I SA/Bd 420/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. R. T.-W. w T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2013 r. postanawia: odmówić przywrócenia terminu

Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. wniósł P. R. T.-W. w T.. Nadana przez P. w dniu 27 lutego 2017 r. skarga została wniesiona po upływie terminu określonego w art. 53 § 3 p.p.s.a., czyli w niniejszej sprawie po 24 lutego 2017 r., w związku z czym postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2017 r. tut. Sąd odrzucił skargę. Pismem z dnia 11 maja 2017 r. nadanym w placówce pocztowej w dniu 14 czerwca 2017 r. P. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi od ww. decyzji. W uzasadnieniu podniósł, że uchybienie terminu do wniesienia skargi nastąpiło, ponieważ B. C. w swoim wniosku o wniesienie skargi wskazał, że doręczenie decyzji nastąpiło w dniu 25 sierpnia 2016 r., za termin na wniesienie skargi przez p. mija z dniem 27 lutego 2017 r.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle postanowień zawartych w art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718, dalej p.p.s.a), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z art. 87 § 1 tej ustawy pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w jego uchybieniu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.). Podkreślić należy, że art. 86 § 1 p.p.s.a. nie określa, według jakich kryteriów należy oceniać zachowanie strony. Ocena braku winy została pozostawiona uznaniu Sądu. Daje to zatem Sądowi możliwość uwzględnienia wszystkich okoliczności jakie uzna za istotne (por. postanowienie SN z dnia 22.07.1999 r., sygn. akt I PKN 273/99, OSNAP 2000 nr 20, poz. 757). W tym miejscu Sąd pragnie przywołać również postanowienie WSA w Warszawie z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. akt I SAB/Wa 78/2005, w którym czytamy, że brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona (lub jej pełnomocnik) nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V S.A. 793/03, Mon.Praw. 2002, nr 23, s 1059). W literaturze wskazuje się na orzecznictwo, w którym podniesiono, iż następujące okoliczności faktyczne nie uzasadniają przywrócenia uchybionego terminu: zwolnienie lekarskie od pracy (wyr. NSA z dnia 4 listopada 1998 r., III SA 1243/97, LEX nr 36 902); dopuszczenie się choćby lekkiego niedbalstwa przez stronę (wyr. NSA z dnia 8 stycznia 2002 r., II SA/Wr 1329/01, niepubl.); niedostateczna staranność w prowadzeniu własnych spraw ((post. NSA z dnia 10 lutego 2000 r., SA/Sz 1117/99, niepubl.); nieznajomość prawa (wyr. NSA z dnia 6 listopada 1998 r., I SA/Łd 153/97, LEX nr 37 127); przebywanie w areszcie śledczym (post. NSA z dnia 20 października 2004 r., FZ 432/04, niepubl.); choroba wymagająca leżenia, jeżeli skarżący mógł nadać pismo w ustawowym terminie korzystając z pomocy domowników (post. NSA z dnia 15 grudnia 2004 r., OZ 809/04, niepubl.)., w: B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, 2006). Mając na uwadze powyższe wywody w kontekście zaistniałego stanu faktycznego, rozpatrując złożony przez P. wniosek o przywrócenie terminu w oparciu o przesłankę braku winy Sąd stwierdza, że w przedmiotowej sprawie kryterium to nie zostało spełnione, ponieważ p.nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Swój wniosek uzasadnia faktem, iż otrzymał błędną informację od B.C.. W kontekście powyższego podkreślić należy, że z analizy akt sprawy wynika, iż P. po otrzymaniu wniosku od B. powinien w pierwszej kolejności ustalić, czy skarga jest dopuszczalna, m.in. przez ustalenie na podstawie akt sprawy, kiedy upływa termin do jej wniesienia. Tymczasem w sprawie P. oparł się wyłącznie na piśmie B., nie zbadał właściwych dokumentów źródłowych (zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji) co oznacza, że nie zapoznał się z aktami sprawy oraz z kwestią dopuszczalności skargi wystarczająco starannie. Tym samym biorąc pod uwagę obiektywny miernik staranności uchybienia terminu nie można uznać za niezawinione. W konsekwencji, w ocenie Sądu we wniosku o przywrócenie terminu p. nie wskazał żadnych okoliczności, które wykluczałyby możliwość zachowania terminu do wniesienia skargi przy dochowaniu należytej staranności. Mając powyższe na uwadze w oparciu o przepis art. 86 w związku z art. 87 § 2 p.p.s.a. Sąd odmówił przywrócenia terminu do złożenia skargi.