I SA/Bd 461/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska po rozpoznaniu w dniu 29 maja 2017 r., na posiedzeniu niejawnym wniosku M. S. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...], [...] w przedmiocie odmowy uznania zgłoszonego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia

Pismem z dnia 14 marca 2017r. skarżąca złożyła do tut. Sądu skargę na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w B. (obecnie: Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B.) z dnia [...], w przedmiocie odmowy uznania zgłoszonego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego. W skardze zawarto wniosek o zaniechanie jakichkolwiek dalszych czynności egzekucyjnych, tj. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do brzmienia art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016r., poz. 718 ze zm.), dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast w myśli art.61 § 3 tej ustawy Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zatem wstrzymanie wykonania decyzji jest wyjątkiem od zasady, że wniesienie skargi nie ma wpływu na wykonalność decyzji. Cytowany przepis zawiera tylko dwa przypadki pozwalające na uwzględnienie żądania. Jednakże skarżąca nie przedstawia żadnych okoliczności motywujących przedmiotowy wniosek. Tymczasem obowiązek wykazania ustawowych przesłanek wstrzymania wykonalności decyzji/postanowienia spoczywa na stronie, bowiem wyraźnie postanowiono w cytowanym przepisie, iż wstrzymanie wykonalności odbywa się wyłącznie na wniosek, a nie z urzędu. W ocenie Sądu trudno założyć, aby w sprawie zachodziła realna obawa przed powstaniem znacznej szkody w wyniku wykonania zaskarżonego postanowienia, jak też obawa przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków w takiej sytuacji. Kwestionowane w sprawie postanowienie utrzymuje w mocy postanowienie uznające za niezasadny zarzut w postępowaniu egzekucyjnym, a więc postanowienie, które nie podlega wykonaniu w rozumieniu wyżej cytowanych przepisów. Nie nakłada bowiem na stronę obowiązku działania, z którym wiązałyby się wspomniane negatywne konsekwencje. Zatem już z samej jego istoty (tym bardziej, gdy zapadło ono toku postępowania egzekucyjnego) wynika, niemożność zastosowania przedmiotowej instytucji. Na marginesie zważyć też trzeba, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć zaskarżonego aktu, nie zaś wstrzymania dalszych czynności egzekucyjnych, o jakie wnosi skarżąca. Mając na względzie powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a, Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.