I SA/Bd 124/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Łent Sędziowie Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (sprawozdawca) Asesor WSA Joanna Ziołek Protokolant straszy sekretarz sądowy Marlena Krzyżaniak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 czerwca 2026 r. sprawy ze skargi W. F. H. A. K. W. K. R. K. sp.j. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 9 grudnia 2025 r. nr 0401-IOA.4802.54.2025 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę.

Decyzją z 7 października 2025r. Naczelnik Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu nałożył na [...] spółka jawna w B. ("Skarżąca", "Spółka", "Strona") karę pieniężną w wysokości 10.000 zł, z uwagi na wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 9 grudnia 2025 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Bydgoszczy utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu organ podał, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowią przepisy: 1) ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2022 r., poz. 180 ze zm., dalej u.t.d.), 2) ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm. dalej: "u.o.o."), 3) rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 roku w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r., poz. 1742, dalej" "rozporządzenie z 7 października 2016r."), 4) rozporządzenie Ministra Klimatu z 2 stycznia 2020 roku w sprawie katalogu odpadów. Dalej organ podał, że 11 kwietnia 2024 r. o godzinie 13:00 na drodze krajowej [...] w S. K., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Toruniu poddali kontroli pojazd silnikowy marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...], kierowany przez [...]. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy na trasie [...] przez Skarżącą. Podczas kontroli dokumentów wymaganych przy transporcie drogowym rzeczy kierowca okazał kartę przekazania odpadów w systemie BDO, na której jako podmiot przejmujący odpady widniała Firma Handlowo-Usługowa [...], natomiast z oświadczenia kierowcy wynikało, że faktycznym przyjmującym odpady jest Skarżąca. W trakcie kontroli drogowej kierowca skontaktował się z przedstawicielem przewoźnika, który poinformował go, że przewóz odpadów został zgłoszony nieprawidłowo, a karta przekazania odpadów została wystawiona błędnie, w związku z powyższym dokona odpowiedniego zgłoszenia w systemie. Po dostarczeniu elektronicznie nowego potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO z prawidłowo wypełnionymi danymi dotyczącymi przyjmującego odpady kierowca został zwolniony do dalszego transportu. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.o. Przebieg i wynik kontroli zawarte zostały w protokole kontroli drogowej z 11 kwietnia 2024 r. W ocenie organu w sprawie nie ma wątpliwości, że 11 kwietnia 2024 r. transportującym odpady była [...] sp.j. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego jednoznacznie wynika, że kierowca podczas realizowanego 11 kwietnia 2024 r. transportu drogowego nie posiadał karty przekazania odpadów, bowiem posiadanie przez kierowcę niewłaściwie wypełnionej karty przekazania odpadów z określeniem niewłaściwego podmiotu przejmującego odpady, jest równoznaczne z jej brakiem. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej stanął na stanowisku, że podmiot wykonujący przewóz drogowy, jako profesjonalista, powinien był dołożyć wszelkich starań, aby transportowi odpadów towarzyszył komplet wymaganych prawem dokumentów. Podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów nie odpowiada bowiem na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, tj. brak stosownego dokumentu podczas wykonywania transportu drogowego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że w wyniku przeprowadzonej 11 kwietnia 2024 r. kontroli drogowej wykazano nieprawidłowość, polegającą na wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach. Konsekwencją naruszenia jest nałożenie na podmiot wykonujący przewóz drogowy kary pieniężnej z tytułu naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określonych w u.o.t.d. Nałożona zaskarżoną decyzją kara pieniężna związana jest