I SA/Bd 610/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz po rozpoznaniu w dniu 20 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi T. K. na decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 24 maja 2021 r., Nr 0416-SPV1.4103.46.2020 w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2017 r. do marca 2018 r. i maj 2018 r. postanawia: odrzucić skargę

T. K. (skarżący) wniósł do tut. Sądu skargę na decyzję Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 24 maja 2021 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące od kwietnia 2017 r. do marca 2018 r. i maj 2018 r. W skardze zawarł m.in. wnioski o przywrócenie terminu do jej złożenia oraz o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W odpowiedzi na skargę Naczelnik Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na wniesienie skargi na rozstrzygnięcie nieostateczne, na które nie przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a.") skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W przypadku naruszenia wskazanych powyżej przepisów art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., orzeka o odrzuceniu skargi jako niedopuszczalnej. Jak bowiem stanowi wskazany przepis, sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych (niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5 p.p.s.a.) przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Wyczerpanie środków zaskarżenia, o których mowa w przywołanym wyżej art. 52 § 2 p.p.s.a., przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 220 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383, dalej jako: "O.p."), od decyzji organu podatkowego wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ podatkowy wyższego stopnia. Z art. 13 § 1 pkt 2 lit. a O.p. wynika, że organem podatkowym, stosownie do swojej właściwości, jest dyrektor izby administracji skarbowej – jako organ odwoławczy odpowiednio od decyzji naczelnika urzędu skarbowego albo naczelnika urzędu celno-skarbowego. Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że decyzja Naczelnika Pierwszego Urzędu Skarbowego w Toruniu z dnia 24 maja 2021 r. została wysłana na adres skarżącego i wskutek dwukrotnego awizowania w dniach 27 maja 2021 r. oraz 7 czerwca 2021 r. uznana za doręczoną w dniu 10 czerwca 2021 r. i pozostawiona w aktach sprawy, stosownie do treści art. 150 O.p. Skarżącemu przysługiwał środek zaskarżenia w postaci prawa do wniesienia odwołania. Prawidłowe pouczenie zostało zawarte w treści decyzji. W sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. Wobec bezzasadności skargi bezprzedmiotowe jest orzekanie odnośnie do innych wniosków tj. wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji i przywrócenia terminu do wniesienia skargi. Złożenie takich wniosków odnosi skutek prawny w toczącym się postępowaniu sądowoadministracyjnym jedynie wówczas, gdy postępowanie to zostało skutecznie wszczęte, co nie miało miejsca w niniejszej sprawie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.