I SA/Bd 134/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Urszula Wiśniewska Sędziowie: Sędzia WSA Leszek Kleczkowski Asesor WSA Joanna Ziołek (sprawozdawca) Protokolant: Starszy sekretarz sądowy Anna Krenz-Winiecka po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2026r. sprawy ze skargi P. Ł. na decyzję Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 20 lutego 2026 r. nr 59/02/2026/KL w przedmiocie obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej 1. uchyla punkt 1 zaskarżonej decyzji, 2. w pozostałej części skargę oddala.

Decyzją z dnia 20 lutego 2026 r. Prezes Narodowego Funduszu Zdrowia (dalej także jako: "Prezes NFZ") orzekł o obowiązku P. Ł. (dalej także jako: "Skarżący") do poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach od 28.09.2021 r. do 29.09.2021 r. w wysokości 627,56 zł (pkt 1) oraz umorzył postępowanie administracyjne w zakresie poniesienia przez ww. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach 7.11.2022 r. oraz 30.11.2022 r. w wysokości 201,65 zł (pkt 2). W uzasadnieniu decyzji organ podał, że Skarżącemu, w związku ze złożonymi przez niego oświadczeniami o pozostawaniu osobą ubezpieczoną, udzielono bezpłatnie świadczeń opieki zdrowotnej: - Chirurgia klatki piersiowej hospitalizacja w dniach od 28.09.2021 r. do 29.09.2021 r., których koszt wyniósł 627,56 zł, - Świadczenia w zakresie chirurgii ogólnej w dniu 7.11.2022 r., których koszt wyniósł 78,65 zł, - Świadczenia w zakresie chirurgii klatki piersiowej w dniu 30.11.2022 r., których koszt wyniósł 123,00 zł. Zdaniem organu, wyżej wymienione świadczenia, nie stanowią świadczeń realizowanych w ramach podstawowej opieki zdrowotnej i nie jest objęte bezpłatnym finansowaniem pomimo braku ubezpieczenia. Z informacji zawartych w Centralnym Wykazie Ubezpieczonych wynika, że we wskazanych terminach udzielania świadczeń Skarżący był osobą nieubezpieczoną z uwagi na ustanie statusu osoby wykonującej umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług z dniem 30.06.2021 r. oraz 30.09.2022 r. Organ podał, że w odpowiedzi na zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego w dniu 6.01.2026 r., Skarżący przesłał za pomocą poczty elektronicznej skan umowy zlecenia zawartej w dniu 1.07.2021 r. z firmą [...] sp. z o.o. na okres od 1.07.2021 r. do 31.08.2021 r. oraz suplement do dyplomu wydany przez Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, który potwierdza posiadanie przez Skarżącego statusu studenta w latach akademickich od 2021/2022 do 2023/2024. W dniu 7.01.2026 r. organ wystąpił do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Inspektorat w Inowrocławiu o przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego z płatnikiem składek [...] sp. z o.o. mającego na celu dokonanie zgłoszenia do ubezpieczenia zdrowotnego z tytułu wykonywania pracy na podstawie umowy zlecenia we wrześniu 2021 r. W dniu 27.01.2026 r. wpłynęła odpowiedź z ZUS w Inowrocławiu, potwierdzająca zawarcie umowy zlecenia na okres od 1.07.2021 r. do 31.08.2021 r. Jednocześnie wyjaśniono, że brak zgłoszenia do ubezpieczeń w ZUS wynikał z faktu oświadczenia przez Skarżącego, że jest uczniem. Zleceniodawca nie mógł skutecznie zgłosić Skarżącego do ubezpieczeń jako zleceniobiorcy, gdyż osoby wykonujące pracę na podstawie umowy zlecenia nie podlegają obowiązkowo ubezpieczeniom emerytalnemu i rentowym, jeżeli są uczniami szkół ponadpodstawowych lub studentami, do ukończenia 26 lat. Osoby te nie są również objęte obowiązkowym ubezpieczeniem zdrowotnym. Na podstawie informacji przekazanych w dniach 16.01.2026 r. oraz 23.01.2026 r. przez ZUS do Centralnego Wykazu Ubezpieczonych potwierdzono wsteczne zgłoszenia Skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego w charakterze członka rodziny pod ubezpieczenie matki w okresach od 1.10.2021 r. do 24.04.2022 r. oraz od 1.10.2022 r. do 6.12.2022 r. Otrzymano również pismo informujące o zgłoszeniu się R. Ł. w kadrach w dniu 7.01.2026 r. celem dokonania zgłoszenia syna do ubezpieczenia zdrowotnego. Dokument ten, zdaniem