z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu, które w niniejszej sprawie bezspornie miało miejsce, tj. niedopełnienia wynikającego z art. 87 ust. 1 pkt 3) lit. f) u.o.t.d., obowiązku posiadania dokumentu wymaganego przy przewozie odpadów. Dokumentem tym w świetle § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 7 października 2016r., jest karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1) lit. a) u.o.o. Ponadto podmiot zajmujący się przemieszczaniem odpadów, w świetle § 8 ust. 1 rozporządzenia z 7 października 2016r. , nie odpowiada na zasadzie winy, ale za fakt naruszenia prawa, w tym przypadku brak stosownego dokumentu podczas wykonywania transportu drogowego, gdyż odpowiedzialność przewidziana przepisem art. 92a ust. 2 u.o.t.d. ma charakter obiektywny, co oznacza, że dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Organ podkreślił, że regulacja prawna zawarta w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., ma wyjątkowy charakter i znajduje zastosowanie jedynie w takim przypadku, gdy okoliczności sprawy i dowody wyraźnie wskazują, że przedsiębiorca nie miał jakiegokolwiek wpływu na powstanie naruszenia, a samo naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, które nie są typowe i których przedsiębiorca przy dołożeniu należytej staranności w zakresie organizacji pracy przedsiębiorstwa nie mógł przewidzieć. Odnosząc się do wyjaśnień Spółki, w których wskazała, że stwierdzone naruszenie było wynikiem oczywistej omyłki pisarskiej popełnionej przez firmę [...] R. T., a także że omyłka została niezwłocznie skorygowana w trakcie kontroli drogowej poprzez wystawienie nowej karty przekazania odpadów, organ stwierdził, że okoliczności te pozostają bez wpływu na ocenę zasadności nałożenia kary pieniężnej. Kluczowe znaczenie ma prawidłowe wskazanie faktycznego odbiorcy oraz posiadanie w chwili kontroli dokumentu potwierdzającego przekazanie odpadów na właściwy podmiot. Fakt, że oba przedsiębiorstwa mają siedzibę pod tym samym adresem, nie zwalnia z obowiązku prawidłowego i jednoznacznego oznaczenia odbiorcy odpadów w dokumentacji przewozowej. Okoliczność, że pomyłka została niezwłocznie skorygowana w trakcie kontroli drogowej przez wystawienie nowej karty przekazania odpadów również nie eliminuje stwierdzonego naruszenia. Mając na uwadze powyższe, wniosek Strony zawarty w odwołaniu, o przesłuchanie przedstawicieli [...] na okoliczność powstania i natychmiastowego usunięcia błędu organ uznał za bezzasadny. W skardze wniesiono o uwzględnienie skargi i uchylenie w całości zaskarżanej decyzji oraz decyzji organu pierwszej instancji. Zarzucono naruszenie: 1. art. 7 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej: "k.p.a.") przez zaniechanie podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia jej w sposób uwzględniający słuszny interes strony, polegające w szczególności na: a) przyjęciu automatycznego założenia, iż błędnie wypełniona karta przekazania odpadów jest równoznaczna z jej brakiem, b) pominięciu okoliczności, że dokument istniał w chwili kontroli i został niezwłocznie skorygowany w toku czynności kontrolnych, c) braku rzeczywistego zbadania czy uchybienie miało charakter wyłącznie formalny i czy wpływało na możliwość identyfikacji transportu odpadów; 2. art. 77 § i k.p.a. przez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego, w tym: a) bezzasadne oddalenie wniosków dowodowych strony o przesłuchanie przedstawicieli podmiotu wystawiającego dokument oraz uwzględnienie przedłożonych faktur, umów i oświadczeń, b) brak wszechstronnej analizy dowodów potwierdzających dochowanie przez Skarżącą należytej staranności organizacyjnej, c) ograniczenie postępowania dowodowego do ustalenia formalnego stanu dokumentu w chwili kontroli, bez oceny całokształtu okoliczności sprawy; 3. art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego, polegającej na: a) przyjęciu, że każda nieprawidłowość formalna dokumentu jest tożsama z jego brakiem, bez wykazania, że wadliwość ta uniemożliwiała realizację celu regulacji, b) odmowie przyznania wiarygodności wyjaśnieniom strony bez ich analizy, c) nieuwzględnieniu faktu natychmiastowej korekty dokumentu jako