I SA/Bd 149/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 kwietnia 2021 r. sprawy ze sprzeciwu P. S. sp. z o.o. w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dotacji pobranej w nadmiernej wysokości 1. uchyla zaskarżoną decyzję w całości, 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz P. S. sp. z o.o. w W. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania.

Decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta B. umorzył postępowanie w części dotyczącej określenia kwoty dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2013 - 2014 przez "[...]" sp. z o. o. w W. (obecnie P. S. Sp. z o.o. w W.) z uwagi na jego bezprzedmiotowość oraz określił wysokość dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w latach 2015-2016 w kwocie [...]zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, naliczanymi począwszy od dnia następującego po upływie terminu zwrotu tej należności, tj. po upływie 15 dni od dnia doręczenia decyzji, do dnia zapłaty i zobowiązał stronę do zwrotu ww. kwoty do budżetu Miasta B. w terminie 15 dni od daty otrzymania decyzji wraz ze wskazanymi odsetkami. W odwołaniu Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie: - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm. – dalej "k.p.a.") w zw. z art. 8 k.p.a. polegającym na braku zastosowania jako podstawy prawnej do rozstrzygnięcia stanu prawnego obowiązującego we wskazanych okresach czasu, regulującego kwestie obecności słuchaczy, potwierdzenia obecności oraz uprawnienia do pobrania dotacji, przez co organ nie uczynił zadość zasadzie legalizmu, wskutek czego prowadził postępowanie w sposób niebudzący zaufania; - art. 6, art. 7, art. 7a § 1, art. 8 § 1 i 2 k.p.a. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu sprawy, w tym stanu faktycznego i prawnego, braku rozstrzygnięcia wątpliwości na korzyść strony, oraz podejmowanie działań sprzecznych z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do władz publicznych, oraz niepodjęciu wszelkich czynności wymaganych od organu, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz na działaniu w sposób naruszający zaufanie do władzy publicznej; - art. 7 a § 1, art. 8 § 1 i 2 oraz art. 138 § 2 k.p.a. poprzez zmiany dokonywane w decyzjach z naruszeniem wytycznych, wydanych przez SKO w decyzjach kasatoryjnych z [...]. oraz z dnia [...]., brak uwzględnienia wiążących wytycznych oraz dowolne zmieniane kwot określających w decyzjach, w sposób nieuzasadniony i z pominięciem stanowiska SKO; - art. 75, art. 77 i art. 80 w zw. z art. 7 k.p.a. polegającym na błędnym ustaleniu stanu faktycznego oraz stanu prawnego, pominięciu przedstawianych dowodów, nieuwzględnienie jako dowodów dokumentów w sprawie, nie wyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy pomimo tego, iż organ administracji publicznej obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowym, co doprowadziło organ do poczynienia w zaskarżonej decyzji błędnych ustaleń faktycznych i prawnych - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak należytego i dokładnego wyjaśnienia podstaw prawnych i faktycznych wydanej decyzji oraz ogólne braki w uzasadnieniu co do dowodów, okoliczności i podstaw dokonanych ustaleń, a także zmienianie kwot określanych do zwrotu bez wyjaśnienia, podania przesłanek ciągłych zmian w decyzjach i prawidłowego uzasadnienia tych zmian, co także bezpośrednio narusza zasady określone w art. 8 kpa odnoszące się do zaufania do działań organu administracji; - art. 44 k, art. 44 z w zw. z art. 90 ust. 3 ustawy o systemie oświaty (u.s.o) oraz przepisów art. 124 ust. 3, art. 131, art. 152 ust. 3, art.252 ust. 1 pkt 2 i ust. 6 ustawy o finansach publicznych, poprzez błędną wykładnię, a w konsekwencji przyjęcie, iż strona pobrała dotację w nadmiernej wysokości na słuchaczy niespełniających warunków określonych w ustawie - art. 90 ust. 3 e u.s.o. w zakresie kontroli prawidłowości pobrania dotacji w okresie od 1 stycznia do [...]