I SA/Bd 64/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz (sprawozdawca) Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 2 czerwca 2026r. sprawy ze skargi M. O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 30 września 2025 r. nr BP.501.1005.2025.2065.BD2. w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Kujawsko-Pomorski Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] marca 2025 r. nałożył na M. O. prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą Transport i Spedycja M.-T. M. O. (dalej też: Skarżący) karę administracyjną w wysokości [...] zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów, którego dopuszczalna masa całkowita została przekroczona co najmniej 10% i mniej niż 20% - lp. 10.2.3 załącznika 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2024 r. poz. 1539 – dalej: u.t.d.). Rozpoznając wniesione odwołanie Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] września 2025 r. utrzymał w mocy ww. zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podał, że w dniu [...] stycznia 2025 r. w miejscu obsługi podróżnych "N. W." na autostradzie A1 został zatrzymany do kontroli drogowej 7-osiowy pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki S. o nr rej. [...] i 4-osiowej naczepy ciężarowej marki N. o nr rej. [...], który prowadził M. A. O.. W momencie zatrzymania do kontroli drogowej ww. pojazdu członowego, przedsiębiorca M. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Transport i Spedycja M.-T. M. O. wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w postaci koparki gąsienicowej, łyżki skarpowej i zagęszczarki (ładunek podzielny). Strona posiadała zezwolenie kategorii IV, nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od [...].10.2024 r. do dnia [...].10.2026 r., wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej oraz protokole z przesłuchania świadka, kierowcy M. A. O. - z dnia [...] stycznia 2025 r. Organ podał, że nie ma możliwości kształtowania wysokości kary pieniężnej, dlatego też regulacja wynikająca z art. 189d ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 572 - dalej k.p.a.), na mocy art. 189a § 2 pkt 1 k.p.a., nie ma zastosowania w rozpatrywanej sprawie. W sprawie nie ma również zastosowania art. 189e oraz 189f k.p.a. Treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. wprost wyłącza stosowanie całego działu IVa k.p.a., w sytuacji uregulowania w odrębnych przepisach przesłanek odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia. Zastosowanie zatem przez organy przesłanek do odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, określonych w art. 189f § 1 pkt 2 k.p.a., byłoby niezgodne z prawem i mogłoby narazić na zarzut wydania decyzji z rażącym naruszeniem prawa. Przepisy art. 92b i 92c u.t.d. są przepisami regulującymi możliwość odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej. Dalej organ wyjaśnił, że w trakcie kontroli wykonano m.in. pomiary wagowo-zewnętrzne kontrolowanego zespołu pojazdów, w tym masę całkowitą kontrolowanego pojazdu oraz nacisków osi, do którego wykorzystano wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu znak fabryczny METEOR, nr METEOR-E-071, rok produkcji 2020, która w dniu kontroli drogowej legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Gdańsku w dniu 13 marca 2024 r., z datą legalizacji do dnia 13 kwietnia 2026 r. Waga została umieszczona na stanowisku pomiarowym, dla którego uprawniony geodeta wykonał pomiary pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pomierzone spadki (podłużny i poprzeczny) na ww. punkcie kontrolnym mieszczą się w normie. Podczas kontroli stwierdzono, że: rzeczywista masa całkowita wyniosła 45,35 t (bez odjęcia korekty 2%), przekraczając tym samym dopuszczalne wartości (40 t) o 5,35 t, co stanowi przekroczenie o 13,38%. Przekroczenia dopuszczalnych parametrów obliczono na podstawie wartości odczytanych bezpośrednio z wagi, gdyż nawet po zastosowaniu 2% tolerancji od wskazań, wartości te były przekroczone względem dopuszczalnych norm. Ponadto organ odwoławczy nie dopatrzył się przesłanek do umorzenia postępowania administracyjnego na podstawie 92c ust. 1 u.t.d. W ocenie organu, strona nie udowodniła okoliczności, których nie mogła przewidzieć oraz na które nie miała wpływu. Organ podkreślił, że Skarżący posiadał i kierowca