I SA/Bd 1015/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Sędzia WSA Jarosław Szulc po rozpoznaniu w dniu 14 maja 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 9 marca 2018 r. pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych w sprawie ze skargi R. L. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...]. nr [...] w przedmiocie oddalenie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: utrzymać w mocy zaskarżone zarządzenie

W skardze z dnia 14 listopada 2017 r. strona skarżąca wniosła o nieobciążanie jej żadnymi opłatami z tytułu wniesienia skargi. W wykonaniu zarządzenia Referendarza sądowego z dnia 15 grudnia 2017 r. stronie skarżącej został przesłany urzędowy formularz PPF celem jego wypełnienia i przedłożenia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania, wynikającym z przepisu art. 257 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369, dalej jako: p.p.s.a.). Strona do pisma przewodniego z dnia 28 grudnia 2017 r. załączyła kserokopię formularza PPF, który złożyła w sprawie o sygn. akt II SA/Bd 988/16. Powyższy formularz był niepodpisany. Zarządzeniem z dnia 8 stycznia 2018 r. Referendarz sądowy wezwał stronę skarżącą do usunięcia braku złożonego formularza PPF poprzez wypełnienie rubryki 15, tj. podpisanie wniosku – w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, wynikającym z art. 257 p.p.s.a. Powyższe wezwanie zostało skutecznie doręczone skarżącej w dniu 19 stycznia 2018 r., zatem termin do uzupełnienia braku wniosku upływał z dniem 26 stycznia 2018 r. Zarządzeniem z dnia 9 marca 2018 r. Referendarz sądowy pozostawił bez rozpoznania wniosek strony skarżącej z powodu nieuzupełnienia braku formalnego wniosku o przyznanie prawa pomocy. Pismem z dnia 3 kwietnia 2018 r. skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego zarządzenia. W jego uzasadnieniu nawiązała do wydania w jej sprawie decyzji administracyjnej oraz toczącego się postępowania egzekucyjnego. W jej ocenie zarządzenie Referendarza sądowego zostało wydane z całkowitym pominięciem materiału dowodowego zebranego w aktach postępowania, a co za tym idzie – organ wydający to zarządzenie zupełnie nie wziął pod uwagę jej bardzo złej, wręcz tragicznej, sytuacji majątkowej. Dodała, że utrzymanie w mocy przedmiotowego zarządzenia spowoduje, że skarżąca zostanie pozbawiona możliwości dochodzenia swoich racji przed niezawisłym sądem administracyjnym, a tym samym pogłębi to stan jej i tak już skrajnego niedostatku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, dalej: p.p.s.a.) rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie skarżąca złożyła w skardze wniosek o przyznanie prawa pomocy. Ponieważ wniosek nie został złożony na urzędowym formularzu PPF, przy piśmie z 18 grudnia 2018 r. Sąd przekazał skarżącej urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej (PPF) w celu jego wypełnienia i przesłania do Sądu. Strona złożyła kserokopię formularza PPF załączonego do innej sprawy zawisłej przed tut. Sądem, informując, że w jej sytuacji nic się nie zmieniło (na plus), a ponadto nie podpisała wniosku. Strona skarżąca – pomimo wezwania o uzupełnienie braków formularza – do dnia wydania niniejszego postanowienia nie przedłożyła podpisanego formularza PPF. Zważając na powyższe uznać należy, iż w zakreślonym terminie, a więc do dnia 26 stycznia 2018 r., brak formalny wniosku nie został uzupełniony, ponieważ skarżąca nie złożyła wniosku o przyznanie prawa pomocy na podpisanym formularzu PPF. W sytuacji, gdy strona nie przekazuje sądowi prawidłowo wypełnionego i podpisanego formularza wniosku, złożony przez nią wniosek o przyznanie prawa pomocy musi zostać pozostawiony bez rozpoznania (zob. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. akt II FZ 895/12, https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Niedopuszczalne jest merytoryczne rozpatrzenie wniosku o przyznanie prawa pomocy, jeśli nie została zachowana przewidziana ustawą szczególna forma jego złożenia, co jasno wynika z brzmienia art. 257 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W świetle powyższego Sąd, na podstawie art. 260 § 1 i 3 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.