I SA/Bd 123/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Asesor WSA Joanna Ziołek po rozpoznaniu w dniu 2 kwietnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi O. O. sp. z o.o. sp. k. w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 listopada 2024 r. nr BP.702.2708.2023.E.2370.BKOE.7121 w przedmiocie kary pieniężnej postanawia: 1. stwierdzić niewłaściwość miejscową Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, 2. przekazać sprawę według właściwości Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie.

O. O. sp. z o.o. sp. k. w O. (dalej także jako: "Skarżąca") złożyła do tut. Sądu skargę na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 13 listopada 2024 r. w przedmiocie kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi oraz o przekazanie sprawy zgodnie z właściwością do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje. Zgodnie z art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935; dalej także jako: "p.p.s.a.") właściwy do rozpoznania sprawy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Sądy administracyjne zobowiązane są z urzędu przestrzegać swojej właściwości. Zgodnie z art. 59 § 1 p.p.s.a. jeżeli do rozpoznania sprawy właściwy jest inny sąd administracyjny sąd, który stwierdzi swoją niewłaściwość, przekaże sprawę właściwemu sądowi administracyjnemu. Postanowienie sądu może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Siedziby i obszary właściwości wojewódzkich sądów administracyjnych reguluje rozporządzenie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 25 kwietnia 2003 r. w sprawie utworzenia wojewódzkich sądów administracyjnych oraz ustalenia ich siedzib i obszarów właściwości (Dz.U. z 2024 r. poz. 785). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego, którą Główny Inspektor Transportu Drogowego nałożył na Skarżącą karę pieniężną w wysokości 1.500 zł. Podstawę faktyczną nałożonej kary pieniężnej stanowiło wykonanie przejazdu z naruszeniem obowiązku uiszczenia opłaty elektronicznej. Kara administracyjna na skarżącą została nałożona na podstawie art. 13k ustawy z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz.U. z 2023 r. poz. 645; dalej także jako: "u.d.p."). Zgodnie z § 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 18 kwietnia 2011 r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego (Dz.U. z 2024 r. poz. 788) rozpoznawanie spraw z zakresu działania Głównego Inspektora Transportu Drogowego dotyczących nałożenia kar pieniężnych, o których mowa w art. 92a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 728 i 731) przekazuje się wojewódzkim sądom administracyjnym, na których obszarze właściwości strona skarżąca zamieszkuje lub ma siedzibę. W niniejszej sprawie, z uwagi na podstawę prawną nałożenia na Skarżącą kary administracyjnej, tj. art. 13k u.d.p., powołane rozporządzenie nie znajduje zastosowania. Zatem, stwierdzić należało, że właściwy do rozpoznania przedmiotowej skargi jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Ponadto wskazać należy, że zaskarżona decyzja zawiera prawidłowe pouczenie, iż stronie przysługuje prawo wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie za pośrednictwem Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 59 § 1 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.