okazał podczas kontroli drogowej zezwolenie kategorii IV, nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od dnia [...].10.2024 r. do dnia [...].10.2026 r., wydanego przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad w dniu [...] września 2024 r. w B.. Przedmiotowe zezwolenie spełniało wymagania w zakresie wymiarów zewnętrznych, masy oraz nacisków osi, określone w pozycji nr 4 tabeli - KATEGORIE ZEZWOLEŃ NA PRZEJAZD POJAZDÓW NIENORMATYWNYCH, stanowiącej załącznik do ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 – dalej też: u.p.r.d.). Organ podał, że zezwolenie kat. IV posiadane przez przewoźnika było niewystarczające do uznania, iż kontrolowany przejazd odbywał się zgodnie z posiadanym uprawnieniem. Organ podał, że w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania z dnia [...] stycznia 2025 r. organ pierwszej instancji poinformował Skarżącego, iż w przypadku zaistnienia okoliczności świadczących, że nie miał on wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mógł przewidzieć, powinien przedstawić stosowne dowody. Skarżący nie skorzystał z przysługującego mu uprawnienia i nie wypowiedział się w toku postępowania administracyjnego toczącego się przed organem pierwszej instancji. Organ odwoławczy wyjaśnił, że przewoźnik drogowy nie ma wpływu na powstanie naruszenia w sytuacji, gdy niezależnie od jego zachowania i tak doszłoby do powstania naruszenia. W szczególności sytuacja taka może mieć miejsce, jeżeli do naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego dochodzi z powodu działania siły wyższej lub zachowania osób trzecich, którym podmiot wykonujący przewozy nie był w stanie się przeciwstawić. Zdaniem organu w niniejszej sprawie brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. ze względu na fakt, że do wskazanego wyżej naruszenia doszło na skutek zaniedbań strony skarżącej. Skarżący jest profesjonalistą, od którego powinno się wymagać należytej staranności przy wykonywaniu przez niego działalności gospodarczej, w tym znajomości podstawowych przepisów dotyczących jego działalności w zakresie transportu drogowego, ustawy o drogach publicznych, prawa o ruchu drogowym. Sprawą przedsiębiorcy jest takie organizowanie prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, aby przestrzegać przepisów w tym zakresie. Odpowiedzialność przedsiębiorcy wynikająca z art. 92a u.t.d. ma charakter administracyjny, nie jest oparta na zasadzie winy, a do jej powstania wystarczające jest - co do zasady - stwierdzenie naruszenia przepisów o transporcie drogowym, nawet jeżeli doszło do niego w sposób niezawiniony. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny, znajduje zastosowanie do podmiotu wykonującego transport drogowy w przypadku wystąpienia zakazanego ustawą skutku. W złożonej skardze Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając: 1) naruszenie art. 140aa ust. 1, ust. 3 pkt 1 w zw. z art. 64 ust. 1 pkt 1 u.p.r.d. poprzez wadliwe uznanie, że w sprawie zachodzą przesłanki upoważniające organ do ukarania Skarżącego karą pieniężną w wyniku błędnego uznania, iż pojazd, przy pomocy którego wykonywany był przewóz, nie mógł realizować przewozu w oparciu o posiadane przez przewoźnika zezwolenia; 2) naruszenie przepisu art. 64 ust. 2 w zw. z art. 2 pkt 35b u.p.r.d. poprzez wadliwe uznanie, że przewożony ładunek miał charakter podzielny, a w konsekwencji, iż jego przewóz nie mógł być wykonywany pojazdem nienormatywnym; 3) naruszenie art. 7 i art. 8 k.p.a. poprzez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy; 4) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. oraz 77 § 1 oraz k.p.a. poprzez zaniechanie zebrania wyczerpującego materiału dowodowego poprzez nieprzeprowadzenie dowodów zmierzających do ustalenia okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta - stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, o czym stanowi art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej: p.p.s.a.). W myśl art. 145 § 1 pkt 1-3 p.p.s.a. sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 k.p.a. lub innych przepisach. Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle powołanych wyżej reguł Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli w sprawie niniejszej była decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję organu pierwszej instancji z dnia [...] marca 2025 r. nakładającą na Skarżącego karę pieniężną w wysokości [...] zł za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Kara została nałożona na podstawie art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. Na wstępie podać należy, że stosownie do art. 92a u.t.d. podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie (ust. 1). Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Odstępstwa od ww. zasad, opisane w pkt 1 i 2 ust. 1 i ust. 3 art. 92a u.t.d., nie dotyczą sprawy niniejszej. Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń, numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403: 1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9, 2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa lp. 10, załącznika nr 3 do ustawy (art. 92 ust. 7 u.t.d.). Jak wynika z prawidłowo dokonanych ustaleń faktycznych, przyjętych przez Sąd za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, dniu [...] stycznia 2025 r. w miejscu obsługi podróżnych "N. W." na autostradzie A1 został zatrzymany do kontroli drogowej 7-osiowy pojazd członowy składający się z 3-osiowego ciągnika samochodowego marki S. o nr rej. [...]1 i 4-osiowej naczepy ciężarowej marki N. o nr rej. [...], który prowadził M. A. O., tj. pracownik przedsiębiorstwa Skarżącego. W momencie zatrzymania do kontroli drogowej ww. pojazdu członowego, przedsiębiorca - M. O. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Transport i Spedycja M. - T. M. O. wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w postaci koparki gąsienicowej, łyżki skarpowej i zagęszczarki, a zatem zasadnie oceniony przez organ jako ładunek podzielny. Strona posiadała zezwolenie kategorii IV, nr [...] na przejazd pojazdu nienormatywnego na okres 24 miesięcy w terminie od [...] października 2024 r. do [...] października 2026 r., wydane przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad. Ustalenia kontroli zostały zawarte w protokole kontroli drogowej z [...] stycznia 2025 r. nr [...].TD. Ponadto w aktach administracyjnych znajduje się protokół z przesłuchania świadka, kierowcy M. A. O. - z dnia [...] stycznia 2025 r. Z dokumentów znajdujących się w aktach administracyjnych wynika, że w trakcie kontroli wykonano m.in. pomiary wagowo-zewnętrzne kontrolowanego zespołu pojazdów, w tym masę całkowitą kontrolowanego pojazdu oraz nacisków osi, do którego wykorzystano wagę samochodową do ważenia pojazdów w ruchu znak fabryczny METEOR, nr fab: METEOR-E-071, rok produkcji 2020, która w dniu kontroli drogowej legitymowała się świadectwem legalizacji ponownej wydanym przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Miar w Gdańsku w dniu 13 marca 2024 r., z datą legalizacji do dnia 13 kwietnia 2026 r. Waga została umieszczone na stanowisku pomiarowym dla którego uprawniony geodeta wykonał pomiary pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów. Pomierzone spadki (podłużny i poprzeczny) na ww. punkcie kontrolnym mieszczą się w normie. Podczas kontroli stwierdzono, że: rzeczywista masa całkowita pojazdu z ładunkiem wyniosła 45,35 t (bez odjęcia korekty 2%), przekraczając tym samym dopuszczalne wartości (40 t) o 5,35 t, co stanowi przekroczenie o 13,38%. Następnie organ na s. 7-8 zaskarżonej decyzji szczegółowo i prawidłowo opisał kwestie związane z korektami, które należy zastosować przy wyliczeniu masy pojazdu. W tym kontekście wskazał § 29 ust. 7-10 zarządzenia nr 28/2014 Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 17 września 2014 r. w sprawie zasad planowania, prowadzenia oraz dokumentowania kontroli przewozów drogowych przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego (Dziennik Urzędowy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego Warszawa z 18 września 2014 r., poz. 14), zgodnie z którymi ze względu na możliwe błędy wskazań wag, wynikające z pochylenia nawierzchni na stanowisku ważenia i błędy wynikające z cząstkowego ważenia pojazdów wieloosiowych, od ustaleń miernika wagi odejmuje się 2% wartości wskazanej przez wagę, zaokrąglone w górę do każdych pełnych 100 kg, chyba że instrukcja producenta wagi lub warunki jej legalizacji przewidują wartości, które należy odjąć od ustaleń miernika wagi wyższe niż 2% lub ich zaokrąglanie do wartości wyższych niż 100 kg. W takim przypadku w protokole jako