. ponieważ przepis obowiązujący w tym czasie nie uprawniał do kontroli prawidłowości pobrania dotacja, wobec czego organ nie miał prawa do kontroli za okres do [...]; - art. 126, art. 131 i art. 252 ust. 1 pkt 2 ustawy o finansach publicznych – dalej "u.f.p." w zw. z art. 90 ust. 3 u.s.o. poprzez błędną wykładnię i w konsekwencji przyjęcie, że dotacja oświatowa udzielona skarżącej została pobrana w nadmiernej wysokości. Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. działając w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. uchyliło w całości decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez ten organ. W motywach rozstrzygnięcia organ przywołał treść art 252 ust. 1 pkt 2 u.f.p. oraz stosowne regulacje zawarte w uchwale Rady Miasta Bydgoszczy z dnia 28 października 2015r. nr XIX/297/15 (Dz. Urz. Woj. Kuj-Pom. z 2015r. poz. 3493). Dalej Kolegium wskazało m.in., że z zaskarżonej decyzji wynika, że w materiale dowodowym zgromadzonym w sprawie znajduje się protokół kontroli, jednak w aktach sprawy brak jest tego dokumentu, stanowiącego podstawę rozliczenia dotacji. Organ podkreślił, że od [...]. podstawą ustalenia obecności uczniów na zajęciach jest własnoręczny podpis. Organ pierwszej instancji w zaskarżonej decyzji dokonał samodzielnego pogrupowania frekwencji słuchaczy na zajęciach na 8 kategorii, które nie są zrozumiałe dla strony i nie wynikają z przepisów prawa stanowiących podstawę rozstrzygnięcia. Uczestnictwo uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych musi być potwierdzone ich własnoręcznymi podpisami na listach obecności na tych zajęciach. Zatem organ dokonujący weryfikacji obecności słuchaczy na zajęciach edukacyjnych ustala frekwencję słuchaczy na podstawie własnoręcznego podpisu. W związku z powyższym, Kolegium na podstawie art. 7, art. 77 i art. 138 § 2 k.p.a. orzekło o uchyleniu zaskarżonej decyzji w sprawie i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W wytycznych Kolegium wskazało, że organ pierwszej instancji na podstawie całego materiału dowodowego w sprawie, w tym protokołu kontroli ustali uczestnictwo uczniów w obowiązkowych zajęciach edukacyjnych potwierdzone ich własnoręcznymi podpisami na listach obecności na tych zajęciach. W skardze do Sądu Skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie: - art. 138 § 2 k.p.a. poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji Prezydenta B. i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia, gdy zachodzą przesłanki do wydania decyzji w sprawie uchylenia decyzji I instancji w całości i umorzenia postępowania w części; - art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2020r. poz. 1325 ze zm. – dalej "O.p.") w zw. z art. 60 i 67 u.f.p. w zakresie przedawnienia zobowiązania podatkowego poprzez upływ okresu przedawnienia, co skutkuje przedawnieniem zwrotu części dotacji za rok 2015. W uzasadnieniu skargi strona podniosła, że stosownie do art. 60 u.f.p., kwoty dotacji podlegające zwrotowi stanowią niepodatkowe należności budżetowe. Art. 67 tej ustawy stanowi, że do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych ustawą stosuje się przepisy ustawy Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Zgodnie z art. 70 O.p., zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat od końca roku kalendarzowego. Art. 252 ust. 1 u.f.p., w przeciwieństwie do art. 251 ust. 1. nie określa terminu zwrotu dotacji jako daty. Rokiem kalendarzowym pobrania i wykorzystania dotacji był rok 2015, zatem w ocenie strony, 5-letni okres upłynął [...]. Ze względu na upływ 5-letniego okresu, liczonego od końca roku budżetowego, w którym udzielono dotacji, zobowiązanie do jej ewentualnego zwrotu uległo przedawnieniu. Powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych strona podniosła, że o dacie przedawnienia decyduje decyzja organu II instancji i to w dacie jej doręczenia stronie. W niniejszej sprawie do końca roku 2020 została jedynie wydana decyzja organu I instancji, które nie stała się nawet ostateczna. Ponieważ decyzja nie stała się ostateczna do końca roku 2020, zgodnie z przepisami, zobowiązanie do ewentualnego zwrotu dotacji jako pobranej w nadmiernej wysokości w roku 2015 uległo przedawnieniu z dniem [...] r. Wobec powyższego, po [...]