I SA/Bd 56/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. T. na decyzję Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z dnia 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.8.2016.1 w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2014 rok postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy.

Pismem z dnia 13 listopada 2024 r. M. T. (dalej także jako: "Skarżący") wniósł do tut. Sądu skargę nazwaną "Pozew" wskazując jako przedmiot sporu: "uchylenie w całości decyzji organu pierwszej instancji": decyzji ostatecznej Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.7.2016.1 określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2013 r. w kwocie 68.747,00 zł, decyzji ostatecznej Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4213.10.2016 określającej wysokość zobowiązania podatkowego z tytułu podatku od towarów i usług. W treści pisma wskazano również numer sprawy 0406-SPV.4020.136.2024, w ramach której Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy wydał 18 lipca 2016 r. decyzję nr 0406-PP-1.4211.8.2016.1. Zarządzeniem z 27 grudnia 2024 r. Sąd zwrócił się do Skarżącego z wezwaniem do wypowiedzenia się, w terminie 7 dni od dnia otrzymania wezwania, czy wobec wskazania powyższych rozstrzygnięć i numeru sprawy jego pismo z 13 listopada 2024 r. zawiera również skargę na decyzję z dnia 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.8.2016.1. Jednocześnie Sąd poinformował Skarżącego, że w przypadku braku odpowiedzi uzna, że jego pismo z dnia 13 listopada 2024 r. zawiera również skargę na decyzję z dnia 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.8.2016.1. Na wezwanie Skarżący nie odpowiedział. Zarządzeniem z 6 lutego 2025 r. Sąd doręczył Naczelnikowi Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy skargę M. T. wraz z załącznikami i kopertą celem dokonania czynności określonych w art. 54 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a."). Wraz z pismem z 13 marca 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy przekazał Sądowi akta sprawy. Ponadto Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy przesłał do Sądu pismo z 13 marca 2025 r. pn. "odpowiedź na skargę", w którym wniósł o odrzucenie skargi. Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy nie przedstawił swojego stanowiska w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Stosownie do art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Oznacza to, że w sprawach, w których od decyzji organu pierwszej instancji przysługuje odwołanie, przedmiotem skargi skierowanej do sądu administracyjnego może być tylko rozstrzygnięcie organu rozpoznającego odwołanie, niedopuszczalna jest natomiast skarga na decyzję organu pierwszej instancji, wydaną w tej sprawie. W niniejszej sprawie Naczelnik Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy określił Skarżącemu wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2014 rok decyzją, którą wydał 18 lipca 2016 r. Decyzja została doręczona Skarżącemu 25 lipca 2016 r. Od decyzji tej, Skarżący złożył odwołanie pismem z 8 grudnia 2016 r. tj. po ustawowym terminie, który upłynął 8 sierpnia 2016 r. W złożonym odwołaniu Skarżący zawarł wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. nr PD M1/4211-92/16 stwierdził, że odwołanie zostało wniesione z uchybieniem terminu ustawowego do jego wniesienia. Natomiast odrębnym postanowieniem z 20 stycznia 2017 r. nr PDM1/4211-92-1/16 organ odwoławczy odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Na wymienione postanowienia Skarżący, mimo prawidłowego pouczenia, nie wniósł skarg do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Od ww. decyzji Naczelnika Trzeciego Urzędu Skarbowego w Bydgoszczy z 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.8.2016.1 pismem z dnia 21 października 2024 r. wniósł po raz drugi odwołanie. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy na podstawie art. 228 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2023 r. poz. 2383), postanowieniem z 20 grudnia 2024 r. nr 0401-IOD1.4102.81.2024 stwierdził niedopuszczalność odwołania. Postanowienie to zostało doręczone Skarżącemu 30 listopada 2024 r. Skarżący nie zaskarżył tego postanowienia. W takiej sytuacji, wyczerpany został dostępny administracyjny tok instancyjny, a zaskarżona decyzja z 18 lipca 2016 r. nr 0406-PP-1.4211.8.2016.1, stała się ostateczna. Skoro zatem w sprawie Skarżący zaskarżył rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, to tym samym skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji. Jednocześnie w punkcie drugim postanowienia, w odpowiedzi na złożony przez Skarżącego wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym, Sąd orzekł o jego oddaleniu. Swoje rozstrzygnięcie Sąd oparł o treść art. 247 p.p.s.a., zgodnie z którym prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Przyjmuje się, że skarga jest oczywiście bezzasadna, jeżeli bez głębszej analizy prawnej, "na pierwszy rzut oka", nie ulega wątpliwości, że skarga nie może zostać uwzględniona. W niniejszej sprawie skarżący zaskarżył do Sądu rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji, narażając się na zarzut pominięcia toku instancji w zaskarżaniu orzeczenia. W takich okolicznościach skarga odpowiada wymogom skargi oczywiście bezzasadnej, określonym w art. 247 p.p.s.a. (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach: z 08 listopada 2011 r., sygn. akt I FZ 349/11: z 21 października 2010 r., sygn. akt II OZ 295/11). Mając na uwadze powyższe, Sąd działając w oparciu o art. 247 p.p.s.a. orzekł jak w punkcie drugim sentencji postanowienia.