przekroczenie podaje się wartości uwzględniające zasady korekcji wyniku pomiaru, wynikające z instrukcji producenta wagi lub warunków legalizacji. Opisanej w ust. 7 procedury nie stosuje się, jeżeli w efekcie jej zastosowania suma naliczonych kar byłaby wyższa od kwoty naliczonej z odczytu wskazania wagi bez stosowania tolerancji. W celu ustalenia rzeczywistej masy całkowitej pojazdu sumuje się naciski wszystkich osi pojazdu po odjęciu tolerancji, o której w ust. 7, z zastrzeżeniem ust. 8. Sprawdzania masy i nacisków na osie pojazdów można dokonywać również przy wykorzystaniu wag do pomiarów dynamicznych. Następnie organ omówił zmiany ww. zarządzenia. W konkluzji zasadnie stwierdzając, że przekroczenia dopuszczalnych parametrów obliczano na podstawie wartości odczytanych bezpośrednio z wagi, gdyż nawet po zastosowaniu 2% tolerancji od wskazań, wartości te były przekroczone względem dopuszczalnych norm. Sposób pomiaru pojazdu z ładunkiem, ustalony wynik oraz przekroczenie dopuszczalnych parametrów wagowych nie są kwestionowane w skardze. Podobnie, że przewozu dokonywano pojazdem nienormatywnym. Powyższe ustalenia faktyczne prawidłowo zostały zakwalifikowane jako naruszenie, o którym mowa w załączniku nr 3 do u.t.d., lp 10.2.3., zgodnie z którym naruszenie przepisów dotyczące mas pojazdów stanowi dopuszczenie do wykonywania przewozu drogowego pojazdem lub zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12 ton, których dopuszczalna masa całkowita została przekroczona: co najmniej 10% i mniej niż 20%. Kara za to naruszenie została określona przez ustawodawcę na poziomie 5 000 zł. Co do zasady zatem, zdaniem Sądu, zaszła podstawa do nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 5 000 zł na podstawie art. 92a ust. 1, 3 i 7 w zw. z lp. 10.2.3. załącznika nr 3 do u.t.d. Przebieg kontroli oraz wyniki ważenia utrwalono w protokole kontroli z dnia [...] stycznia 2025 r. W skardze podniesiono, że organ II instancji dokonał wadliwego ustalenia, iż przewożony ładunek miał charakter podzielny, a w konsekwencji nie mógł być przewożony pojazdem nienormatywnym w ramach posiadanych przez przewoźnika zezwoleń. Odnosząc się do powyższego należy podać, że prawidłowo organ ustalił, że w skład ładunku wchodziły 3 oddzielne elementy (urządzenia), co oznaczało, że kierowca przewoził ładunek podzielny. Nie zmienia tego faktu okoliczność podnoszona w skardze, że po usunięciu 2 z 3 części składowych transportowanego ładunku masa jednostki transportowej nadal przekraczałaby normy i wymagałaby wykonywania pojazdu na podstawie zezwolenia kat. IV, tj. posiadanego przez Skarżącego. Istotnym w sprawie jest fakt, że Skarżący przewoził pojazdem nienormatywnym 3 elementy, które łącznie stanowiły ładunek podzielny. Tym samym zasadnie organ wskazał naruszenie przez Skarżącego przepisów art. 64 ust. 2 u.p.r.d. zabraniającym przewozu pojazdem nienormatywnym ładunków innych niż ładunek niepodzielny, z wyłączeniem pojazdów nienormatywnych uprawnionych do poruszania się na podstawie zezwoleń kategorii I. W sprawie organ dokonał także oceny możliwości zastosowania art. 92c u.t.d., zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. W ocenie Sądu w sprawie brak było podstaw egzoneracyjnych do wyłączenia odpowiedzialności Skarżącego jako podmiotu wykonującego przewóz drogowy. Zgodzić się należało również z organem odwoławczym, że w sprawie nie zachodziły okoliczności przewidziane w art. 92c ust. 1 u.t.d. Podmiot prowadzący działalność gospodarczą w zakresie zarobkowego przewozu drogowego rzeczy jest profesjonalnym przewoźnikiem, który powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa mających zastosowanie przy wykonywaniu przejazdu pojazdu po drogach publicznych. Przedsiębiorca musi mieć świadomość konieczności ponoszenia konsekwencji w przypadkach wykonywania przewozu pojazdem o wymiarach przekraczających dopuszczalne parametry, z naruszeniem art. 92a u.t.d. Taki przejazd jest niezgodny z obowiązującym prawem, ale przede wszystkim zagraża bezpieczeństwu innych uczestników ruchu drogowego. W interesie przedsiębiorcy leży więc zapewnienie zgodności wykonywanych operacji transportowych z obowiązującymi regulacjami prawnymi (por. wyrok WSA w Lublinie z 29.09.2020 r., III SA/Lu 153/20). Zdaniem Sądu, w sprawie nie zostały wykazane jakiekolwiek