I SA/Bd 42/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski po rozpoznaniu w dniu 18 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. T.Sp. z o.o. w T. na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 listopada 2024 r., Nr WITD.DI.0152.IV0173/42/24 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: odrzucić skargę

Skarżący pismem z dnia 12 grudnia 2024 r. wniósł do tut. Sądu, za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego, skargę na decyzję Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 listopada 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Transportu Drogowego wniósł o odrzucenie skargi z uwagi na niewyczerpanie środków zaskarżenia w administracyjnym toku instancji. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 stycznia 2025 r. Sąd wezwał stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez: podanie wartości przedmiotu zaskarżenia oraz złożenie dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu określającego umocowanie do reprezentowania strony skarżącej – odpis z Krajowego Rejestru Sądowego, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi w terminie 7 dni, od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem odrzucenia skargi. Wskutek nieodebrania przez adresata dwukrotnie awizowanej przesyłki, w dniach 30 stycznia i 7 lutego 2025 r., wezwanie zostało pozostawione w aktach ze skutkiem doręczenia z dniem 13 lutego 2025 r., stosownie do treści art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej: "p.p.s.a."). Termin do uzupełnienia ww. braków skargi upływał zatem z dniem 20 lutego 2025 r. Z akt sprawy wynika, że w zakreślonym terminie strona nie uzupełniła wymaganych braków skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga podlega odrzuceniu. Zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). Wyczerpanie środków zaskarżenia przed złożeniem skargi do sądu administracyjnego, stanowi zatem podstawową przesłankę dopuszczalności skargi, czyli warunek prawidłowego zaskarżenia określonego aktu. Powyższe podyktowane jest założeniem dwuinstancyjności postępowania. Jak wynika z treści art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, od decyzji wydanej w pierwszej instancji służy stronie odwołanie tylko do jednej instancji. Zgodnie z § 2 tego artykułu, właściwy do rozpatrzenia odwołania jest organ administracji publicznej wyższego stopnia, chyba że ustawa przewiduje inny organ odwoławczy. Przedmiotem niniejszej skargi jest decyzja Lubuskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 12 listopada 2024 r. nakładająca na stronę karę pieniężną, od której - zgodnie z zawartym w niej pouczeniem - stronie przysługiwało prawo wniesienia odwołania do Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Spółka natomiast zaskarżyła to rozstrzygnięcie do tut. Sądu nie wyczerpując toku instancji w postępowaniu administracyjnym. W sytuacji, gdy ustawa przewiduje środek zaskarżenia, skarga przysługuje wyłącznie na rozstrzygnięcie wydane na skutek jego rozpatrzenia. Niedopuszczalna jest skarga na rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Ponieważ w sprawie niniejszej zaskarżono decyzję wydaną w pierwszej instancji, skargę należało uznać za niedopuszczalną. W myśl art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Dodatkowo wskazać należy, że wniesiona skarga jest obarczona brakami formalnymi, które pomimo prawidłowego wezwania nie zostały uzupełnione. Mianowicie, spółka nie wskazała wartości przedmiotu zaskarżenia oraz nie złożyła dokumentu lub jego uwierzytelnionego odpisu, z którego wynikałoby uprawnienie do wniesienia skargi (odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego). Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.