okoliczności istotnej dla oceny stopnia naruszenia; 4. art. 107 § 3 k.p.a. przez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób schematyczny i ogólnikowy, bez: a) szczegółowej analizy argumentów podniesionych w odwołaniu, b) wykazania, dlaczego przedstawione przez Stronę dowody nie mogły prowadzić do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., 5. art. 8 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób nieuwzględniający zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa, w szczególności przez przyjęcie surowej wykładni przepisów skutkującej automatycznym nałożeniem maksymalnej kary administracyjnej, bez analizy charakteru i wagi uchybienia; 6. błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., polegające na: a) nieuprawnionym zawężeniu zakresu przesłanek wyłącznie do sytuacji siły wyższej lub zdarzeń nadzwyczajnych, b) pominięciu, że przepis wymaga analizy braku wpływu przedsiębiorcy na powstanie naruszenia oraz niemożności jego przewidzenia przy zachowaniu należytej staranności, c) odmowie zbadania, czy oczywista omyłka podmiotu trzeciego, niezwłocznie skorygowana w toku kontroli, spełnia przesłanki wskazane w tym przepisie; 7. błędne przyjęcie, że błędnie wypełniona karta przekazania odpadów jest równoznaczna z brakiem dokumentu, co stanowi nieprawidłową wykładnię art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d. w zw. z przepisami ustawy o odpadach i rozporządzenia wykonawczego, prowadzącą do rozszerzającej interpretacji pojęcia "braku dokumentu" oraz do zastosowania sankcji w sytuacji, gdy dokument istniał, był dostępny i został niezwłocznie skorygowany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r. poz. 143 dalej: "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że nie narusza ona prawa w stopniu nakazującym wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Z akt sprawy wynika, że 11 kwietnia 2024 r. o godzinie 13:00 na drodze krajowej [...] w S. K., funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Celno - Skarbowego w Toruniu poddali kontroli pojazd silnikowy marki [...] nr rej. [...] wraz z naczepą marki [...] nr rej. [...], kierowany przez Pana [...]. Pojazdem wykonywano krajowy transport drogowy rzeczy na trasie [...] przez [...] sp.j. z siedzibą w B.. Podczas kontroli dokumentów wymaganych przy transporcie drogowym rzeczy kierowca okazał kartę przekazania odpadów w systemie DBO nr [...], na której jako podmiot przejmujący odpady widniała Firma Handlowo-Usługowa [...] M. M., natomiast z oświadczenia kierowcy wynikało, że faktycznym przyjmującym odpady jest [...] sp.j. W trakcie kontroli drogowej kierowca skontaktował się z przedstawicielem przewoźnika, który poinformował go, że przewóz odpadów został zgłoszony nieprawidłowo, a karta przekazania odpadów została wystawiona błędnie, w związku z powyższym dokona odpowiedniego zgłoszenia w systemie. Po dostarczeniu elektronicznie nowego potwierdzenia wystawienia karty przekazania odpadów w systemie BDO z prawidłowo wypełnionymi danymi dotyczącymi przyjmującego odpady kierowca został zwolniony do dalszego transportu. W wyniku przeprowadzonych czynności kontrolnych stwierdzono naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Przebieg i wynik kontroli zawarte zostały w protokole kontroli drogowej nr [...] z 11 kwietnia 2024 r. Konsekwencją dokonanych ustaleń była decyzja w przedmiocie nałożenia na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Kwestionując rozstrzygnięcie organu Strona podkreśla, że omyłka została popełniona przez podmiot wystawiający dokument BDO. Skarżąca przedłożyła natomiast dowody wskazujące, iż dołożyła należytej staranności w celu przestrzegania przepisów prawa. Uważa również, że błędnie wystawiona karta odpadów nie jest tożsama z brakiem takiej karty. Wskazuje na regulację zawartą w art. 92c u.t.d. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy o transporcie drogowym. