I SA/Bd 771/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 05 kwietnia 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku D. B. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. B. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...] września 2016 r., Nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2014r. postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji

Pismem z dnia 03 października 2016r. skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, złożył do tut. Sądu skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] września 2016 r., utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej w B. z dnia [...] czerwca 2016r. określającą podatek od towarów i usług za okres od kwietnia do sierpnia 2014r. W skardze zawarto wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji podnosząc, że jej wykonanie spowoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W uzasadnieniu skarżący wskazał, że w sytuacji prowadzenia postępowania egzekucyjnego przez organ nawet po ewentualnym uwzględnieniu skargi dojdzie do wyrządzenia szkody i powstania skutków trudnych do odwrócenia. Podkreślił, że na chwilę obecną nie ma wystarczających dochodów, którymi mógłby pokryć kwotę zobowiązania. Majątek w postaci pojazdu jest objęty przewłaszczeniem na zabezpieczenie kredytu bankowego w 50 % prawa własności. W sytuacji prowadzenia egzekucji zostanie wypowiedziany kredyt bankowy w całości co doprowadzi do wszczęcia postępowań komorniczych. W sytuacji utraty finansowania np. w banku i nieudzielania kredytu obrotowego i utraty kontraktów skarżący będzie musiał złożyć wniosek o upadłość, co skutkować będzie gorszym położeniem wierzycieli niż pozwolenie skarżącemu na dalsze funkcjonowanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek skarżącego o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016r., poz. 718 ze zm.) – dalej p.p.s.a. – wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, zgodnie z przepisem art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w całości lub części, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, iż o wstrzymaniu wykonania decyzji sąd może orzec tylko wtedy, jeżeli wykonanie tej decyzji rodzi niebezpieczeństwo spowodowania szkody (majątkowej, a także niemajątkowej), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Sąd stwierdził, że wprawdzie uzasadnienie analizowanego wniosku nie jest wystarczające, to jednak twierdzenia skarżącego, są poparte znajdującymi się w aktach sprawy dokumentami, które załączone zostały do wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pomimo że przesłanki wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji są inne niż przyznania prawa pomocy, to dokonując oceny niebezpieczeństwa wystąpienia negatywnych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., należy również zwrócić uwagę, jak podnosi orzecznictwo sądowe, na sytuację materialną wnioskodawcy, tj. okoliczności uzasadniające przyznanie prawa pomocy (postanowienia NSA: z dnia 8 listopada 2011r., II FZ 638/11; z dnia 26 czerwca 2012r., II FZ 497/12; z dnia 18 lipca 2012r., II FZ 1590/12; z dnia 12 września 2012r., II OZ 760/12). W orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się także, iż pod pojęciem trudnych do odwrócenia skutków rozumieć należy zarówno skutki faktyczne, jak i prawne, które raz zaistniałe spowodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, a powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po długim czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (por. postanowienie NSA z dnia 17 kwietnia 2009r., I GSK 220/09). Zauważyć należy, że postanowieniem referendarza sądowego z dnia 21 lutego 2017r. skarżący został w sprawie zwolniony od uiszczenia wpisu sądowego (który na obecnym etapie wynosi 100.000 zł). Sąd dokonał oceny wszystkich dokumentów znajdujących się w aktach sprawy (także tych, które zostały załączone do wniosku o przyznanie prawa pomocy) i doszedł do przekonania, że wykonanie wobec skarżącego zaskarżonego aktu może pociągnąć za sobą skutki trudne do odwrócenia, w rozumieniu art. 61 § 3 p.p.s.a. Dokonując oceny zasadności wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd wziął pod uwagę przede wszystkim wysokość zobowiązania podatkowego, którego decyzja dotyczy. Kwota zobowiązania podatkowego wynikająca z ww. decyzji, wynosi 19.015.898 zł, co jest kwotą znaczną, w relacji aktualnych możliwości ekonomicznych skarżącego. Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji może narazić skarżącego na niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Należy mieć na uwadze, że skarżący jest osobą bezrobotną, pozostającą na utrzymaniu rodziców i wychowującą małoletnie dziecko. Na marginesie jedynie Sąd wskazuje, iż postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest rozstrzygnięciem tymczasowym. Postanowienie tego rodzaju ma charakter wpadkowy, zaś jego byt prawny kończy się z chwilą wydania przez sąd orzeczenia uwzgledniającego skargę bądź uprawomocnienia się orzeczenia oddalającego skargę. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia