I OZ 993/16

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Joanna Runge – Lissowska po rozpoznaniu w dniu 11 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 lipca 2016 r. sygn. akt IV SA/Po 528/16 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu w sprawie ze skargi Skarbu Państwa – Naczelnika Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] kwietnia 2016 r., nr [...] w przedmiocie przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów postanawia: oddalić zażalenie

UZASADNIENIE Zaskarżonym postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu odmówił Skarbowi Państwa – Naczelnikowi Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce, wstrzymania wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, którym rozstrzygnięto kwestię przyznania wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdów. Naczelnik, w swoim wniosku, wskazał, iż konieczność wypłaty wynagrodzenia we wszystkich sprawach z tego zakresu, w łącznej wysokości 842 760 zł nie została uwzględniona w budżecie organu, a ponadto nałożenie na niego obowiązku wypłaty było błędne i oparte na błędnej podstawie prawnej. Omawiając wstrzymania wykonania postanowienia Sąd wskazał, iż organ w żaden sposób nie wykazał, jaki wpływ na jego budżet będzie miało wypłacenie nakazanego wynagrodzenia, a ponadto w razie uwzględnienia skargi wypłacona kwota będzie mogła być zwrócona. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce, zarzucając Sądowi naruszenie art. 61 § 3 w zw. z art. 163 § 2 P.p.s.a. W uzasadnieniu organ podkreślił, iż nie jest jednostką budżetową, nie posiada własnych środków finansowych, a jego możliwości finansowe wynikają z przepisów ustawy o finansach publicznych. Konieczność wypłacenia wynagrodzenia, zdaniem organu, powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody Skarbowi Państwa jak i podatnikom. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej jako "P.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na wniosek skarżącego sąd może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, co wynika z treści art. 61 § 3 P.p.s.a. W niniejszej sprawie Sąd I instancji stwierdził, że wniosek o wstrzymanie wykonania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu, nakładającego obowiązek wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu, nie spełnia przesłanek o jakich mowa w art. 61 § 3 P.p.s.a. Ze stanowiskiem tym należy się zgodzić. Podkreślenia wymaga, iż ocena przesłanek wskazanych w art. 61 § 3 P.p.s.a. następuje z uwzględnieniem okoliczności indywidualnej sprawy i tylko w tych granicach możliwe jest ich badanie. W niniejszej sprawie Skarb Państwa, w imieniu którego działa Naczelnik Urzędu Skarbowego Poznań-Jeżyce, zobligowany został do wypłaty wynagrodzenia za usunięcie i dozór pojazdu w wysokości 21474,95 zł. Naczelnik podkreślił, iż kwoty przeznaczone na wypłatę wynagrodzenia nie zostały zabezpieczone ani w budżecie Urzędu, ani w budżecie Izby Skarbowej w Poznaniu. Jednocześnie Naczelnik nie przedstawił jakichkolwiek dokumentów, z których wynikałaby rzeczywista sytuacja finansowa organu. Tym samym uniemożliwił on dokonanie oceny, czy rzeczywiście wypłata odszkodowania będzie stanowić dla jego budżetu tak znaczne obciążenie. Ponadto, zdaniem Naczelnika, wykonanie tego postanowienia spowoduje powstanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody dla Skarbu Państwa oraz podatników. Okoliczność ta nie może być jednak uznana za prawidłowo wskazaną przesłankę wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. Ogólne powołanie się na niebezpieczeństwo "znacznej szkody względem Skarbu Państwa oraz podatników" nie jest wystarczająco sprecyzowaną okolicznością, która mogłaby uzasadniać uwzględnienie wniosku strony. Niebezpieczeństwo takie nie zostało uprawdopodobnione, a nadto Naczelnik nie wykazało w jaki sposób mogłaby być wyrządzona szkoda lub jakie trudne do odwrócenia skutki mogłoby wywołać wykonanie zaskarżonego w niniejszej sprawie postanowienia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.