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia z 7 października 2016r., wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 u.o.o. odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) ustawy o odpadach; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy o odpadach; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez Stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.o. Karta taka powinna zawierać m.in. imię i nazwisko lub nazwę posiadacza odpadów, w tym wykonującego usługę transportu odpadów, adres zamieszkania lub siedziby oraz adres miejsca prowadzenia działalności (art. 67 ust. 3 pkt 1 u.o.o.). Stosownie natomiast do art. 69 ust. 1a u.o.o. kierujący środkiem transportu, którym są transportowane odpady, jest obowiązany posiadać w trakcie transportu potwierdzenie wygenerowane z Bazy danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami, umożliwiające weryfikację informacji zawartych w karcie przekazania odpadów ze stanem rzeczywistym. Zatem karta odpadów powinna zawierać dane zgodne ze stanem rzeczywistym, a jeżeli tak nie jest, nie może stanowić dokumentu potwierdzającego rodzaj przewożonych odpadów. Z akt sprawy wynika, że kierowca wykonujący w imieniu Skarżącej transport odpadów okazał do kontroli dokumenty – m.in. kartę przekazania odpadów w formie wydruku z systemu BDO w której niezgodnie ze stanem rzeczywistym był wskazany podmiot przejmujący odpady. Dopiero w wyniku podjętych czynności kontrolnych i stwierdzonych nieprawidłowości dokonano zmiany w karcie przekazania odpadów poprzez wprowadzenie prawidłowych danych, co pozwoliło na dalszy transport odpadów. Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Zgodnie natomiast z pozycją 4.4.7 załącznika nr 3 do u.t.d., wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy o odpadach, wynosi 10.000 zł. Podkreślić należy, że celem kary jest zapewnienie przestrzegania przez przedsiębiorców przepisów służących bezpieczeństwu powszechnemu, tj. zapewnieniu wykonywania transportu w sposób gwarantujący bezpieczeństwo na drogach, ochronę życia i zdrowia ludzkiego. Z tego punktu widzenia system sankcji przewidzianych przez przepisy ustawy o transporcie drogowym stanowi przejaw interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną. Przepis art. 92a ust. 1 u.t.d. ustanawia domniemanie odpowiedzialności przedsiębiorcy. Z tego powodu, co do zasady, bez znaczenia pozostają okoliczności, w jakich doszło do powstania naruszeń u przewoźnika (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2024 r., sygn. akt II GSK 1095/24, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – podobnie jak orzeczenia przytaczane w dalszej części uzasadnienia). Przewoźnik nie może wykluczyć tego że dane wpisane do karty przekazania odpadów mogą być wadliwe. Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie ich sprawdzenia przed rozpoczęciem przewozu. Dlatego Skarżąca nie może zasłaniać się tym, że jej pracownicy nie dokonywali wpisów do karty przekazania odpadów. W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył Skarżącej karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. Okoliczności wyłączające odpowiedzialność przewoźnika zostały określone w art. 92c ust. 1 u.t.d. Przepis ten stanowi, że nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Odpowiedzialność administracyjna przewoźnika jest niezależna od winy, czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu nieprzestrzegania nałożonych prawem obowiązków (por. wyrok NSA z 26 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1257/06). W związku z tym badanie świadomości i stosunku przedsiębiorcy do danego naruszenia prawa jest co do zasady bez znaczenia dla możliwości wymierzenia kary. Brak jego winy w wystąpieniu naruszeń nie może stanowić podstawy wyłączenia jego odpowiedzialności. Wyłączenie tej odpowiedzialności jest możliwe tylko w sytuacji spełnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Żaden z przypadków wymienionych w tym przepisie nie występuje w rozpatrywanej sprawie. Za prawidłową należy przyjąć wykładnię art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji, według której uwolnienie się od odpowiedzialności za naruszenie warunków przewozu może mieć miejsce w sytuacjach nadzwyczajnych, niespodziewanych, wyjątkowych, których profesjonalny podmiot zarządzający transportem przy zachowaniu należytej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć, przy czym ową miarę staranności należy oceniać biorąc pod uwagę specyfikę działalności transportowej, wysokie wymagania stawiane w związku z prowadzeniem tej działalności (por. np. wyroki NSA z: 13 października 2022 r. sygn. akt II GSK 761/19, 22 czerwca 2023 r. sygn. akt II GSK 203/20, czy z 5 września 2023 r. sygn. akt II GSK 647/20, CBOSA). Nie wystarczy wykazanie braku winy, lecz wymagane jest pozytywne wykazanie podjęcia w ramach organizacji przewozu wszystkich niezbędnych środków, a w konsekwencji dowiedzenie, że do naruszenia doszło na skutek obiektywnych, nadzwyczajnych i nieprzewidywalnych okoliczności, na które przedsiębiorca nie miał wpływu. Chcąc wykazać, że przedsiębiorca nie miał wpływu na powstanie naruszenia, podmiot ten musi wskazać na konkretne okoliczności, które będą w tym zakresie rozważone przez organ. Okoliczności te muszą być wsparte dowodami (wyrok NSA z 5 sierpnia 2021r. sygn. akt II GSK 1462/18, CBOSA). Ponieważ określone w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. przesłanki wyłączające odpowiedzialność podmiotu wykonującego przewóz drogowy odnoszą się wyłącznie do sytuacji wyjątkowych, odbiegających od standardowych stanów faktycznych, których profesjonalny przedsiębiorca przy zachowaniu najwyższej staranności nie był w stanie przewidzieć, a co za tym idzie nie miał wpływu na ich powstanie, należy stwierdzić, iż ustalone w rozpoznawanej sprawie okoliczności naruszenia polegającego na niezgodnym ze stanem faktycznym wpisie w karcie przekazania odpadów danych podmiotu przejmującego, nie mogły stanowić o zasadności zastosowania w tej sprawie tego przepisu. Okoliczności, na które powoływała się Skarżąca – nieprawidłowe wpisanie danych przez podmiot przekazujący odpad i brak zawinienia Spółki w tym zakresie - nie stanowiły bowiem okoliczności nadzwyczajnych, uzasadniających twierdzenie, że Strona nie miała wpływu na powstanie naruszenia i że naruszenie to nastąpiło na skutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła przewidzieć przy zachowaniu należytej staranności. Podkreślić należy, że Skarżąca zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na nią pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Prowadzący działalność gospodarczą winni dawać rękojmię profesjonalnego i sumiennego realizowania obowiązków prawnych związanych z taką działalnością (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 4 lipca 2002 r., sygn. akt P 12/01, publ. OTK ZU 4A/2002, poz. 50). Skarżąca nie wykazała obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, które mogły być podstawą do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i uwolnienia jej od odpowiedzialności. Skarżąca podnosi także, że hipoteza normy sankcjonującej obejmuje wyłącznie wykonywanie przewozu bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, a nie z dokumentem błędnie wypełnionym. W związku z tym brak było podstaw do jej ukarania. Sąd tego poglądu nie podziela. Karta odpadów powinna, co podkreślono już wyżej, zawierać dane zgodne ze stanem rzeczywistym (art. 69 ust. 1a u.o.o.). Gdy karta danych zgodnych ze stanem rzeczywistym nie zawiera nie można jej uznać za dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów. Na uwzględnienie nie zasługiwały również zarzuty odnoszące się do naruszenia art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. sprowadzające się twierdzenia, że organy nieprawidłowo wyjaśniły stan faktyczny sprawy i dokonały nieprawidłowej jego oceny. Skarżąca wskazuje przede wszystkim na nieprzeprowadzenie wnioskowanych dowodów, co doprowadziło do sytuacji w której nie wyjaśniono wszystkich okoliczności sprawy i naruszono zasadę prawdy materialnej. Powyższe zarzuty, zdaniem Sądu nie znajduje uzasadnienia . Podkreślić należy, że przepis art. 7 k.p.a. określa zasadę prawdy obiektywnej, zgodnie z którą w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny oraz słuszny interes obywateli. Dopełniający tę regulację art. 77 § 1 k.p.a. nakłada na organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązek wyczerpującego ustalenia stanu faktycznego sprawy i przeprowadzenia w tym celu wszelkich niezbędnych dowodów. Z kolei przewidziana w art. 