I SA/Bd 48/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie: sędzia WSA Tomasz Wójcik (sprawozdawca) sędzia WSA Urszula Wiśniewska Protokolant: sekretarz sądowy Anna Szymanowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2026 r. sprawy ze skargi A. Sp. z o.o. w P. na decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Toruniu z dnia 7 listopada 2025 r. nr 9002-2025-000884 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego postanawia na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zawiesić postępowanie sądowoadministracyjne

W dniu 2 listopada 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Żninie zawiadomił o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie ustalania kwot nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, przyznanych A. P. (dalej także: Skarżąca, Spółka, Strona) na podstawie złożonych do Biura Powiatowego ARiMR w Żninie wniosków o przyznanie płatności bezpośrednich na lata 2018, 2019 i 2020. W dniu 22 lutego 2024 r. organ pierwszej instancji wydał decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Kwota nienależnie pobranych środków finansowych wyniosła łącznie 1.201.773,87 zł. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 13 sierpnia 2024 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu uchylił w całości zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Kolejna decyzja organu z dnia 24 lutego 2025 r. również została przez organ odwoławczy decyzją z dnia 16 maja 2025 r. uchylona w całości i sprawę przekazano organowi I instancji. Po ponownej analizie sprawy, z uwzględnieniem wskazań organu II instancji, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Żninie w dniu 25 sierpnia 2025 r. wydał decyzję o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego wskazując, że kwota nienależnie pobranych środków finansowych wyniosła łącznie 421.065 zł i obejmowała płatności wypłacone Spółce na mocy decyzji z dnia 8 marca 2021 r. wydanej przez organ pierwszej instancji. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 7 listopada 2025 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR w Toruniu utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Żninie z dnia 25 sierpnia 2025 r. W skardze do tut. Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie: 1) art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE. L 2013.347.549) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) przez błędną wykładnię i przyjęcie, że stwierdzenie stworzenia sztucznych warunków skutkuje odmową przyznania płatności objętych wnioskiem w całości, 2) art. 60 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz.U.UE. L 2013.347.549) oraz art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/95 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz.Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) przez ich niewłaściwe zastosowanie i błędne uznanie przez organ, iż działanie Skarżącej w zakresie wniosku o przyznanie płatności miało na celu stworzenie sztucznych warunków sprzecznych z celami tego systemu wsparcia, 3) art. 29 ust. 1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - poprzez niewłaściwe ich zastosowanie, w sytuacji kiedy brak jest jakichkolwiek podstaw faktycznych do uznania, iż przyznane skarżącemu płatności stały się płatnościami nienależnymi wobec bezzasadnego stwierdzenia, że skarżący stworzył sztuczne warunki do uzyskania płatności, a ponadto poprzez błędne wyliczenie kwoty nienależnie pobranych płatności i błędne uznanie, że wszystkie wypłacone skarżącemu płatności stanowią płatności nienależne 4) art. 4 ust. 1 lit. a i b Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1307/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego przepisy dotyczące płatności bezpośrednich dla rolników na podstawie systemów wsparcia w ramach wspólnej polityki rolnej oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 637/2008 i rozporządzenie Rady (WE) przez niewłaściwe uznanie, że S. K. wraz z podmiotami powiązanymi, w ocenie organu, jest jednym rolnikiem, który prowadzi jedno gospodarstwo, podczas gdy każdy z odrębnych producentów rolnych prowadzi zindywidualizowane i samodzielne gospodarstwo rolne; 5) - art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 5 lutego 2015 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, w zw. z art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Pismem z dnia 16 marca 2026 r. Pełnomocnik Strony wniósł o zawieszenie postępowania na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143) – dalej: "p.p.s.a." – z uwagi na toczące się postępowanie przed Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie pytania prejudycjalnego skierowanego w dniu 5 czerwca 2025 r. przez Naczelny Sąd Administracyjny w sprawie o sygn. akt I GSK 1486/22. Strona wskazała, że rozstrzygnięcie sprawy zależeć będzie od wyniku postępowania przez TSUE. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje. Stosownie do art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego, przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej. Postanowieniem z 5 czerwca 2025 r. sygn. akt I GSK 1486/22 Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający skargę kasacyjną od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z 7 kwietnia 2022 r. sygn. akt I SA/Rz 96/22 w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Podkarpackiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Rzeszowie z 30 listopada 2021 r. w przedmiocie płatności rolnych, przedstawił do rozstrzygnięcia Trybunałowi Sprawiedliwości Unii Europejskiej następujące pytanie prejudycjalne dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Czy użyty w przepisach art. 4 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE, Euratom) nr 2988/1995 z dnia 18 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony interesów finansowych Wspólnot Europejskich (Dz. Urz. L 95/312 z dnia 23.12.1995 r.) oraz art. 60 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1306/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie finansowania wspólnej polityki rolnej, zarządzania nią i monitorowania jej oraz uchylające rozporządzenia Rady (EWG) nr 352/78, (WE) nr 165/94, (WE) nr 2799/98, (WE) nr 814/2000, (WE) nr 1290/2005 i (WE) nr 485/2008 (Dz. U. UE. L 2013.347.549) zwrot "korzyści" należy interpretować w ten sposób, że oznacza on nieprzyznanie lub wycofanie całej płatności wynikającej z sektorowego prawodawstwa rolnego, czy wyłącznie tej części płatności, która wynika ze stworzenia sztucznych warunków." Mając na uwadze, że rozstrzygnięcie niniejszej sprawy zależy od wydania orzeczenia przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w zakresie zadanego pytania, zaszła podstawa do zawieszenia postępowania w tej sprawie. Dlatego też na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.