzględnienie i nie stanowią nadzwyczajnych okoliczności, na które Skarżący nie miał wpływu lub których nie mógł przewidzieć. W świetle powyższego, zdaniem Sądu, organy zasadnie również uznały, że okoliczności faktyczne ustalone w niniejszej sprawie nie uzasadniają zastosowania art. art. 92c ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 92c ust. 1a u.t.d. W kwestii zastosowania art. 92c ust. 1 u.t.d. należy wywieść, iż wskazane w jego treści przesłanki egzoneracyjne odnoszą się do okoliczności o charakterze obiektywnym, a więc takich, których przy najdalej idących staraniach przedsiębiorca nie mógł i nie był w stanie przewidzieć. W orzecznictwie prezentowany jest pogląd, że okolicznościami, o których stanowi wskazany przepis, mogą być wyłącznie sytuacje ponadprzeciętne, odbiegające od standardowych stanów faktycznych, takich, których nawet przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności nie można było przewidzieć. W niniejszej sprawie przy badaniu przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.o.t.d., nie chodzi o ocenę czy zarządzający transportem miał obowiązek przedstawić naczepę do badania technicznego ale czy zarządzając operacjami transportowymi przedsiębiorcy i przydzielając ładunki lub usługi kierowcom i pojazdom sprawdził i przewidział lub przeciwdziałał z wyprzedzeniem aby nie doszło do naruszenia warunków przewozu przez wykonywanie przewozu pojazdem nieposiadającym ważnego aktualnego badania technicznego. W ocenie Sądu organ odwoławczy słusznie podnosi, że zarządzający transportem winien sprawdzić i zweryfikować czy naczepa posiada ważne badanie techniczne i dopiero wtedy przystąpić do realizacji przewozu jednakże tego nie uczynił. Działania takie niewątpliwie mieszczą się w zakresie pojęcia szczególnej staranności. Ciężar udowodnienia okoliczności egzoneracyjnych wymienionych w art. 92c u.t.d. spoczywa każdorazowo na podmiocie wykonującym przewóz drogowy, bowiem to on musi wykazać, a nie bez dowodów jedynie wskazać, że dołożył należytej staranności i nie miał wpływu na powstałe naruszenia przepisów transportu drogowego, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi podać konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 sierpnia 2021 r., sygn. akt II GSK 1473/18). Zarówno okoliczności, jak i dowodów mających potwierdzić ich istnienie związanych z zastosowaniem analizowanego przepisu Skarżący nie wskazał. Wobec czego zarzuty zawarte w skardze w tym zakresie należy uznać za niezasadne. Odnośnie zarzutu naruszenia przepisów Działu IVa Kodeksu postępowania administracyjnego, a to art. 189a § 2 pkt 1-3 oraz art. 189f § 1 k.p.a., Sąd w obecnym składzie stoi na stanowisku, że regulacje Działu IVa k.p.a. nie mają ujednoliconego charakteru w zakresie zakładania i wymierzania administracyjnych kar pieniężnych na mocy przepisów szczególnych. Kwestia odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej została odrębnie uregulowana w art. 92c ust. 1 u.t.d., a reguła kolizyjna art. 189 § 2 k.p.a. daje pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom Działu IVa k.p.a. (np. wyrok WSA w Opolu z 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II SA/Op 121/23, wyrok WSA w Warszawie z 18 lutego 2012 r., sygn. akt VI /SA/Wa 2343/20). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 28 września 2021 r., (II GSK 248/21, CBOSA) podniósł, że z przywołanej regulacji - i abstrahując od § 3 art. 189a k.p.a., który wyłącza stosowanie przepisów wymienionego działu ustawy z określonych nim powodów, innych jeszcze, niż wymienione powyżej - jednoznacznie wynika, że uregulowanie w przepisach odrębnych zagadnień wymienionych § 2 jest wystarczające dla przyjęcia, że przepisy tego działu nie mają zastosowania, a nie jest przy tym konieczne, aby przepisy odrębne regulowały te zagadnienia w zakresie, w jakim są one uregulowane w przepisach działu IVa, to jest, aby zakres normowania w przepisach odrębnych pokrywał się z zakresem normowania w przepisach wymienionego działu, co oznacza, że jeżeli zakres normowania zagadnienia prawnego określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny, to dany przepis działu IVa nie ma zastosowania (zob. A. Wróbel, art. 189a k.p.a., t. 7, w: Komentarz aktualizowany do ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego LEX/el. 2021). Podnieść należy, że przepis art. 92c ust. 1 u.t.d. mówi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, wskazując w dalszej części przesłanki podjęcia przez organ takiego rozstrzygnięcia, które do obu przypadków są tożsame. Sąd nie podziela stanowiska, że przesłanki stanowiące podstawę zastosowania art. 92c u.t.d. są inne niż w przypadku odstąpienia od wymierzenia kary, a o którym mówi art. 189 f § 1 pkt 1 k.p.a., co ewentualnie miałoby przemawiać za stosowaniem tego ostatniego przepisu również w postępowaniach w sprawach dotyczących wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej prowadzonych w oparciu o art. 92a i następne u.t.d. Powyższe czyni niezasadnymi zarzuty podniesione w skardze w punkcie 2 . Należy również podkreślić, że ustawodawca w ustawie o transporcie drogowym przewidział możliwość odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej tylko w przypadkach określonych w art. 92b u.t.d. Tym samym brak jest podstaw do przyjęcia, że instytucja ta może być zastosowana również w innych sytuacjach między innymi przez zastosowanie art. 189f pkt 1 k.p.a. Mając powyższe na uwadze na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd skargę oddalił jako niezasadną.