organu, potwierdził zachowanie ustawowego 30-dniowego terminu na dokonanie wstecznego zgłoszenia. Dopełnienie obowiązku zgłoszenia Skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego pozwoliło zdaniem organu uznać, że koszty za świadczenia opieki zdrowotnej udzielone w dniach 7.11.2022 r. oraz 30.11.2022 r. nie podlegają zwrotowi. W związku z tym postępowanie w tym zakresie zostało umorzone. Organ wskazał, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego dokonano analizy danych pozyskanych drogą elektroniczną z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, z której wynika, że w okresie od 4.06.2021 r. do 30.06.2021 r. Skarżący został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług oraz w okresie od 1.10.2021 r. do 24.04.2022 r. został zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego w charakterze członka rodziny. Podsumowując, zdaniem organu, w okresie od 31.07.2021 r. do 30.09.2021 r. (tj. po upływie 30 dni od daty wyrejestrowania z ubezpieczenia zdrowotnego jako osoba wykonująca umowę agencyjną, umowę zlecenia lub umowę o świadczenie usług do dnia poprzedzającego zgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego w charakterze członka rodziny) Skarżący był osobą nieubezpieczoną i nie posiadał prawa do świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych. W związku z powyższym w dniach od 28.09.2021 r. do 29.09.2021 r. Skarżący nie był osobą ubezpieczoną lub uprawnioną do świadczeń opieki zdrowotnej, w wyniku czego zobowiązany jest do poniesienia kosztów udzielenia świadczeń w wysokości 627,56 zł. Końcowo Prezes NFZ zaznaczył, że w toku prowadzonego postępowania administracyjnego na podstawie zebranego materiału dowodowego nie znaleziono podstaw do zastosowania przesłanki, o której mowa w art. 50 ust. 17 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1461; dalej także jako: "ustawa o świadczeniach", "u.o.ś"). W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając naruszenie: 1. art. 50 ust. 17 ustawy o świadczeniach poprzez jego błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na przyjęciu, że w chwili składania oświadczenia o przysługującym prawie do świadczeń Skarżący nie działał w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, 2. art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej także jako: "k.p.a.") poprzez niewyjaśnienie w sposób wyczerpujący wszystkich istotnych okoliczności sprawy oraz dokonanie dowolnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w szczególności pominięcie: - formalnego statusu ucznia szkoły ponadpodstawowej Skarżącego do dnia 31.08.2021 r., - posiadania ważnej legitymacji szkolnej przez Skarżącego, - faktu bezpośredniego przejścia z edukacji szkolnej na studia wyższe od dnia 01.10.2021 r. - okoliczności świadczących o działaniu w dobrej wierze i braku świadomości istnienia luki ubezpieczeniowej. W uzasadnieniu Skarżący podał, że w dacie udzielenia świadczeń zdrowotnych (28-29.09.2021 r.) znajdował się w okresie bezpośrednio następującym po zakończeniu nauki w szkole ponadpodstawowej w dniu 31.08.2021 r. oraz bezpośrednio poprzedzającym rozpoczęcie studiów wyższych w dniu 01.10.2021 r. Jego przekonanie o ciągłości prawa do świadczeń miało charakter obiektywnie usprawiedliwiony. Sytuacja ta była wynikiem systemowej luki pomiędzy statusem ucznia a statusem studenta. Luka ta nie jest w sposób dostateczny komunikowana osobom młodym wchodzącym w dorosłość i nieposiadającym doświadczenia prawnego, co miało istotny wpływ na stan świadomości Skarżącego w chwili składania oświadczenia o prawie do świadczeń. W dacie zdarzenia miał 20 lat i był osobą dopiero wchodzącą w dorosłość prawną. Nie działał w złej wierze ani nie próbował wprowadzić organu w błąd. Podkreślił znaczenie wynikających z art. 2 Konstytucji RP zasady zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa oraz z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasady proporcjonalności. Na poparcie swojego stanowiska do skargi załączył zaświadczenie z Zespołu Szkół w [...] z dnia 7 stycznia 2026 r., świadectwo ukończenia technikum, legitymację szkolną, legitymację studencką. W piśmie uzupełniającym do skargi Skarżący podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze i podkreślił, że okres, którego dotyczy sprawa, przypadał bezpośrednio po zakończeniu nauki w szkole ponadpodstawowej oraz bezpośrednio przed rozpoczęciem studiów wyższych, co w praktyce życiowej uzasadnia przekonanie o ciągłości uprawnień do świadczeń zdrowotnych. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Sprawę rozpoznano na rozprawie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, że sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2026 r. poz. 143; dalej także jako: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania (lit. b) lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W razie zaś stwierdzenia, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, sąd oddala skargę (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem kontroli tut. Sądu była decyzja Prezesa Narodowego Funduszu Zdrowia z dnia 20 lutego 2026 r., zgodnie z którą organ orzekł o obowiązku Skarżącego do poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach od 28.09.2021 r. do 29.09.2021 r. (pkt 1) oraz umorzył postępowanie administracyjne w zakresie poniesienia przez ww. kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach 7.11.2022 r. oraz 30.11.2022 r. (pkt 2). Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia wskazanych wyżej kryteriów, stwierdzić należy, że pkt 1 tej decyzji narusza prawo w stopniu powodującym konieczność jego uchylenia. Wskazać bowiem należy, że Skarżącemu udzielone zostało świadczenie zdrowotne w dniach od 28.09.2021 r. do 29.09.2021 r. W tych dniach Skarżący złożył oświadczenie o przysługującym mu prawie do świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem organu, w ww. dniach Skarżący nie był zgłoszony do ubezpieczenia zdrowotnego ani w chwili złożenia oświadczenia o przysługującym mu prawie do świadczeń opieki zdrowotnej nie działał w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Zgodnie z art. 50 ust. 18 ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz.U. z 2025 r. poz. 1461; dalej także jako: "ustawa o świadczeniach", "u.o.ś"), koszty świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych pomimo braku prawa do świadczeń (w przypadkach określonych w ust. 16), które Fundusz poniósł zgodnie z ust. 15, podlegają ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Prezes Funduszu wydaje decyzję administracyjną ustalającą obowiązek poniesienia kosztów i ich wysokość oraz termin płatności. Do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów stosuje się kodeks postępowania administracyjnego, a od decyzji Prezesa Funduszu przysługuje skarga do sądu administracyjnego. Stosownie do art. 50 ust. 16 u.o.ś., w przypadku, gdy świadczenie opieki zdrowotnej zostało udzielone pomimo braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej w wyniku m.in. złożenia przez beneficjenta oświadczenia, o którym mowa w ust. 2a albo 6, osoba, której udzielono świadczenia opieki zdrowotnej, jest obowiązana do uiszczenia kosztów tego świadczenia. Jednakże w myśl art. 50 ust. 17 u.o.ś. obowiązku, o którym była mowa powyżej, nie stosuje się do osoby, która w chwili złożenia oświadczenia o przysługującym jej prawie do świadczeń opieki zdrowotnej działała w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu, że posiada prawo do świadczeń opieki zdrowotnej. Jak wynika z ww. przepisów prawa do postępowania w sprawach o ustalenie poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 19960 r. Kodeks postępowania (Dz.U. z 2025 r. poz. 1691; dalej także jako: "k.p.a."). Wymóg rzetelnego przeprowadzenia postępowania jest szczególnie istotny biorąc pod uwagę, że przedmiotowe postępowanie jest jednoinstancyjne i od decyzji Prezesa NFZ, nie służy odwołanie, ale przysługuje skarga do sądu administracyjnego (art. 50 ust. 18 u.o.