. postępowanie, po przedawnieniu zobowiązania, winno zostać umorzone jako bezprzedmiotowe. Kolegium jako organ II instancji jest zobowiązane do merytorycznego rozpoznania sprawy, a nie jedynie oceny wydanej decyzji I instancji. Postępowanie administracyjne jest bowiem dwuinstancyjne, zatem obowiązkiem organu odwoławczego jest rozpatrzenie sprawy w oparciu o całokształt zgromadzonego materiału i wydanie decyzji merytorycznej, a jedynie wyjątkowo - kasatoryjnej. W niniejszej sprawie zachodzą w pełni przesłanki do merytorycznego rozpoznania sprawy w zakresie dotacji udzielonej w roku 2015, gdyż doszło do przedawnienia. W rezultacie, Skarżąca spółka stwierdziła, że organ odwoławczy winien uchylić decyzję Prezydenta i umorzyć postępowanie administracyjne w zakresie określającym kwotę dotacji do zwrotu za rok 2015, a w pozostałym zakresie decyzję należało uchylić i przekazać do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. W rozważanej sprawie przedmiotem kontroli jest decyzja wydana na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. tj. decyzja uchylająca rozstrzygnięcie wydane przez organ pierwszej instancji i przekazująca mu sprawę do ponownego rozpatrzenia, od której wniesiony został sprzeciw. Charakter i zakres zaskarżonej decyzji, tj. decyzji kasatoryjnej, powoduje, że zasadniczo przedmiotem rozważań w postępowaniu sądowoadministracyjnym nie są kwestie związane z merytorycznym rozstrzygnięciem sprawy, ale zagadnienia dotyczące wydania w postępowaniu odwoławczym tego rodzaju decyzji. Zgodnie bowiem z art. 64a p.p.s.a. od decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. skarga nie przysługuje, jednakże strona niezadowolona z treści decyzji może wnieść od niej sprzeciw. W myśl natomiast art. 64e p.p.s.a. sąd administracyjny rozpoznając sprzeciw od decyzji ocenia jedynie istnienie przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2 k.p.a. Przepis ten stanowi, że organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. Procedowanie sądu rozpoznającego sprzeciw od takiej decyzji, sprowadza się do skontrolowania kwestii zasadności wydania przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 2 k.p.a. Kontrola ta nie może natomiast obejmować końcowej oceny materialnoprawnej, związanej z istotą sprawy, gdyż formułowanie wniosków w tym zakresie byłoby przedwczesne i niedopuszczalne. Sąd kontrolując taką decyzję, nie powinien wyrażać oceny prawnej w zakresie szerszym niż odnoszącym się do przesłanek określonych w art. 138 § 2 k.p.a. W wyniku rozstrzygnięcia o charakterze kasatoryjnym sprawa wraca do organu I instancji w celu dokonania niezbędnych ustaleń, których dokonanie jest istotne z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a które wykraczały poza zakres postępowania, jakie mógł przeprowadzić organ odwoławczy na podstawie art. 136 k.p.a. Zasadniczo zatem, rozpoznając sprzeciw, sąd administracyjny nie powinien dokonywać bezpośrednio wykładni prawa materialnego. Niemniej jednak, jeśli zakres postępowania wyjaśniającego determinują przepisy stanowiące podstawę rozstrzygnięcia merytorycznego w sprawie, kwestie materialnoprawne nie mogą być przez sąd administracyjny w ogóle zignorowane (por. wyroki NSA z dnia 8 sierpnia 2018r. sygn. akt I OSK 2045/18 oraz z dnia 11 grudnia 2018r. sygn. akt I OSK 4191/18). W przeciwnym bowiem wypadku instytucja sprzeciwu, która ma na celu przyspieszenie całego postępowania, traci swoje znaczenie. Nadto zakres i przedmiot postępowania wyjaśniającego, które winny przeprowadzić organy administracji wyznaczają przepisy prawa materialnego mogące znaleźć zastosowanie w danej sprawie. Ponadto jak słusznie wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 stycznia 2021r. sygn. akt I GSK 1806/20 nie jest zasadna teza, że zakres kontroli postępowania administracyjnego