I SA/Bd 756/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska po rozpoznaniu w dniu 4 maja 2017r., na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie: Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...]r., nr [...] w przedmiocie odmowy uwzględnienia zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej postanawia: odrzucić skargę

Zarządzeniem z dnia 20 grudnia 2016r. referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia z kosztów sądowych. W związku z tym zarządzeniem z dnia 15 marca 2017r. Przewodniczący Wydziału wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został doręczony stronie skarżącej w dniu 21 marca 2016r. (data na zwrotnym poświadczeniu odbioru, k. 22 akt sąd.). W wyznaczonym terminie do uiszczenia wpisu od skargi skarżący przedłożył pismo zatytułowane "Zażalenie" w którym wskazał, że nie jest w stanie uiścić wymaganej opłaty sądowej. Sąd pismo to potraktował jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. Należny wpis od skargi nie został uiszczony. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Na podstawie art. 220 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718) - dalej: "p.p.s.a.", sąd nie podejmie żadnej czynności, na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona należna opłata. W przywołanym przepisie zawarta jest zasada, że warunkiem podjęcia przez Sąd czynności na skutek wniesionego pisma, jest uiszczenie należnej od tego pisma opłaty. Skutek nieuiszczenia opłaty przez wnoszącego pismo został określony w art. 220 § 3 powyższej ustawy stanowiącym, że skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. W przedmiotowej sprawie wpis nie został uiszczony, pomimo prawidłowego wezwania. Zarządzenie o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi doręczono skarżącemu w dniu 21 marca 2016r. Zatem termin do uiszczenia wymaganego wpisu od skargi upływał z dniem 28 marca 2016r. Z akt sprawy wynika, że strona skarżąca nie uiściła należnego wpisu sądowego. Jednocześnie w tym terminie złożyła pismo, z którego wynika, że nie jest w stanie ponieść kosztów sądowych. Sąd potraktował je jako kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy. W tym miejscu należy podkreślić, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd, iż ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu do uiszczenia wpisu wystosowanym do strony po wydaniu prawomocnego postanowienia odmawiającego zwolnienia od kosztów, nie uchyla skutków tego prawomocnego rozstrzygnięcia i pozostaje bez wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu sądowego (por. np. postanowienia NSA: z dnia 21 marca 2012r., II GZ 95/12, z dnia 22 lipca 2010r., II FSK 1349/10, z dnia 29 kwietnia 2011r., II Fz 122/11, z dnia 18 września 2007r. II Fz 330/07, z dnia 11 stycznia 2008r. II Fz 616/07, z dnia 19 lutego 2010r. II FSK 621/09 i z dnia 22 lipca 2010r. II FSK 1349/10 orzeczenia dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl.). Kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy nie chroni strony przed skutkami niezastosowania się do treści ponownego wezwania do uiszczenia wpisu we wskazanym przez sąd terminie. Nieuiszczenie wpisu przez skarżącego w terminie wskazanym w wezwaniu Sądu powoduje, że skarga, jako nieopłacona podlega wówczas odrzuceniu. Zdaniem Sądu, wskazaną ocenę przedstawionego zagadnienia, odnieść należy także do sytuacji, gdy pierwszy, złożony w postępowaniu wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy został rozstrzygnięty (jak w niniejszej sprawie) prawomocnym orzeczeniem formalnym (tj. zarządzeniem o pozostawieniu wniosku bez rozpoznania). Odmienna ocena występującego w tej sprawie zagadnienia, mogłaby doprowadzić do uniemożliwienia, z przyczyn dotyczących wyłącznie strony - kontynuowania postępowania sądowego wskutek rozpoznawania przez sąd kolejnych, obarczonych brakami formalnymi wniosków skarżącego o przyznanie prawa pomocy, skutkując nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania lub nawet niemożnością jego zakończenia. Skarżący, który występuje z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy obarczonym brakami formalnymi i jednocześnie braków tych nie usuwa na wezwanie sądu, składając kolejny wniosek o prawo pomocy, po prawomocnym zakończeniu rozpoznawania orzeczeń wydanych w przedmiocie poprzedniego wniosku, nie może być traktowany korzystniej niż osoba, której wniosek o zwolnienie od kosztów, został oddalony po merytorycznym jego rozpoznaniu. Zdaniem Sądu, skutek prawny w postaci odrzucenia skargi z powodu braku opłaty powinien wystąpić zarówno w przypadku ponownego wystąpienia skarżącego z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy po prawomocnym oddaleniu merytorycznie rozpoznanego wniosku, jak również w sytuacji, gdy wniosek ten merytorycznie nie mógł być rozpoznany, z przyczyn powyżej wskazanych. W sytuacji bowiem, gdy w obrocie prawnym funkcjonuje prawomocne zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy, to nowy wniosek skarżącego dotyczący tej samej kwestii, nie może uchronić przed konsekwencjami wynikającymi z wezwania sądu do wykonania zarządzenia nakazującego uiścić należny od wniesionej skargi wpis (por. także postanowienia: WSA w Bydgoszczy z dnia 2 czerwca 2014r., sygn. akt I SA/Bd 337/14 z dnia 9 kwietnia 2013r., sygn. akt I SA/Bd 1003/12; WSA w Krakowie z dnia 13 stycznia 2014r., sygn. akt II SA/Kr 1081/12 oraz WSA w Kielcach z dnia 05 maja 2014r., sygn. akt II SA/Ke 702/13 – dostępne j.w.). Tut. Sąd powyższe poglądy w pełni podziela. Na marginesie Sąd informuje, że złożony przez stronę kolejny wniosek o przyznanie prawa pomocy będzie podlegał rozpoznaniu przez referendarza sądowego. Wobec niewykonania zarządzenia Przewodniczącego Wydziału i nieuiszczenia należnego wpisu, Sąd na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji orzeczenia.