I SA/Bd 509/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2014 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku M.K. o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik 2008 r. w sprawie ze skargi M. K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji

W skardze na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia odwołania strona wniosła o wstrzymanie wykonania decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w T. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za miesiące wrzesień, październik 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek strony skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Obowiązującą zasadą jest, że wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na podstawie art. 61 § 3 w zw. z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części decyzji lub postanowienia, innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, uchwał organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków oraz aktów terenowych organów administracji rządowej, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że z ostatniego zdania wskazanego przepisu wynika możliwość badania w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. nie tylko decyzji zaskarżonej, ale również wcześniejszych decyzji, ściśle związanych z tą zaskarżoną, jako wydanych w granicach tej samej sprawy. Pogląd ten znalazł potwierdzenie zarówno w orzecznictwie, jak i u komentatorów (por. postanowienia NSA z dnia 16 maja 2005 r., sygn. akt II OZ 363/05; z dnia 20 grudnia 2006 r., sygn. akt I FZ 513/06; J.P.Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Prawnicze "LexisNexis", Warszawa 2004 r., s.122; B.Dauter, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz, Wydawnictwo Zakamycze 2005 r., s.169). Ponieważ decyzja, o której wstrzymanie wykonania wniósł skarżący mieści się w granicach sprawy rozstrzygniętej zaskarżonym postanowieniem , może ona podlegać badaniu w ramach art. 61 § 3 p.p.s.a. Z przywołanego przepisu jednoznacznie wynika, że podstawą do wstrzymania wykonania aktu lub czynności są wskazane przez ustawodawcę okoliczności. Dla pozytywnego rozpatrzenia wniosku o wstrzymanie wykonania niezbędne jest właściwe uzasadnienie wniosku, które powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do osoby skarżącej wstrzymanie wykonania aktu lub czynności jest uzasadnione w świetle przesłanek wynikających z prawa (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 maja 2004 r., sygn. akt FZ 85/04). Nie poparty zatem stosownymi argumentami i dowodami wniosek nie jest wystarczającą podstawą do orzeczenia o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie strona skarżąca, poza wniesieniem o wstrzymanie wykonania decyzji, nie przedstawiła żadnego uzasadnienia na poparcie wniosku. Strona nie przedstawiła argumentów przemawiających za wystąpieniem niekorzystnych z punktu widzenia jej interesów następstw wykonania decyzji tj., że mogłaby ponieść znaczną szkodę lub mogłyby powstać trudne do odwrócenia skutki. Samo wskazanie, że wysokie kwoty zobowiązania podatkowego doprowadzą do zachwiania równowagi finansowej i majątkowej skarżącego nie stanowi wystarczającej podstawy do zastosowania przez Sąd ochrony tymczasowej. Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 09 września 2008 r., sygn. akt II OZ 876/08 stwierdził, że "to właśnie na wnioskodawcy ciąży obowiązek wykazania, że zachodzą przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu, w świetle art. 61 § 3 p.p.s.a. Analiza orzecznictwa sądów administracyjnych wskazuje, że warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest właśnie wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy więc nawet samo powtórzenie treści przepisu, a tym bardziej samo wniesienie o zastosowanie ochrony tymczasowej. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zasadne. Brak uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę." Sąd w niniejszym składzie w pełni podziela przedstawiony pogląd. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a. odmówił wstrzymania wykonania decyzji.