jest ograniczony do badania przesłanek wynikających z art. 138 § 2 k.p.a. Takie stanowisko nie znajduje potwierdzenia w treści art. 64e p.p.s.a. Przepis ten zobowiązuje bowiem sąd do zbadania "istnienia przesłanek do wydania decyzji, o której mowa w art. 138 § 2" k.p.a. Takie sformułowanie tego przepisu oznacza, że sąd winien ocenić nie tylko przesłanki określone w art. 138 § 2 k.p.a., lecz również wszystkie inne, które warunkują prawidłowość wydania decyzji kasacyjnej. Niewątpliwie do takich przesłanek należeć będzie kwestia ewentualnego przedawnienia zobowiązania z tytułu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem. Mając zatem na uwadze zarzuty zawarte w skardze, dotyczące możliwości wydania przez organ odwoławczy decyzji kasatoryjnej na podstawie art. 138 k.p.a. w sytuacji gdy postępowanie w sprawie zwrotu dotacji za 2015r. uległo przedawnieniu w oparciu o przepis art. 70 O.p., stwierdzić należy, że zarzut ten mieści się w granicach przedmiotowej sprawy. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych niniejszą ustawą stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Z kolei w myśl art. 60 pkt 1 u.f.p. środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym są kwoty dotacji podlegające zwrotowi w przypadkach określonych w ustawie o finansach publicznych. Natomiast przepisy Rozdziału 8 Działu III Ordynacji podatkowej regulują kwestie przedawnienia zobowiązań podatkowych. Wynika z nich, że sposób liczenia terminu przedawnienia jest uzależniony zasadniczo od sposobu powstania zobowiązań podatkowych, które mogą powstać albo na skutek zaistnienia zdarzenia, z którym ustawy podatkowe wiążą powstanie zobowiązań podatkowych (art. 21 § 1 pkt 1 O.p.), albo na skutek doręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego (art. 21 § 1 pkt 2 O.p.). Powszechnie przyjmuje się, że decyzja orzekająca o zwrocie dotacji ma charakter deklaratoryjny (zob. L. Lipiec-Warzecha Komentarz do art. 169 ustawy o finansach publicznych, Wyd. ABC 2011 r. oraz m.in. wyroki NSA: z dnia 3 września 2014 r. sygn. akt II GSK 916/13, Lex nr 1500622; z dnia 8 marca 2016 r. sygn. akt II GSK 2190/14, Lex nr 2066274; a także wyrok WSA w Warszawie z dnia 18 marca 2014 r. sygn. akt V SA/Wa 2240/13, Lex nr 1466067; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 264/17, Lex nr 2305246; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 104/16, Lex nr 2021976)., a w związku z tym, do obliczenia terminu przedawnienia, podobnie jak w przypadku zobowiązań powstających z mocy prawa, powinien mieć zastosowanie art. 70 § 1 O.p. Zgodnie z nim zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Okolicznością powodującą uruchomienie biegu terminu przedawnienia zobowiązań podatkowych, jest więc upływ terminu płatności podatku. Wobec tego, odpowiednie zastosowanie art. 70 § 1 O.p. oznacza, że pięcioletni termin przedawnienia, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności, w przypadku wykorzystania środków niezgodnie z przeznaczeniem lub w nadmiernej wysokości rozpoczyna swój bieg od dnia otrzymania tych środków przez beneficjenta. W takich przypadkach, wydanie i doręczenie decyzji winno nastąpić w ciągu pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym dotacja była przyznana i powinna zostać wykorzystana zgodnie z przeznaczeniem. Uwzględniając powyższe regulacje, w orzecznictwie przyjmuje się, że skoro obowiązek zwrotu dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem, pobranej nienależnie lub w nadmiernej wysokości powstał z mocy prawa, tj. w sposób przewidziany w art. 21 § 1 pkt 1 O.p., to organy mogą wydać w tym przedmiocie decyzję określającą, o której mowa w art. 252 u.f.p. w terminie 5 lat od końca roku, w którym beneficjent otrzymał dotację. Innymi słowy, gdy otrzymanie dotacji i wykorzystanie jej niezgodnie z przeznaczeniem dotyczy np. 2015r., to wspomniany pięcioletni termin upływa z końcem 2020r. Stanowisko takie wyrażono m.in. w wyroku NSA z dnia 5 września 2018 r. sygn. akt I GSK 