okoliczności wskazujące na to, że Skarżący nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Za działalność przedsiębiorstwa wykonującego przewóz drogowy odpowiedzialność administracyjną ponosi ten przedsiębiorca. Ponadto brak było podstaw do stwierdzenia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 2 i 3 u.t.d. Okoliczności sprawy nie wskazują bowiem, że za stwierdzone naruszenie została na stronę nałożona kara przez inny uprawniony organ. Ponadto od dnia ujawnienia naruszenia nie upłynął okres 2 lat. W pełni na aprobatę zasługują też rozważania organu odwoławczego odnośnie do braku podstaw do zastosowania art. 189a, art. 189f k.p.a. W ocenie tut. Sądu, przepisem odrębnym w rozumieniu art. 189a § 2 k.p.a. jest art. 92c u.t.d. (już wyżej cytowany i omówiony w kontekście przedmiotowej sprawy). Zdaniem Sądu, ustalenia faktyczne sprawy zostały dokonane z poszanowaniem reguł wynikających z art. 7, art. 8, art. 75 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 80 k.p.a. Organ podjął ciąg czynności procesowych mających na celu zebranie całego materiału dowodowego, a następnie rozpatrzył ten materiał, oceniając na podstawie całokształtu zebranego materiału dowodowego, czy okoliczności istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy niniejszej zostały udowodnione. W sprawie materiał dowodowy obejmuje protokół kontroli wraz z załącznikami, m.in. arkuszami pomiarowymi, dokumentacji fotograficznej, dokumentacji dotyczącej przewożonego towaru, dokumentów w postaci świadectw legalizacji, świadectw wzorcowania, protokołu z pomiarów na stanowisku ważenia, danych pobranych z Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej RP. Podkreślić należy, że to na przedsiębiorcy spoczywa obowiązek wprowadzenia takich rozwiązań organizacyjnych, motywacyjnych i dyscyplinujących, które zapewniają prowadzenie działalności w taki sposób, aby nie dochodziło do naruszeń prawa w trakcie jej wykonywania. Zatem Skarżący - jako profesjonalny podmiot prowadzący działalność gospodarczą obejmującą swym zakresem przewóz drogowy rzeczy - powinien organizować pracę swojego przedsiębiorstwa tak, aby przestrzegać przepisów prawa. Ma przy tym, jak się wydaje, szerokie spektrum możliwości skonfrontowania prawidłowości zastosowanych przez siebie rozwiązań i uzyskania informacji mogących je usprawnić. Niewątpliwie jest to działanie w interesie samego Skarżącego, gdyż przyjęcie trafnych rozwiązań uchroni go od ponoszenia odpowiedzialności administracyjnej (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 kwietnia 2019 r. sygn. VI SA/Wa 2407/18). W niniejszej sprawie Skarżący nie przedstawił dowodów świadczących o sprawowaniu prawidłowego nadzoru nad przejazdami i przewozami wykonywanymi w jego imieniu w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Dlatego nieuzasadnione jest twierdzenie, że organy zaniechały wszechstronnej oceny i rozważenia przedłożonych dowodów i wyjaśnień mających wykazać wystąpienie przesłanek zwalniających Skarżącego z odpowiedzialności. Z omówionych względów Sąd doszedł do przekonania, że ustalenia dokonane przez organy Inspekcji Transportu Drogowego, co do okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy odpowiadają standardom postępowania administracyjnego z k.p.a. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD dokładnie opisał na czym opierał swoje twierdzenia odnośnie do prawidłowości dokonanych pomiarów. Uzasadnienie decyzji nie jest wadliwe konstrukcyjnie, zawiera elementy określone w art. 107 § 3 k.p.a. i spełnia swe podstawowe funkcje - umożliwiło stronie poznanie powodów rozstrzygnięcia i sformułowanie zarzutów podważających merytorycznie stanowisko organu, a Sądowi przeprowadzenie kontroli zgodności z prawem tej decyzji z uwzględnieniem zarzutów powołanych w skardze. Okoliczność natomiast, że Skarżący nie zgadza się z rozstrzygnięciem i argumentami przedstawionymi na jego poparcie nie świadczy o wadliwości decyzji, czy jej uzasadnienia. Mając na uwadze powyższe, Sąd nie podzielił żadnego z zarzutów skargi. Badając sprawę z urzędu Sąd nie doszukał się także takich naruszeń przepisów prawa materialnego czy przepisów postępowania, które usprawiedliwiałyby wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Z powyższych względów Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.