ś.). A zatem organ prowadzący przedmiotowe postępowanie zobowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (art. 7 k.p.a.), a także wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.). Zgodnie z art. 80 k.p.a. organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stosownie do art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W ocenie Sądu, organ naruszył powyżej wskazane przepisy k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Nie wyjaśnił bowiem wszelkich okoliczności sprawy. W toku postępowania administracyjnego Skarżący do akt złożył umowę zlecenia z dnia 1 lipca 2021 r. zawierającą oświadczenie o posiadaniu statusu ucznia a także suplement do dyplomu wydany przez Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu wskazujący na zrealizowany przez Skarżącego program studiów w latach akademickich 2021/2022 – 2023/2024. Organ tych okoliczności nie wyjaśnił ani nie rozważył poprzestając na ustaleniu, że Skarżący wykonywał umowę zlecenia jednak nie posiadał tytułu ubezpieczenia w spornym okresie od 28.09.2021 r. do 29.09.2021 r. Tymczasem Skarżący w umowie zlecenia z dnia 1 lipca 2021 r. oświadczył, że posiada status ucznia, co może mieć istotne znaczenie na tle art. 67 ust. 5 pkt 1 u.o.ś., który stanowi, że prawo do świadczeń opieki zdrowotnej dla osób, które ukończyły szkołę ponadpodstawową wygasa po upływie 6 miesięcy od dnia zakończenia nauki albo skreślenia z listy uczniów. Zdaniem Sądu, na wynik sprawy mogło mieć zatem wpływ zaniechanie dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. W ocenie Sądu, wydanie decyzji przez Prezesa NFZ o treści jak w jej pkt 1 było przedwczesne. Skoro w toku postępowania zostały przez Skarżącego przedłożone określone dokumenty to obowiązkiem organu było wyjaśnienie wszystkich okoliczności i ocena przedstawionych dowodów oraz zawarcie stosownych ustaleń i ocen w uzasadnieniu wydanej decyzji. W zaskarżonej decyzji organ w ogóle nie odniósł się do suplementu do dyplomu wydanego przez Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, zaś umowa zlecenie z dnia 1 lipca 2021 r. nie została oceniona pod kątem złożonego przez Skarżącego oświadczenia o statusie ucznia. Powyższe niewątpliwie świadczy o naruszeniu przez organ art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Dodatkowo, zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie organ administracji w postępowaniu poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji naruszył prawo materialne bowiem zaniechał dokonania wykładni art. 50 ust. 17 u.o.ś., a następnie rozważenia, czy Skarżący w dacie składania oświadczenia o przysługującym prawie do świadczeń opieki zdrowotnej pozostawał w usprawiedliwionym błędnym przekonaniu co do posiadania prawa do świadczeń opieki zdrowotnej. Zdaniem tut. Sądu samo przytoczenie w zaskarżonej decyzji treści art. 50 ust. 17 u.o.ś. nie jest wystarczające do uznania, że organ dokonał wykładni ww. przepisu prawa. Co więcej, organ nie podjął żadnych czynności celem zweryfikowania wystąpienia tej przesłanki w sprawie. Celem ustalenia czy Skarżący był w usprawiedliwionym przekonaniu co do posiadania prawa do świadczeń zdrowotnych konieczne było dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego, między innymi w oparciu o wyjaśnienia strony, jak również zgromadzenie do akt sprawy materiałów dowodowych na ww. okoliczność. Organ powinien również pouczyć Skarżącego o treści art. 50 ust. 17 u.o.ś. umożliwiając mu tym samym wykazanie spełnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Dla porządku wskazać należy, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia "działania w usprawiedliwionym przekonaniu posiadania prawa do świadczeń", o którym mowa w art. 50 ust. 17 u.o.ś. Z tego powodu każdy przypadek należy analizować i oceniać indywidualnie (por. D. Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Ponadto w piśmiennictwie przyjmuje się, że "na ulgowe traktowanie powinny zasługiwać te sytuacje, w których brak prawa do świadczeń wynika z działania (zaniechania) innych podmiotów niż osoba składająca przedmiotowe oświadczenie, czyli np. z przyczyn zawinionych przez płatnika składki na ubezpieczenie zdrowotne" (por. D. Eryk Lach, Powszechne prawo do świadczeń podstawowej opieki zdrowotnej, PiZS 2017, z. 2, s. 7-13). Nie są to jednak jedyne przypadki, do których ma zastosowanie omawiany wyjątek (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 26 października 2021 r., sygn. akt II GSK 1828/21; z dnia 12 grudnia 2019 r., II GSK 1001/19; z dnia 11 stycznia 2022 r., sygn. akt II GSK 1780/21). W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 1 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Kr 1193/21, wskazano, że długi czas funkcjonowania w systemie ubezpieczeń zdrowotnych niemalże wyłącznie jako osoby posiadającej prawo do świadczeń opieki zdrowotnej, z uwagi na zgłoszenie do ubezpieczenia przez ojca, może wykształcić przekonanie, że jest to w istocie stała podstawa do objęcia jej ubezpieczeniem zdrowotnym. Reasumując, Sąd uznał, że organ administracji nie wykazał wystarczająco, że w dniach udzielania świadczeń Skarżący nie został objęty ubezpieczeniem zdrowotnym. Organ nie wyjaśnił dokładnie stanu faktycznego sprawy. Ponadto organ administracji przyjmując, że Skarżący nie został objęty ubezpieczeniem zdrowotnym, nie rozważył możliwości odstąpienia od stosowania art. 50 ust. 16 u.o.ś. w oparciu o przepis art. 50 ust. 17 u.o.ś. Wydanie decyzji w świetle obecnie zgromadzonego materiału dowodowego było przedwczesne. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. Sąd uchylił pkt 1 zaskarżonej decyzji. W pozostałej części Sąd oddalił skargę uznając, że rozstrzygnięcie Prezesa NFZ w pkt 2 decyzji jest prawidłowe. Prezes NFZ w pkt 2 zaskarżonej decyzji umorzył postępowanie administracyjne w zakresie poniesienia przez Skarżącego kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych w dniach 7.11.2022 r. oraz 30.11.2022 r. w wysokości 201,65 zł. Z ustaleń faktycznych organu wynikało bowiem, że 7.01.2026 r. dokonano wstecznego zgłoszenia Skarżącego do ubezpieczenia zdrowotnego od 1.10.2021 r. do 24.04.2022 r. oraz od 1.10.2022 r. do 6.12.2022 r. Zgodnie z art. 50 ust. 18a ustawy o świadczeniach, przepisów ust. 16 i 18 nie stosuje się w przypadku dopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 67 ust. 1 i 3, w terminie 30 dni od dnia udzielenia świadczenia albo 30 dni od dnia poinformowania przez Fundusz o wszczęciu postępowania, o którym mowa w ust. 18, jeżeli przyczyną braku prawa do świadczeń opieki zdrowotnej było niezgłoszenie do ubezpieczenia zdrowotnego mimo podlegania takiemu zgłoszeniu. W kontrolowanej sprawie wszczęcie postępowania nastąpiło w dniu 9.12.2025 r. (potwierdzenie doręczenia Skarżącemu pisma z dnia 5.12.2025 r. – k. 19 akt adm.). Został zatem zachowany termin, o którym mowa w art. 50 ust. 18a u.o.ś. a postępowanie w przedmiocie ustalenia obowiązku poniesienia kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych Skarżącemu w dniach 7.11.2022 r. oraz 30.11.2022 r. stało się bezprzedmiotowe. W takiej sytuacji organ słusznie umorzył postępowanie administracyjne stosownie do art. 105 § 1 k.p.a., który stanowi, że gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. W ponownie prowadzonym postępowaniu Prezes NFZ uwzględni rozważania zawarte w niniejszym uzasadnieniu. Przede wszystkim organ pouczy Skarżącego o treści art. 50 ust. 17 u.o.ś., umożliwiając mu wykazanie okoliczności określonych w tym przepisie. Ponadto organ przeprowadzi dowody celem ustalenia czy Skarżący podlegał ubezpieczeniu zdrowotnemu, a ponadto czy zaistniała/nie zaistniała podstawa do zastosowania art. 50 ust. 17 u.o.ś., a w konsekwencji ewentualnie do odstąpienia od ustalenia obowiązku ponoszenia kosztów udzielonych świadczeń opieki zdrowotnej na podstawie art. 50 ust. 17 u.o.ś. Po zebraniu całego materiału dowodowego organ dokona jego wnikliwej analizy i sporządzi uzasadnienie decyzji odpowiadające treści art. 107 § 3 k.p.a. Orzeczenia, których sygnatury przywołano w uzasadnieniu dostępne są na stronie internetowej orzeczeń sądów administracyjnych: http://orzeczenia.nsa.gov.pl J. Ziołek U. Wiśniewska L. Kleczkowski