2583/18, Lex nr 2591947; wyroku WSA w Gdańsku z dnia 16 maja 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 264/17, Lex nr 2305246; a także wyroku WSA w Bydgoszczy z dnia 23 marca 2016 r. sygn. akt I SA/Bd 104/16, Lex nr 2021976; wyroku WSA w Gliwicach z dnia 27 września 2017 r. sygn. akt I SA/Gl 328/17, Lex nr 2384000. Reasumując, bieg terminu przedawnienia zobowiązania do zwrotu dotacji pobranych z budżetu jednostki samorządu terytorialnego wykorzystanych niezgodnie z przeznaczeniem, pobranych nienależnie lub w nadmiernej wysokości, rozpoczyna się z końcem roku, w którym beneficjent otrzymał i miał wykorzystać dotację. Zatem w kontekście powyższych rozważań należy stwierdzić, że skoro sporna dotacja była przyznana i przekazana spółce w 2015 r., to termin przedawnienia winien być liczony od końca 2015 r. Przenosząc powyższe uwagi na grunt przedmiotowej sprawy wskazać należy, że organ odwoławczy działając w oparciu o przepis art. 138 § 2 k.p.a. uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta B. z dnia [...]. Podkreślić jednak należy, że w odniesieniu do dotacji przyznanej w 2015r.organ odwoławczy procedował i wydał zaskarżoną decyzję już po upływie terminu odkreślonego w art. 70 § 1 O.p. W zaskarżonej decyzji brak jest jakichkolwiek rozważań, czy na dzień wydania decyzji z dnia [...]. istniało jeszcze zobowiązanie skarżącej z tytułu dotacji na 2015r., czy też doszło do jego przedawnienia. Ta kwestia powinna zostać wyjaśniona w postępowaniu administracyjnym, a dokładniej, w postępowaniu odwoławczym, bowiem na tym właśnie etapie upłynął pięcioletni termin z art. 70 § 1 O.p. Przepisy dotyczące przedawnienia należą do przepisów prawa materialnego, a wyznaczają one granice czasowe możliwego procedowania w sprawie określenia wysokości dotacji pobranej w nadmiernej wysokości i jej zwrotu do budżetu. Stwierdzenie przedawnienia zobowiązania obliguje organ do umorzenia postępowania administracyjnego, co, zasadniczo, należy odnieść zarówno do organu pierwszej instancji, jak i do organu odwoławczego, w zależności od tego, w którym momencie dojdzie do przedawnienia. W zaskarżonej decyzji organ odwoławczy w ogóle nie wypowiedział się w kwestii przedawnienia. W skardze strona powołując się na orzeczenia sądów administracyjnych wskazała, że o dacie przedawnienia decyduje decyzja organu II instancji i to w dacie jej doręczenia stronie. Sąd na obecnym etapie postępowania nie jest uprawniony do rozstrzygania powyższej kwestii, albowiem to organ odwoławczy winien w pierwszej kolejności zając stanowisko w sprawie przedawnienia. Ocena tej kwestii wymyka się więc możliwości poddania jej sądowej kontroli. Nie jest rolą Sądu zastępowanie organów podatkowych w przeprowadzeniu właściwego postępowania i oceny sprawy. Sąd nie jest kolejną instancją organu podatkowego i nie wolno mu wkraczać w kompetencje organów podatkowych. W ponownie prowadzonym postępowaniu Kolegium powinno wnikliwie przeanalizować kwestię przedawnienia i podjąć adekwatne do tego rozstrzygnięcie. Organ odwoławczy w sposób wyczerpujący winien wskazać, czy w przedmiotowej sprawie doszło do przerwania lub zawieszenia biegu przedawnienia oraz czy w sytuacji gdy termin przedawnienia upłynął z dniem [...]. możliwe jest dalsze procedowanie w zakresie zwrotu dotacji za 2015r. W tym kontekście organ powinien wyjaśnić, czy dla terminu przedawnienia kluczowe jest wydanie/doręczenie decyzji organu I instancji, czy też wydanie/doręczenie decyzji organu II instancji. Z przedstawionych względów Sąd uznał, że sprzeciw od decyzji zasługuje na uwzględnienie i działając stosownie do art. 151a § 1 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję w całości. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Na zasądzone koszty składa się wpis od sprzeciwu [...] zł, opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia radcy prawnego reprezentującego spółkę, ustalone jako stawka minimalna na podstawie § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U.2018r., poz. 265).