80 k.p.a. zasada swobodnej oceny dowodów wyraża postulat, by organ przy ustalaniu prawdy na podstawie materiału dowodowego nie był skrępowany żadnymi przepisami co do wartości poszczególnych rodzajów dowodów i mógł swobodnie, tj. zgodnie z własną oceną wyników postępowania dowodowego w danej sprawie, ustalić stan faktyczny. Wniosek o faktach powinien być oparty na dowodach zgromadzonych przez organ administracji, a rozpatrzenie dowodów powinno dotyczyć całokształtu materiału dowodowego. Ocena dowodów musi być umotywowana i powinna prezentować całokształt materiału dowodowego bez uszczerbku dla równej – co do zasady – mocy wszystkich środków dowodowych. Ocena dowodów powinna być dokonana z zachowaniem reguł logicznego rozumowania, zgodnie ze wskazaniami wiedzy powszechnej i doświadczenia życiowego (por. W. Chróścielewski, Z. Kmieciak (red.), Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, WKP 2019, komentarz do art. 80, teza 1). Jednocześnie w myśl art. 8 § 1 k.p.a., organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zadaniem sądu administracyjnego jest natomiast m.in. ustalenie, czy prawidłowo został zebrany materiał dowodowy w postępowaniu administracyjnym, a następnie czy został oceniony przez organy administracyjne zgodnie z przepisami tego postępowania. W związku z tym sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracyjne wyjaśniły wszystkie okoliczności istotne dla sprawy. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Sąd nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanej decyzji. W ocenie Sądu organ ustalił wszystkie istotne do rozpoznania sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Na gruncie reguł i norm procesowych wyprowadził logicznie uprawnione i merytorycznie trafne wnioski. Z akt sprawy w sposób nie budzący wątpliwości, co znajduje oparcie w protokole kontroli drogowej wynika że wskazanie podmiotu przejmującego odpady w karcie przekazania odpadów nie odpowiadało oświadczeniu złożonemu przez kierowcę. Nadmienić należy, że protokół kontroli drogowej z 11 kwietnia 2024 r. jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a., zatem zgodnie z tym przepisem stanowi dowód tego, co zostało w nim przez organy państwowe w zakresie ich działania urzędowo stwierdzone. Kierowca nie wniósł zastrzeżeń co do przebiegu i ustaleń kontroli drogowej, Spółka zaś nie przedłożyła jakichkolwiek dokumentów mogących potencjalnie stanowić przeciwdowód, w rozumieniu art. 76 § 3 k.p.a., podważający treść protokołu z kontroli drogowej. Zauważyć również należy, że zakres postępowania dowodowego oraz ustaleń faktycznych organów w przedmiotowej sprawie był wyznaczony przesłankami wynikającymi z art. 87 ust. 3 i art. 92a ust. 1 u.t.d. w zw. z lp. 4.4.7 załącznika nr 3 do u.t.d. oraz art. 24 ust. 1 ustawy o odpadach w zw. z § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742). Wystarczającym ustaleniem dla pociągnięcia Skarżącej do odpowiedzialności było zatem wykazanie, że Strona wykonywała transport drogowy odpadów bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, co niewątpliwie w sprawie organy wykazały. Nie ma zatem istotnego znaczenia dla sprawy kto popełnił omyłkę, jakie relacje gospodarcze łączyły stronę z kontrahentem – istotne było jedynie to, że ujawnione w trakcie kontroli drogowej dna podmiotu przyjmującego były niezgodne ze stanem faktycznym, co w sprawie zostało prawidłowo wykazane przez organy. Tym samym niezasadne okazały się zarzuty naruszenia art. 77 § 1 k.p.a. dotyczące nieprzeprowadzenia wnioskowanych dowodów, bowiem nie odnosiły się one do okoliczności mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu zgromadzony materiał dowodowy w sprawie potwierdza zatem okoliczności podnoszone przez organy, będące podstawą do wymierzenia kary pieniężnej. Także uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi obowiązującymi przepisami. Sąd przy rozpoznaniu niniejszej sprawy nie dopatrzył się ponadto innych naruszeń przepisów prawa materialnego czy procesowego, w tym objętych zarzutami skargi. Wobec niezasadności podniesionych w skardze zarzutów, mając na uwadze, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.