I SA/Bd 490/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu w dniu 1 października 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. o. w B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] maja 2019 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zawieszenia kontroli podatkowej postanawia: odrzucić skargę

Postanowieniem z dnia [...] maja 2019 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w B. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] marca 2019 r. w przedmiocie odmowy zawieszenia kontroli podatkowej. Postanowienie zawierające pouczenie o sposobie i terminie jego zaskarżenia zostało doręczone stronie w dniu 6 czerwca 2019 r. Na ww. postanowienie strona w dniu 15 lipca 2019 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z powodu wniesienia jej z uchybieniem terminu. Zgodnie z art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Wobec okoliczności, że zaskarżone postanowienie zostało doręczone stronie w dniu 6 czerwca 2019 r. (k. 34 akt administracyjnych), należy stwierdzić, że trzydziestodniowy termin do złożenia skargi upływał z dniem 8 lipca 2019 r. Dla skutecznego dotrzymania tego terminu niezbędnym było wniesienie skargi do dnia jego upływu. Z akt sprawy wynika natomiast, że skarga została doręczona do organu w dniu 15 lipca 2019 r. (k. 58 akt sądowych), a więc po terminie wskazanym w cytowanym art. 53 § 1 p.p.s.a. Sąd podkreśla, że warunkiem rozpatrzenia skargi jest złożenie jej w ustawowym terminie. Zgodnie z art. 85 p.p.s.a., czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Skoro strona skarżąca nie zachowała trzydziestodniowego terminu do wniesienia skargi, to tym samym brak jest podstaw do jej merytorycznego rozpatrzenia. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 i § 3 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.